SportoweWywiady.pl » Bogdan Wenta

Szczególnie zachwycił klub, czyli wszyscy – Filip Kliszczyk po sukcesie Vive Targów Kielce

Marek Kaleta — Mon, 03 Jun 2013 09:39:15 +0000

Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce trzecim zespołem Europy i świata. Podopieczni Bogdana Wenty pokonali w meczu o brązowy medal Ligi Mistrzów broniące tytułu THW Kiel 31:30 (19:12). Trofeum wzniósł HSV Hamburg z Marcinem Lijewskim w składzie. Niemiecki zespół wygrał z Barceloną 30:29.

- Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć. Zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe – mówi Filip Kliszczyk. – Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu – dodaje wielokrotny reprezentant Polski.

Sportowe Wywiady: Konsekwentna, wieloletnia praca zaowocowała.

Filip Kliszczyk: – Ogranie THW Kiel to historyczny wyczyn. Gdyby nie „gorące głowy” w półfinale, to mielibyśmy finał i pewność, że Polak wygra. Ale i tak się udało! – Szeryf mistrz! („Szeryf” – przydomek Marcina Lijewskiego, HSV Hamburg)

Gorące głowy?

- Niewymuszone błędy, rzuty z nieprzygotowanych pozycji, może trochę za szybko… Ale takie frycowe też bym chętnie chciał zapłacić w pierwszym występie Vive w historii Final Four Ligi Mistrzów. W półfinale mogło być inaczej, podobnie jak w meczu o trzecie miejsce – też mogło być inaczej. Wygrać z THW Kiel to jest coś. To nieczęsto się zdarza, zwłaszcza, że nie mówimy o meczu towarzyskim, tylko o meczu o stawkę trzeciego miejsca w Europie. Czyli tak jak napisaliście na Twitterze – na świecie. Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć.

A może THW Kiel nie miało motywacji w meczu o trzecie miejsce. Celowali w obronę tytułu. Nie udało się i już im nie zależało.

- A czy wynik mówi, że im nie zależało? Nie zgadzam się. Wygrał po prostu lepszy i tyle. Gdyby im nie zależało, to mielibyśmy wynik końcowy inny. A tak była różnica jednej bramki. Vive stać teraz by ugryźć każdego. Chłopaki to właśnie udowodnili. To ukształtowana drużyna. Osiągnęli to, co mogli na dziś, a osiągnęli bardzo wiele. W półfinale nie wyszło, a w meczu o trzecie miejsce ograli THW Kiel. Gdybym powiedział parę miesięcy temu, że można ograć ten zespół, to ktoś mógłby pomyśleć, że jestem hura optymistą.

Czy możemy mieć nadzieję, że od tej pory nasza klubowa piłka ręczna będzie się regularnie liczyć na arenie międzynarodowej?

- Nadzieje możemy mieć zawsze, ale teraz ma ona znacznie większe podstawy. Po tym co się wydarzyło w Final Four zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Przynajmniej tak mi się wydaje. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe. Nie ma dużego wyboru.

Aż taki problem?

- Sądzę, że tak. Może są jacyś młodzi, których nie znam. Z drugiej strony okazało się przecież, że Marcin Lijewski, już nie młodzieniaszek, potrafił być filarem drużyny i potrafił z pomocą kolegów ograć THW Kiel. Potem, w finale z Barceloną, zwłaszcza w pierwszej połowie, wspaniale rozdawał piłki i był kluczowym zawodnikiem Hamburga. Doprowadził do tego, że Polak wygrał w piłce ręcznej. Wreszcie mu się udało. Wcześniej już grał w finale (dwukrotnie w barwach Flensburga – red.), ale przegrywał. Wielki sukces, a przecież już dawno wpisał się w historię naszej piłki ręcznej. Ma najwięcej występów w naszej reprezentacji, a w dodatku poziom, który wciąż reprezentuje, jest godny pozazdroszczenia.

Wracając do Vive – kogo należy wyróżnić, ktoś zachwycił szczególnie?

- Szczególnie zachwycił klub, czyli wszyscy, począwszy od Berta (Bertus Servaas, prezes Vive Targów – red.), poprzez cały sztab szkoleniowy, Bogdana (Wentę – red.) i zawodników. To wszystko składa się w jedną całość. To efekt właściwego planowania tych, którzy klubem rządzą. Rezultat jest taki, że na dzień dzisiejszy jesteśmy trzecim klubem na świecie. Jesteśmy… no właśnie, tak mówię, bo serce gdzieś zostało. Grałem tam kiedyś i sentyment pozostał.

Kieleccy kibice nie zawiedli i tłumnie zjawili się w Kolonii. Można chyba powiedzieć, że w tym sukcesie mieli swój udział.

- Gdyby nie kibice, to sport by nie istniał. Dla samej rywalizacji walka traci sens. Na wszelakich arenach sportowych ważni są kibice. Nie gra się dla siebie i dla czystej rywalizacji. W większości przypadków gra się dla kibiców, dla tych, którzy cię wspierają. Chłopaki grali dla kibiców, nie tylko tych, którzy za nimi wszędzie zawsze jeżdżą, ale grali dla całej Polski. Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu.

Sportowe Wywiady

fot. Vive Targi Kielce, Tomasz Fąfara

Każdą drużynę można ugryźć – Filip Kliszczyk o szansach Vive Targów Kielce w Final Four Ligi Mistrzów

Marek Kaleta — Thu, 30 May 2013 21:04:49 +0000

Przypominamy niedawną, interesującą rozmowę z Filipem Kliszczykiem. Były reprezentant Polski i zawodnik Vive Targów przekonuje, że w finałowym turnieju Ligi Mistrzów wszystko jest możliwe.

Ćwierćfinałowe zwycięstwo piłkarzy ręcznych Vive Targów Kielce z Metalurgiem Skopje 26:15 było przepustką do gry w Final Four Ligi Mistrzów. Po raz pierwszy w historii polski zespół znalazł się w gronie czterech najlepszych drużyn w Europie, czyli na świecie.

Półfinałowym rywalem Vive jest Barcelona. W drugim półfinale grają THW Kiel i HSV Hamburg.

Sportowe Wywiady: Zwycięstwo 25:16 w rewanżowym spotkaniu Vive Targi Kielce z Metalurgiem to efektowny awans do Final Four!

Filip Kliszczyk: – Kiedyś grałem w Vive i życzyłbym sobie bardzo, żeby być teraz w tej drużynie. Trzeba pogratulować całemu klubowi, począwszy od Berta (Bertus Servaas, właściciel klubu, prezes Vive – dop. red.), przez Bogdana (Wentę – dop. red.), a skończywszy na zawodnikach, bo jest to niewiarygodny sukces polskiej piłki ręcznej.

Jakie było wtedy Vive?

- Cóż, za moich czasów to była zupełnie inna drużyna, panowały zupełnie inne realia. Inaczej to wszystko wyglądało. Dziś Vive to klub, którego mecze są transmitowane przez szereg krajów na świecie. To jest już silna marka. Budowanie jej trwało wiele lat. Teraz możemy się spodziewać, że może już w tym roku zespół sięgnie po zwycięstwo Ligi Mistrzów!

Aż taki optymizm?

- Będziemy świadkami wspaniałych wydarzeń. Polski zespół będzie walczył o najważniejsze trofeum w Europie, a Europa w piłce ręcznej rządzi światem. Nawet jeżeli się nie uda wygrać, chociaż życzę chłopakom tryumfu z całego serca, to już sama obecność w Final Four stanowi spełnienie marzeń. To pragnienie każdej z drużyn europejskich. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

Ale żeby od razu sięgnąć po mistrzostwo? Z drugiej strony Robert Lewandowski okazał się kilka dni temu znacznie skuteczniejszy od Cristiano Ronaldo i Messiego, więc…

- Więc wszystko jest możliwe. To jest sport. Każdą z drużyn można „ugryźć”, bo wiele zależy od dyspozycji dnia. Zwłaszcza w takim turnieju. Może się zdarzyć wszystko. Wiele w życiu widziałem. Vive awansowało do najlepszej czwórki w Europie. Kto by powiedział przed rewanżem, że Kielce wygrają różnicą 11 bramek? To jest prawdziwy sukces. Dyspozycja dnia zdecyduje o wszystkim. W piłce ręcznej w trzy minuty można zdobyć przewagę pięciu bramek i stracić ją w kolejnych czterech minutach. Wszystko dzieje się bardzo szybko.

70 spotkań rozegranych w reprezentacji to duże osiągnięcie, ale zapewne pozostaje pewien niedosyt.

- Na moich pozycjach grali i Damian Wleklak i Grzesiek Tkaczyk. Przyszło mi któregoś dnia usłyszeć, zresztą od Bogdana, żebym się nie wysilał, bo i tak mnie więcej nie weźmie. Zabolało. Ale tego może nie piszmy. Chociaż… czemu nie. Takie jest życie. Tak było w moim wypadku. Po prostu.

Najpierw mistrzostwo Polski ze Śląskiem, potem z Vive. Do tego dwukrotne wywalczenie Pucharu Polski z kielecką drużyną. Jest co wspominać.

- Były też mistrzostwa Europy w Szwecji w 2002 roku. Niekoniecznie udane, ale pierwsze od niepamiętnych czasów z udziałem Polski. Bardzo mile je wspominam. Do dziś pamiętam niezwykłą atmosferę podczas meczu ze Szwecją, gdy na trybunach zasiadło 12 tysięcy kibiców. I przy okazji kadry pamiętam również, że podczas zgrupowania w Izraelu miałem okazję z chłopakami być na Golgocie. To było spore przeżycie, wprawdzie nie stricte sportowe, ale skoro już mamy wspominki, to jest to coś, czego nigdy nie zapomnę.

Co dzieje się teraz?

- Obecnie jestem wypożyczony z Pogoni do Stralsunder HV. Ze szczecińską drużyną jestem związany kontraktem jeszcze przez rok i jestem do dyspozycji tej drużyny. 5 maja kończę 36 lat. Piłka ręczna wciąż sprawia mi przyjemność, więc bardzo chciałbym kontynuować grę do czterdziestki, a potem poświęcić się muzyce, którą również kocham.

Gitarzysta. Wiem.

- Lubię ten instrument i zawsze, gdy tylko miałem wolną chwilę brałem gitarę w ręce. Będę pisał piosenki! Teraz też mogę. (śmiech)

Czyli ściskamy kciuki za Vive?

- Tak, i za Bertusa. Kiedyś złapałem kontuzję kolana i on zapłacił za operację, choć wcale nie musiał. Dzięki temu do tej pory całkiem nieźle funkcjonuję.

Pomógł wielokrotnie również reprezentacji Polski, pamiętam, więc nie jestem zaskoczony. Przy okazji pozdrowienia i dla niego! Dziękuję za rozmowę.

- Dzięki, powodzenia. Pozdrawiam.

Rozmawiał Marek Kaleta

Nie widzę powodów do optymizmu – Sylwester Sikora przed meczami piłkarzy ręcznych ze Szwecją

Adam Dutlinger — Thu, 04 Apr 2013 14:44:52 +0000

W tym tygodniu reprezentacja polskich szczypiornistów rozgrywa dwa eliminacyjne mecze ze Szwecją. Biało-czerwoni i ich obecni rywale wygrywali wcześniejsze konfrontacje z Holendrami i Ukraińcami. W przyszłorocznych mistrzostwach Europy na pewno zagrają dwie najlepsze drużyny. Mecze na szczycie grupy piątej odbędą się w czwartek w Malmoe i w niedzielę w Gdańsku. Na koniec eliminacji Polacy zmierzą się na wyjeździe z Holandią i u siebie z Ukrainą.

Sportowe Wywiady: Polska i Szwecja powinny poradzić sobie z Ukrainą i Holandią. Mecze ze Skandynawami zapowiadają się więc jako decydujące o pierwszym miejscu w grupie, które zapewni rozstawienie przed losowaniem grup mistrzostw Europy.

Sylwester Sikora, dziennikarz Przeglądu Sportowego i Eurosportu, komentator piłki ręcznej: Obawiam się, że w Szwecji nie za bardzo mamy czego szukać. Słychać głosy, by trener Michael Biegler wypróbował w tych meczach zmienników. Tylko kogo? W tej kadrze różnica miedzy podstawowymi a rezerwowymi jest rażąca. Trener nie bardzo ma z kogo wybierać. Ma siódemkę do grania, licząc z Bartłomiejem Jaszką, który dwa tygodnie temu miał operację wyrostka a ostatnio uszkodził palec na treningu. Na zdrowy rozum mecz w Malmoe przegramy, chyba że Sławomir Szmal zacznie bronić jak w transie i będzie miał 50% odbitych piłek albo Karol Bielecki rzuci 12 goli. Szwedzi to zespół chimeryczny, zdarzają im się potknięcia. Graliśmy z nimi wiele razy w eliminacjach ME i MŚ. W 2005 roku pokonaliśmy ich i pojechaliśmy na mistrzostwa Europy. To był pierwszy turniej z trenerem Bogdanem Wentą. Gracze obu reprezentacji znają się, bo sporo Szwedów występuje w Bundeslidze. Zdecydowanie łatwiej będzie wygrać u nas. Pewnie o pierwszym miejscu będzie decydować różnica bramek. Jednak ja uważam, że rozstawienie nie ma wielkiego znaczenia, bo w mistrzostwach Europy gra mało drużyn – tylko 16 – i poziom jest bardzo wyrównany.

W Malmoe nie wystąpią Michał Jurecki i Krzysztof Lijewski. To duże osłabienie?

- Jest to bardzo duże osłabienie naszej reprezentacji po prawej stronie. Mam na myśli zarówno rozgrywanie jaki i skrzydło. Bez nich nasza prawa strona jest słaba. Lijewski był najlepszym graczem meczu Ligi Mistrzów Vive Targi Kielce – Pick Szeged. To właśnie brak Lijewskiego będzie najgorszy. W obu spotkaniach 1/8 finału Ligi Mistrzów grał rewelacyjnie, nie tylko w ataku, ale też w obronie.

Skąd brać optymizm po nieudanych mistrzostwach świata, na których Polska odpadła już w 1/8 finału wysoko przegrywając z Węgrami?

- To nie była pierwsza, tylko kolejna wpadka z Węgrami. Kolejny raz przegraliśmy z nimi w bardzo ważnym spotkaniu. I to bardzo wysoko. Od 2009 roku, od brązowego medalu MŚ w Chorwacji, wszystkie kolejne imprezy były dla naszej drużyny narodowej nieudane. Mistrzostwa Europy 2010 i 2012, mistrzostwa świata 2011 i te ostatnie w styczniu, a do tego brak awansu do Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Jeszcze niedawno lekceważyliśmy Węgrów, którzy teraz nas biją. Nie ma z czego brać optymizmu. Trener to moim zdaniem nietrafiona decyzja związku. Za Wentą piłkarze szli w ogień. Biegler nic w sobie nie ma. Poza tym to pokolenie sukcesów z lat 2007-2009 kończy się. Marcin Lijewski zrezygnował definitywnie, tak samo Grzegorz Tkaczyk i Mariusz Jurasik, Bielecki na szczęście wrócił, ale też nie jest wieczny. Do tej drużyny 2007-09 z niezłych graczy doszedł tylko Michał Kubisztal, który ma 33 lata. A powinni dochodzić zawodnicy mający niewiele ponad 20 lat. Pokolenie się kończy, a w grupach młodzieżowych nie widać następców.

Przy okazji zapytam o Ligę Mistrzów. W tym miesiącu Vive Targi Kielce zagrają o awans do Final Four. Jak oceniasz szanse mistrzów Polski na przejście Metalurga Skopje?

- Wymarzony przeciwnik, życzyli sobie Metalurga i go mają, więc wręcz nie wypada przegrać. Wylosowali najgorszą drużynę z ćwierćfinalistów, ale wcale nie będzie łatwo ich pokonać. Ciężko będzie zwłaszcza na wyjeździe. Jeśli w Macedonii przydarzy się porażka różnicą pięciu goli, to zespół z Kielc będzie mieć problem. Zapowiada się bój na śmierć i życie. Szanse mistrzów Polski oceniam na 50%.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Trzeba się modlić o Metalurg – Sylwester Sikora o występach Vive Targi Kielce w Lidze Mistrzów (modlitwy wysłuchane! – dop. redakcji, po losowaniu)

Adam Dutlinger — Mon, 25 Mar 2013 13:49:15 +0000

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

Szczypiorniści Vive Targi Kielce przeszli do historii. To pierwsza polska drużyna, która znalazła się w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W 1/8 finału piłkarze trenowani przez Bogdana Wentę wyeliminowali Pick Szeged. Po przegranej na wyjeździe 25:26, w Kielcach ekipa Vive Targi tryumfowała 32:27. Już we wtorek poznamy kolejnego rywala mistrzów Polski. Mecze ćwierćfinałowe odbędą się w drugiej połowie kwietnia. Stawką jest awans do czerwcowego turnieju finałowego w Kolonii.

Sportowe Wywiady: Po porażce na Węgrzech trzeba było odrobić straty. Udało się z nawiązką.

Sylwester Sikora, komentator piłki ręcznej: Kiedyś mawiało się: „Wynik lepszy niż gra”. Vive Targi cały czas mają szczęście. Najpierw wyrzucono im z grupy Kopenhagę, której pewnie by nie wyprzedzili. Potem wylosowali Pick Szeged, tak jak sobie wymarzyli. To zespół, który w grupie nie wygrał ani razu na wyjeździe. Ze szczęściem mistrzowie Polski zagrali też na Węgrzech, gdzie długo przegrywali czterema golami, ale w końcówce zbliżyli się na jeden. Gdyby przegrali czterema bramkami, w rewanżu byłoby dużo trudniej. Co więcej, rywalom wypadł ze składu kontuzjowany František Šulc. Brak słowackiego rozgrywającego był dużym osłabieniem węgierskiej ekipy. Trzeba się cieszyć z awansu, ale nie było to wielkie zwycięstwo. Zespół Vive Targi wcale nie grał dobrze, było wiele mankamentów, długimi fragmentami szło jak po grudzie.

Fot. Sportowe Wywiady

Co najmniej do 20 minuty mecz był wyrównany. Po przerwie jeszcze dwa razy prowadzenie malało do dwóch bramek. Nie było wcale łatwo z rywalem, o którym w Kielcach marzono. Goście, jak na drużynę swojego parkietu, sprawili sporo kłopotów. Zadziwiał fakt, że Vive Targi, zespół z taką siłą ognia z drugiej linii, słabo poczynał sobie w ataku pozycyjnym. A przecież grają tam Bielecki, Tkaczyk, Jurecki czy Buntić. Vive Targi uratował Krzysztof Lijewski, który grał fantastycznie w obronie i w ataku. Ale czy to całe szczęście będzie dalej trwać…?

Zespół z Kielc przeszedł do historii. Czy awans do ćwierćfinału jest spełnieniem ich marzeń o sukcesie w Lidze Mistrzów?

- Na pewno nie. W Kielcach apetyty są ogromne. Właściciel klubu Bertus Servaas zaangażował ogromne pieniądze. Od początku było wiadomo, że przy takich nakładach finansowych celem jest Final Four. Oficjalnie Servaas tego nie mówi, ale jest to oczywiste. Budżet drużyny jest taki, że trener Wenta na każdej pozycji ma dwóch bardzo dobrych graczy. Piłka ręczna to nie siatkówka – tu są większe pieniądze i mistrzów Polski ciągle nie stać na największe gwiazdy. Jednak apetyty są. W 1/8 finału piłkarze Vive Targi grali trzeci raz. Wreszcie udało im się awansować i chcą więcej.

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

W ćwierćfinale rywalami mogą być Flensburg, Kilonia, Atletico Madryt lub Metalurg Skopje. Poza tym ostatnim zespołem, piekielnie trudni przeciwnicy.

- Powiem szczerze, że jeśli trafią na innego rywala niż Metalurg to przegrają. Z ekipą z Macedonii grali już w grupie. Oba mecze wygrali, ale po ostrej walce i niewielką różnicą. Kilonia broni tytułu i byłaby najgorszym losowaniem. Wtedy daję mistrzom Polski 1% szans na awans. Flensburg to niby zespół bez wielkich gwiazd, ale zajmuje trzecie miejsce w lidze niemieckiej ze stratą tylko czterech punktów do Kilonii. Tutaj dałbym Vive Targi 20%. Z kolei Atletico ma kolosalne kłopoty finansowe, ale skład jest wspaniały. Pokazali to wygrywając w niedzielę na wyjeździe z Füchse Berlin. W Berlinie nie wygrywa się łatwo, w dodatku przy 9 tysiącach widzów. W rywalizacji z Atletico szanse oceniam na 30%. Przed losowaniem trzeba się modlić, żeby to był Metalurg. W każdym innym wypadku sytuacja będzie bardzo trudna.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Vive Kielce. Czy mistrz Polski jest polski?

Sylwester Sikora — Fri, 05 Oct 2012 15:26:40 +0000

Kibice piłki ręcznej w naszym kraju czekali, czekali aż się doczekali. W Kielcach powstała potęga, zespół piłkarzy ręcznych Vive Targów, mistrzowie Polski 2012 – to już dziewiąty tytuł w klubie, spadkobiercy Iskry, Korony czy Kolportera – według fachowców awansuje do Final Four Ligi Mistrzów. Nie w siatkówce, lecz szczypiorniaku, ubogim krewnym futbolu, sita czy nawet do niedawna kosza.

Rzutki przedsiębiorca w branży używanej odzieży, właściciel grupy Vive, 49-letni dziś Holender Bertus Servaas – niedoszły piłkarz Ajaxu Amsterdam – przed dziesięcioma laty przejął ekipę Kolportera. Od początku rysował wielkie plany, lecz nie starczało szmalu. Dziś Bert, kawaler Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, z polskim paszportem wciąż dowodzi na kieleckim okręcie. Sytuacja jednak się zmieniła, bo zyskał wielkich sojuszników: miasto Kielce, Targi Kielce (od 2009 roku) i licznych mniejszych sponsorów zorganizowanych na modłę niemiecką w Klubie Stu. Dziś sekcja piłki ręcznej dysponuje jak na polskie warunki gigantycznym budżetem w granicach 4 milionów euro na sezon.

Kryzys europejski spowodował, że inne kluby zaciskają pasa i można kupić wspaniałych zawodników nie tak drogo jak kiedyś, a Vive Targi na to stać. No więc nie było kłopotu zapłacić Osiguranju Zagrzeb 150 tysięcy euro odstępnego za 23-letniego Manuela Sztrleka, zdolnego lewoskrzydłowego, reprezentanta Chorwacji. On jest przeszczęśliwy, zarabia bowiem w Kielcach kilkanaście tysięcy euro miesięcznie. To nic nadzwyczajnego, największe asy trenera Bogdana Wenty (100 tys. złotych miesięcznie z firmy Servaasa) dostają od 12 do 17 tysięcy euro za miesiąc. Poziom Bundesligi, najlepszej i najlepiej dotowanej ligi świata. Krzysztof Lijewski, wyśmienity prawy rozgrywający, kielczanin z tegorocznego zaciągu, otrzymywał ponoć w Lwach-Renu Neckaru skąd przyszedł 400 tysięcy euro rocznie.

Zagraniczni gracze Vive-Targów: 4 Chorwatów, Serb, Słoweniec, Duńczyk i Islandczyk zdominowali ekipę mistrzów Polski. W podstawowym składzie wychodzi co najwyżej dwóch Polaków. Nie ma formalnych przeszkód, żeby całe mecze rozgrywali tylko zaciężni. Chorwacja podpisała w grudniu 2011 traktat akcesyjny do Unii, więc może występować nawet siedmiu graczy z Zagrzebia bez przerwy. Zastanawiam się jednak, czy taki mistrz Polski jest naprawdę polski. Jaki jest interes ZPRP, nasz, mówiąc ogólnie, żeby tak się działo? Oczywiście, wolny rynek, wspólna Europa, w płockiej Wiśle jest jeszcze gorzej, bo ci czasem walczą na parkiecie bez Polaka w składzie, w arcymocnej Kilonii, najlepszej ekipie Europy 2012, z 15 zawodników tylko 4 Niemców i tylko dwóch często w składzie, itd., itp. W Kielcach padają jeszcze inne argumenty. Że pracują z młodzieżą doskonale – prawda – że kibice stoją murem za tą międzynarodową trupą – prawda – że w kraju nie ma piłkarzy ręcznych na miarę Czupicia czy Zormana – prawda.

Rozumiem taką sytuację – największe kluby świata, także futbolowe, pierwsze co robią, to uczą lokalnego języka nowo przybyłych. Lubię sportowców z Bałkanów, potrafię się z nimi dogadać w ich językach. Ciągle jednak rozmyślam, czy tak musi być, że mistrz Polski jest coraz mniej polski?

Sylwester Sikora