Za nami już pierwsza konkurencja mistrzostw świata, których gospodarzem jest Nove Mesto na Morawach. Sztafeta mieszana, która w Soczi zadebiutuje w programie igrzysk olimpijskich, przyniosła kilka interesujących rozstrzygnięć; wygrały zespoły, w barwach których startują faworyci rywalizacji indywidualnej: Norwegia (Tora Berger) przed Francją (Martin Fourcade). Bardzo obiecująco zaczęły nasze biathlonistki; na tyle dobrze, że biorąc pod uwagę słabszą postawę ich kolegów z drużyny i tak wyprzedziliśmy Białoruś, Niemcy, Szwecję, czy Finlandię. Czego spodziewać się w Czechach? – po odpowiedź na to pytanie pospieszyliśmy do red. Krzysztofa Wyrzykowskiego.

Dobra postawa Fourcade’a w sztafecie (szybki bieg mimo pudła) zdaje się przeczyć jego gorszej postawie w Anterselvie? Czyżby te ostatnie pucharowe zmagania to był bluff?

Tego oczywiście nikt nie wie, ale nie ma żadnych racjonalnych podstaw, by twierdzić, że Francuz nie będzie brylował na mistrzostwach świata. Chodzi mi przede wszystkim o to, że na podstawie tych dwóch nieco gorszych występów indywidualnych w Anterselvie (gorszych, bo nie było go na podium – odpowiednio 6. i 4. miejsce w  sprincie i biegu na dochodzenie) nie można wyciągać zbyt daleko idących wniosków.

Czyli co nas czeka na mistrzostwach?

Myślę, że Fourcade trochę usunął się w cień. Sam zresztą podkreślał, że nie biegał na 100 proc. Gdyby jednak chcieć koniecznie znaleźć jakiś słaby punkt, będzie to nieco słabsza postawa w końcówce rywalizacji. A zatem – gdyby ktoś chciał wygrać z nim, powiedzmy w biegu indywidualnym, czy masowym, musi się trzymać za nim do ostatniego strzelania; utrzymać kontakt po wybiegnięciu ze strzelnicy i na finiszu…

A zatem 4 złote medale indywidualnie?

Nie mówię, że nie. Stać go na to i myślę, że na to się po cichu nastawia. Byłby pierwszym, który dokona tej sztuki, bo nawet Bjørndalenowi się to nie udało w 2009 r. w Pyeongchang w Korei Pd.

Ktoś jeszcze?

Z pewnością Rosjanie, choć Małyszko zawiódł w sztafecie mieszanej. Generalnie – bardziej  za sprawą mężczyzn, którzy dotychczas dużo lepiej spisywali się od pań, Rosjanie zajęli w sztafecie dopiero 6. miejsce. Szipulin, który mógł w Anterselvie wszystko wygrać, oddał prowadzenie Norwegom. Jeśli ktoś miałby w Novem Meście pokrzyżować szyki Francuzowi, to jednak najszybciej Rosjanie i Svendsen, choć w wypadku Norwega – o czym już zresztą w naszych pogawędkach wspominałem – można mówić o kompleksie niecelnego strzelania.

Warto też zwrócić uwagę na pojedynczych zawodników, którzy potrafią przygotować się do imprez rangi mistrzowskiej, jak Słoweniec Fak, Szwedzi Ferry i Bergman; nie zdziwię się też jeśli do walki może nie o złoto, ale o medal włączy się któryś z gospodarzy, choć tu większe szanse daję Czeszkom.

W walce z Torą Berger?

W rzeczy samej. Norweżka jest naprawdę świetnie przygotowana. Już w sztafecie mieszanej, biegnąc jako pierwsza, wypracowała ponad 12 sek. przewagi nad Rosjanką Zajcewą. Nie widzę tu poważniejszych kandydatek do złota od Norweżki; no, chyba, że „sama sobie zrobi ku, ku”.

A kto dalej?

Najgroźniejszymi rywalkami będą prawdopodobnie Domraczewa z Białorusi, w Anterselvie obudziła się siostra Antona Szipulina – Anastazja Kuzmina. W sztafecie mogą o medal powalczyć Francuzki, a indywidualnie najpewniej Dorin. Po słabiutkim starcie w sztafecie mieszanej, żądzą rewanżu będą pewnie pałać Niemki, a szczególnie ta młoda Miriam Gössner. Andrea Henkel jest zaś zbyt doświadczona, by nie brać jej pod uwagę, przynajmniej jeśli chodzi o szerokie grono kandydatek do wysokich lokat.

Podobnie jak Polek.

No cóż; wszyscy byśmy chcieli, żeby tak się stało. Mam co do tego pewne obawy, choć muszę przyznać, że w sztafecie mieszanej było lepiej niż pewnie wielu się spodziewało. Liczę na dobry występ sztafety i jak najwięcej miejsc w „10” w startach indywidualnych. Najpoważniejszymi kandydatkami do tych lokat są z pewnością Krystyna Pałka i Magdalena Gwizdoń. Mam nadzieję, że po raz pierwszy w historii medal mistrzostw świata zdobędzie polska biathlonistka.

Podzielając tę nadzieję, dziękujemy za rozmowę i przypominamy, że w przeciwieństwie do innych zimowych dyscyplin, wyniki mistrzostw świata zalicza się do klasyfikacji Pucharu Świata.

Przed nami nieco dłuższa przerwa w biatlonowym Pucharze Świata. Po ostatniej rundzie, rozegranej w słoweńskiej Pokljuce, nie zaszły istotniejsze zmiany w czołówce klasyfikacji łącznej. By być bardziej precyzyjnym należy stwierdzić, że nie zmieniły się nazwiska liderów rankingu i bynajmniej nie martwi to komentatora biathlonu Krzysztofa Wyrzykowskiego.

SW: Powoli robi się nudno. Ciągle Berger i Fourcade.

KW: Szczerze powiem, że efekty tych naszych pogadanek będzie widać szybciej, ale cóż. Otóż, drogi panie, Szanowni Państwo: Puchary Świata w biathlonie to najwspanialsze i najlepiej zorganizowane imprezy kalendarza zimowego, a to, że mamy w tym sezonie dwójkę zdecydowanych liderów po niespełna 1/3 cyklu, wcale nie zadaje kłamu tej opinii.

- Czy przez kolejne 2/3 Berger będzie spisywać się równie dobrze?

Niewątpliwie Norweżka udała się na przerwę w dobrym nastroju. Wygrała ostatnią konkurencję w Pokljuce – bieg ze startu wspólnego i była to jej czwarta wygrana w sezonie, a szóste podium. Nie powinno to jednak dziwić, bo start masowy to specjalność Tory Berger. Jak już mówiłem w podsumowaniu I rundy Pucharu Świata, Norweżka bardzo poprawiła strzelanie; w tym sezonie spisuje się na strzelnicach bardzo pewnie. Czy dalej tak będzie? Trudno przewidzieć, ale po Pokljuce jej przewaga nad kolejną zawodniczką wzrosła z około 40 punktów do ponad 80.

- Za jej plecami nie ma już Domraczewej z Białorusi, ani Rosjanki Wiljuchiny.

No właśnie. I to jest w biathlonie tak porywające; przynajmniej w biathlonie pań w obecnym sezonie. W przeciwieństwie do mężczyzn, gdzie o najwyższe lokaty walczy 5-6 zawodników, u pań ciągle pojawiają nam się nowe zawodniczki. Tydzień wcześniej w Hochfilzen mieliśmy pierwsze w karierze pucharowe zwycięstwo Synnoeve Solemdal, a tu tryumfowała Gabriela Soukalova z Czech i Niemka Miriam Gössner. Tak się zastanawiam, czy Soukalova ma być czeskim asem na mistrzostwa świata, które przecież odbędą się w jej kraju; zobaczymy. Z tej trójki Gössner będzie chyba najgroźniejszą rywalką Berger. Jest najszybciej biegającą biathlonistką obok Kaisy Mäkäräinen, ale ma jeszcze nad czym pracować w strzelaniu.

- Podobnie jak Polki, zwłaszcza tu, w Pokljuce.

Niestety. Zdenerwowały mnie i zawiodły, przyznaję.  Widać, że stać je na dobre wyniki, ale warunek podstawowy – dobre strzelanie. Zaczęło się jeszcze niezgorzej – od szóstego miejsca Magdaleny Gwizdoń w sprincie, w którym Agnieszka Cyl, też przy jednym pudle, była 19. Dzień później w biegu na dochodzenie Gwizdoń podczas każdej wizyty na strzelnicy miała pudła (w sumie aż pięć), a w pierwszym strzelaniu – dwa! Nie może być tak, że zawodniczka pudłuje podczas pierwszego strzelania w postawie leżąc. Cyl także pięć razy pudłowała, a Pałka miała „tylko” trzy niecelne strzały i przesunęła się z końca trzeciej dziesiątki na 17. miejsce. W biegu masowym Polki dały prawdziwy popis strzeleckiej indolencji: Pałka cztery pudła, Cyl – sześć, a Gwizdoń – siedem. Gdyby Krystyna Pałka strzelała tak, jak średnio strzela, walczyłaby o podium. Przecież mimo tych czterech karnych rund zajęła siódme miejsce. W efekcie wypadła z czołowej „10” klasyfikacji łącznej i do wznowienia rywalizacji po świętach musi się zadowolić 11. pozycją.

- A Martin Fourcade? Wydaje się być nie do doścignięcia…

Można odnieść takie wrażenie. Z trzech biegów w Pokljuce nie wygrał co prawda żadnego, ale dwukrotnie był trzeci, a w ostatnim biegu zajął czwarte miejsce. Z niespełna 50 punktów przewagi nad kolejnym zawodnikiem w klasyfikacji łącznej, jego przewaga wzrosła do 85. Tyle, że na drugim miejscu nie mamy już Andreasa Birnbachera z Niemiec, a Emila Hegle Svendsena. To dzięki wygranej Norwega w sprincie. Birnbacher z dnia na dzień spisywał się coraz lepiej, a uratował się wygrywając swą koronną konkurencję – bieg ze startu wspólnego. Muszę jednak powiedzieć, że Fourcade sprawiał na mnie wrażenie przygaszonego; może już nie mógł doczekać się przerwy? Momentami wydaje mi się, że on stracił serce do biathlonu. Sam zresztą wielokrotnie powtarzał, o czym i my wspominaliśmy, że chce teraz zdobyć medal MŚ w biegu narciarskim, klasycznym. O Ole Einarze Bjørndalenie wspominałem podczas poprzedniej rozmowy i nic się nie zmieniło, a o Polakach też nie będę mówił.

Do mistrzostw zarówno w narciarstwie klasycznym, jak i biathlonie pozostaje jeszcze trochę czasu. Na razie mamy przerwę do okolic święta Trzech Króli. Wtedy, po zawodach w Oberhofie, zapraszamy na kolejną pogawędkę.

piu

Fot. Christian Manzoni/IBU

Krystyna Pałka zajęła siódme miejsce w biegu biathlonistek na15 kilometróww Oestersund. Najlepsza z Polek miała jedną karną minutę. Po dwa niecelne strzały oddały Weronika Nowakowska-Ziemniak i Magdalena Gwizdoń, które również zdobyły punkty (odpowiednio 16. i 25. miejsce). Paulina Bobak i Monika Hojnisz przybiegły w drugiej ‘50’. Wygrała Tora Berger z Norwegii (bezbłędne strzelanie) z przewagą niewiele ponad minuty nad Białorusinką Darią Domraczewą. Ponad dwie minuty straciła Rosjanka Jekaterina Głazyrina.

To był dobry występ naszych reprezentantek w inauguracji Pucharu Świata – potwierdza ekspert Tomasz Jaroński. – Zwłaszcza dotyczy to Krystyny Pałki, która zajęła miejsce w czołowej ‘10’ i jest to jej najlepszy wynik w pucharowych startach. Wyżej, na piątej pozycji, była tylko w igrzyskach w Turynie w tej samej konkurencji. Trzeba zwrócić uwagę na dobre czasy biegowe Nowakowskiej-Ziemniak i Gwizdoń. Obie, mimo trzech pudeł, pobiegły tak, że były w stanie zająć lokaty w szerokiej czołówce. Dobry bieg trzech Polek jest podstawą do optymizmu. Przyszłość widzę w różowych barwach, bo przy lepszym strzelaniu Pałka, Nowakowska-Ziemniak czy Gwizdoń mogą być nawet na podium.

A to wszystko przecież pod nieobecność Agnieszki Cyl, która powinna być kolejnym mocnym punktem reprezentacji Polski. – Uważam, że Cyl jest w podobnej formie jak trzy wyżej wymienione Polki – mówi Jaroński. – Nie pobiegła, bo tydzień temu podczas zawodów Pucharu IBU wywróciła się i potłukła. Jednak do tamtego zdarzenia prezentowała dobrą dyspozycję. Mamy zatem cztery mocne zawodniczki. To pozwala myśleć o dobrym miejscu również w sztafecie.

Fot. Christian Manzoni/IBU

Zdaniem komentatora Eurosportu, w biegu nie było niespodzianek. – Widać było ogromną dominację Berger i Domraczewej. Norweżka i Białorusinka bardzo dobrze pobiegły. Berger, mistrzyni olimpijska i świata w tej konkurencji, pewnie zwyciężyła, bo była bezbłędna na strzelnicy. Nie jest to żadne zaskoczenie. Wprost przeciwnie – mamy potwierdzenie, że w tym sezonie Berger i Domraczewa będą się liczyć w walce o Puchar Świata. Wmieszać się w to powinna jeszcze Kaisa Maekaeraeinen. W czwartek Finka najwięcej pudłowała z trójki najlepszych zawodniczek – aż cztery razy – i zajęła dziewiątą lokatę. Za niespodziankę ciężko uznać też ostatnie miejsce na podium Jekateriny Głazyriny. Rosjanka strzelała bezbłędnie, co w tej konkurencji daje dobre miejsce nawet przy słabszym biegu. Poza tym dobre strzelanie jest dodatkową motywacją, powoduje, że daje się z siebie więcej.

W weekend odbędą się sprinty i biegi pościgowe. – Polki na pewno znów zawalczą o czołowe lokaty – uważa Tomasz Jaroński. Najprawdopodobniej pobiegnie też Agnieszka Cyl. Cieszę się, że mamy zawodniczki, na które patrzy się z przyjemnością. Przecież ostatnia z nich, najmłodsza Monika Hojnisz, która miała 6 pudeł, zajęła niewiele gorsze miejsce niż w środę nasi panowie przy jednym pudle. Przepaść miedzy kadrą męską a żeńską jest bardzo duża, zarówno jeśli chodzi o potencjał jak i o wyniki.

Adam Dutlinger