Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce trzecim zespołem Europy i świata. Podopieczni Bogdana Wenty pokonali w meczu o brązowy medal Ligi Mistrzów broniące tytułu THW Kiel 31:30 (19:12). Trofeum wzniósł HSV Hamburg z Marcinem Lijewskim w składzie. Niemiecki zespół wygrał z Barceloną 30:29.

- Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć. Zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe – mówi Filip Kliszczyk. – Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu – dodaje wielokrotny reprezentant Polski.

Sportowe Wywiady: Konsekwentna, wieloletnia praca zaowocowała.

Filip Kliszczyk: – Ogranie THW Kiel to historyczny wyczyn. Gdyby nie „gorące głowy” w półfinale, to mielibyśmy finał i pewność, że Polak wygra. Ale i tak się udało! – Szeryf mistrz! („Szeryf” – przydomek Marcina Lijewskiego, HSV Hamburg)

Gorące głowy? 

- Niewymuszone błędy, rzuty z nieprzygotowanych pozycji, może trochę za szybko… Ale takie frycowe też bym chętnie chciał zapłacić w pierwszym występie Vive w historii Final Four Ligi Mistrzów. W półfinale mogło być inaczej, podobnie jak w meczu o trzecie miejsce – też mogło być inaczej. Wygrać z THW Kiel to jest coś. To nieczęsto się zdarza, zwłaszcza, że nie mówimy o meczu towarzyskim, tylko o meczu o stawkę trzeciego miejsca w Europie. Czyli tak jak napisaliście na Twitterze – na świecie. Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć.

A może THW Kiel nie miało motywacji w meczu o trzecie miejsce. Celowali w obronę tytułu. Nie udało się i już im nie zależało. 

- A czy wynik mówi, że im nie zależało? Nie zgadzam się. Wygrał po prostu lepszy i tyle. Gdyby im nie zależało, to mielibyśmy wynik końcowy inny. A tak była różnica jednej bramki. Vive stać teraz by ugryźć każdego. Chłopaki to właśnie udowodnili. To ukształtowana drużyna. Osiągnęli to, co mogli na dziś, a osiągnęli bardzo wiele. W półfinale nie wyszło, a w meczu o trzecie miejsce ograli THW Kiel. Gdybym powiedział parę miesięcy temu, że można ograć ten zespół, to ktoś mógłby pomyśleć, że jestem hura optymistą.

Czy możemy mieć nadzieję, że od tej pory nasza klubowa piłka ręczna będzie się regularnie liczyć na arenie międzynarodowej?

- Nadzieje możemy mieć zawsze, ale teraz ma ona znacznie większe podstawy. Po tym co się wydarzyło w Final Four zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Przynajmniej tak mi się wydaje. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe. Nie ma dużego wyboru.

Aż taki problem? 

- Sądzę, że tak. Może są jacyś młodzi, których nie znam. Z drugiej strony okazało się przecież, że Marcin Lijewski, już nie młodzieniaszek, potrafił być filarem drużyny i potrafił z pomocą kolegów ograć THW Kiel. Potem, w finale z Barceloną, zwłaszcza w pierwszej połowie, wspaniale rozdawał piłki i był kluczowym zawodnikiem Hamburga. Doprowadził do tego, że Polak wygrał w piłce ręcznej. Wreszcie mu się udało. Wcześniej już grał w finale (dwukrotnie w barwach Flensburga – red.), ale przegrywał. Wielki sukces, a przecież już dawno wpisał się w historię naszej piłki ręcznej. Ma najwięcej występów w naszej reprezentacji, a w dodatku poziom, który wciąż reprezentuje, jest godny pozazdroszczenia.

Wracając do Vive – kogo należy wyróżnić, ktoś zachwycił szczególnie? 

- Szczególnie zachwycił klub, czyli wszyscy, począwszy od Berta (Bertus Servaas, prezes Vive Targów – red.), poprzez cały sztab szkoleniowy, Bogdana (Wentę – red.) i zawodników. To wszystko składa się w jedną całość. To efekt właściwego planowania tych, którzy klubem rządzą. Rezultat jest taki, że na dzień dzisiejszy jesteśmy trzecim klubem na świecie. Jesteśmy… no właśnie, tak mówię, bo serce gdzieś zostało. Grałem tam kiedyś i sentyment pozostał.

Kieleccy kibice nie zawiedli i tłumnie zjawili się w Kolonii. Można chyba powiedzieć, że w tym sukcesie mieli swój udział. 

- Gdyby nie kibice, to sport by nie istniał. Dla samej rywalizacji walka traci sens. Na wszelakich arenach sportowych ważni są kibice. Nie gra się dla siebie i dla czystej rywalizacji. W większości przypadków gra się dla kibiców, dla tych, którzy cię wspierają. Chłopaki grali dla kibiców, nie tylko tych, którzy za nimi wszędzie zawsze jeżdżą, ale grali dla całej Polski. Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu.

Sportowe Wywiady

fot. Vive Targi Kielce, Tomasz Fąfara

Przypominamy niedawną, interesującą rozmowę z Filipem Kliszczykiem. Były reprezentant Polski i zawodnik Vive Targów przekonuje, że w finałowym turnieju Ligi Mistrzów wszystko jest możliwe. 

Ćwierćfinałowe zwycięstwo piłkarzy ręcznych Vive Targów Kielce z Metalurgiem Skopje 26:15 było przepustką do gry w Final Four Ligi Mistrzów. Po raz pierwszy w historii polski zespół znalazł się w gronie czterech najlepszych drużyn w Europie, czyli na świecie.

Półfinałowym rywalem Vive jest Barcelona. W drugim półfinale grają THW Kiel i HSV Hamburg.

Sportowe Wywiady: Zwycięstwo 25:16 w rewanżowym spotkaniu Vive Targi Kielce z Metalurgiem to efektowny awans do Final Four! 

Filip Kliszczyk: – Kiedyś grałem w Vive i życzyłbym sobie bardzo, żeby być teraz w tej drużynie. Trzeba pogratulować całemu klubowi, począwszy od Berta (Bertus Servaas, właściciel klubu, prezes Vive – dop. red.), przez Bogdana (Wentę – dop. red.), a skończywszy na zawodnikach, bo jest to niewiarygodny sukces polskiej piłki ręcznej.

Jakie było wtedy Vive?

- Cóż, za moich czasów to była zupełnie inna drużyna, panowały zupełnie inne realia. Inaczej to wszystko wyglądało. Dziś Vive to klub, którego mecze są transmitowane przez szereg krajów na świecie. To jest już silna marka. Budowanie jej trwało wiele lat. Teraz możemy się spodziewać, że może już w tym roku zespół sięgnie po zwycięstwo Ligi Mistrzów!

Aż taki optymizm?

- Będziemy świadkami wspaniałych wydarzeń. Polski zespół będzie walczył o najważniejsze trofeum w Europie, a Europa w piłce ręcznej rządzi światem. Nawet jeżeli się nie uda wygrać, chociaż życzę chłopakom tryumfu z całego serca, to już sama obecność w Final Four stanowi spełnienie marzeń. To pragnienie każdej z drużyn europejskich. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

Ale żeby od razu sięgnąć po mistrzostwo? Z drugiej strony Robert Lewandowski okazał się kilka dni temu znacznie skuteczniejszy od Cristiano Ronaldo i Messiego, więc…

- Więc wszystko jest możliwe. To jest sport. Każdą z drużyn można „ugryźć”, bo wiele zależy od dyspozycji dnia. Zwłaszcza w takim turnieju. Może się zdarzyć wszystko. Wiele w życiu widziałem. Vive awansowało do najlepszej czwórki w Europie. Kto by powiedział przed rewanżem, że Kielce wygrają różnicą 11 bramek? To jest prawdziwy sukces. Dyspozycja dnia zdecyduje o wszystkim. W piłce ręcznej w trzy minuty można zdobyć przewagę pięciu bramek i stracić ją w kolejnych czterech minutach. Wszystko dzieje się bardzo szybko.

70 spotkań rozegranych w reprezentacji to duże osiągnięcie, ale zapewne pozostaje pewien niedosyt.

- Na moich pozycjach grali i Damian Wleklak i Grzesiek Tkaczyk. Przyszło mi któregoś dnia usłyszeć, zresztą od Bogdana, żebym się nie wysilał, bo i tak mnie więcej nie weźmie. Zabolało. Ale tego może nie piszmy. Chociaż… czemu nie. Takie jest życie. Tak było w moim wypadku. Po prostu.

Najpierw mistrzostwo Polski ze Śląskiem, potem z Vive. Do tego dwukrotne wywalczenie Pucharu Polski z kielecką drużyną. Jest co wspominać.

- Były też mistrzostwa Europy w Szwecji w 2002 roku. Niekoniecznie udane, ale pierwsze od niepamiętnych czasów z udziałem Polski. Bardzo mile je wspominam. Do dziś pamiętam niezwykłą atmosferę podczas meczu ze Szwecją, gdy na trybunach zasiadło 12 tysięcy kibiców. I przy okazji kadry pamiętam również, że podczas zgrupowania w Izraelu miałem okazję z chłopakami być na Golgocie. To było spore przeżycie, wprawdzie nie stricte sportowe, ale skoro już mamy wspominki, to jest to coś, czego nigdy nie zapomnę.

Co dzieje się teraz?

- Obecnie jestem wypożyczony z Pogoni do Stralsunder HV. Ze szczecińską drużyną jestem związany kontraktem jeszcze przez rok i jestem do dyspozycji tej drużyny. 5 maja kończę 36 lat. Piłka ręczna wciąż sprawia mi przyjemność, więc bardzo chciałbym kontynuować grę do czterdziestki, a potem poświęcić się muzyce, którą również kocham.

Gitarzysta. Wiem.

- Lubię ten instrument i zawsze, gdy tylko miałem wolną chwilę brałem gitarę w ręce. Będę pisał piosenki! Teraz też mogę. (śmiech)

Czyli ściskamy kciuki za Vive?

- Tak, i za Bertusa. Kiedyś złapałem kontuzję kolana i on zapłacił za operację, choć wcale nie musiał. Dzięki temu do tej pory całkiem nieźle funkcjonuję.

Pomógł wielokrotnie również reprezentacji Polski, pamiętam, więc nie jestem zaskoczony. Przy okazji pozdrowienia i dla niego! Dziękuję za rozmowę. 

- Dzięki, powodzenia. Pozdrawiam.

Rozmawiał Marek Kaleta

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/kazda-druzyne-mozna-ugryzc-filip-kliszczyk-o-szansach-vive-targow-kielce-w-lidze-mistrzow/feed/ 0