Skutki długiej zimy odczuwamy tej wiosny na boiskach Ekstraklasy. Do takiego wniosku doszedłem oglądając od dołu do góry naszą tabelę. W kwietniu przecierałem oczy ze zdumienia patrząc na śnieżną Wielkanoc. Teraz nie dowierzam w to co widzę po 28. kolejce.

Kiedy w grudniu dobrnęliśmy do półmetka, to przecież wszystko już było rozstrzygnięte na dole. GKS Bełchatów i Podbeskidzie z dorobkiem 6 punktów w 15 meczach (bilans 1 zwycięstwo, 3 remisy i 11 porażek) nie były kandydatami, ale pewniakami do spadku. Tu sprawa wydawała się więc załatwiona. Co innego na górze. O mistrzostwo Polski miały się bić cztery zespoły, między którymi wszystko było na wyciągnięcie jednego, najwyżej dwóch zwycięstw, a przecież jeszcze piąty Śląsk nie powiedział ostatniego słowa.

Od tamtego czasu minęło tylko pięć miesięcy i trzynaście wcale nie parszywych kolejek, i wszystko stanęło na głowie. Na górze wszystko trochę niechcący się rozstrzygnęło. Słaby piątkowy remis Legii w Łodzi okazał się dzień później – po piątej u siebie (!!!) porażce Lecha – na wagę tytułu. W strefie spadkowej ciągle tkwią Bełchatów z Podbeskidziem, ale na dwie długości przed metą coraz mniej zapowiada, że tam zostaną. Uwikłanych w obronę przed degradacją jest sześć zespołów. Niby w najlepszej sytuacji jest jedenasta Jagiellonia. Jednak białostoczanie bardziej powinni liczyć na szczęśliwy układ wyników innych meczów niż na siebie. W pięciu ostatnich meczach zagrali na kompletne zero, z wyjątkiem traconych seryjnie goli, których uzbierało się piętnaście. Tym samym tak chętnie odpowiadający na każde pytanie, pewny siebie, snujący miraże o reprezentacji Polski Tomasz Hajto zamknął sobie usta i bez względu na to, czy Jaga zostanie, czy poleci odejdzie jako przegrany.

W czwartek Pogoń przyjedzie do Bielska-Białej. Jeśli nie przegra, to pogrzebie szanse Podbeskidzia i tym samym dojdzie do paradoksu na skalę europejską. Spadnie zespół z królem strzelców w składzie, a utrzyma się ten, który od początku napastnika szukał i ciągle nie znalazł.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

A gdyby tak nie cztery, tylko trzydzieści razy po 0:0, to co? To GKS Bełchatów utrzymałby się w Ekstraklasie. Z 30 punktami miałby to jak w banku. W poprzednim sezonie lepszy ze spadkowiczów zdobył ich 24, dwa lata temu – 28, trzy lata temu – 27, cztery lata temu – 29 i wreszcie pięć lat temu – 26. To kolejny przykład na to, że w myśleniu o utrzymaniu na plan pierwszy musi wysunąć się koncepcja o murowaniu, a dopiero później o konstruowaniu. Trzeba mieć solidnych obrońców, paru defensywnych pomocników o charakterze zabijaków i świetnego bramkarza. Takiego jak Litwin Emilijus Zubas (na zdjęciu), który nie zmieścił się w Skarbie Kibice „Przeglądu Sportowego”. Przyszedł pięć minut przed rozpoczęciem rundy wiosennej (niestety, ciągle tylko z nazwy) i już wygrał swoje pięć minut. Teraz walczy o czas dodatkowy.

Drugim bohaterem 19. kolejki był Łukasz Gikiewicz. Sława o jego wewnętrznej emigracji, do której zmusiła go reszta drużyny, w której obronie dobrego imienia wystąpił donosząc na pijanego kolegę (uff…), a więc ta sława ogarnęła całą Polskę i także ją podzieliła. Sformułowanie o szczelności szatni jeśli jeszcze nie weszło, to powinno wejść do codziennego użytku. Gikiewicza ostatecznie stado przygarnęło, ale nadal traktuje jak czarną owcę i kazało w samotności przeżywać radość ze strzelonego gola. Zwolennicy teorii spiskowych, których jak wiadomo w naszym kraju nie brakuje, patrząc na to, co rozegrało się we Wrocławiu po 90 minucie, inaczej zinterpretują sytuację z 32. Wtedy Sebastian Mila – główny prokurator w sądzie nad Gikiewiczem – na złość i pohybel oskarżonemu nie wykorzystał rzutu karnego przez niego przecież wywalczonego.

Ze snu zimowego w ostatniej kolejce obudzili się napastnicy. W Legii aż trzech na raz, w Jagiellonii dwóch, w Wiśle zdegradowany do roli rezerwowego Bułgar, w Piaście debiutant, tylko w Zabrzu ciągle świstak nie zapowiedział wiosny. Prejuce Nakoulma przynajmniej już się przeciąga, ale Ireneusz Jeleń cały czas leży plackiem bez ruchu. Trener Adam Nawałka piekli się i ima różnych sposobów (Wojciech Łuczak na środku ataku wydaje się zły), żeby tylko wyszli z pościeli jeszcze przed Wielkanocą.

Tomasz Lipiński

Canal+

Pamiętam Polonię z 2000 roku. Wtedy sukces wykuwał się w codziennej żmudnej pracy, dzięki charakterowi, zawziętości, zasadzie, że słabsza kość pęka oraz takiej indywidualności jak Emmanuel Olisadebe. Tamta Polonia budziła szacunek, czasami strach, ale jej mecze zbyt dużych walorów estetycznych nie dostarczały. Teraz to zupełnie co innego. Są polot, technika, skuteczność, młodość, nienasycenie i najważniejsze: talent. Coś, co niedługo na pniu się sprzeda i będzie po długach.

Przepraszam z góry wszystkich kibiców Polonii, że zgrzeszę, ale porównam ich drużynę do Legii. Nie, nie do tej dzisiejszej, choć pewnie na takie porównania niedługo przyjdzie czas. Ale tamtej z sezonu po Lidze Mistrzów. Wszyscy z niej pouciekali, zespół poszedł w rozsypkę, było biednie i pesymistycznie, wróżący z fusów prorokowali spadek. Wbrew problemom trener Mirosław Jabłoński zbudował na rundę jesienną sezonu 1996-97 fajny zespół. Nie miał wyjścia i na wcześniej niespotykaną w Legii skalę wprowadził młodych. Oni dali jakość i radość z gry w piłkę. Legia włączyła się do walki o mistrzostwo. Piłkarze grali, jakby w imię udowodnienia wszystkim naokoło, że potrafią więcej niż to, na ile ich oceniano. Grali w imię lepszego jutra, które nadeszło w postaci Daewoo i wszystko znów poszło w rozsypkę.

Tej Polonii bardziej niż lepszego jutra, życzę zachowania pustych żołądków. Tak sobie myślę, że im dłużej jej zawodnicy pozostaną głodni i będą gonili za czymś lepszym (kontraktami, transferami), tym podium, a może nawet coś więcej nabierać będzie coraz bardziej realnych kształtów. Gorzej jeśli dogonią za wcześnie.

                                                                                                                     Tomasz Lipiński Canal +

poprzednia kolejka