Skutki długiej zimy odczuwamy tej wiosny na boiskach Ekstraklasy. Do takiego wniosku doszedłem oglądając od dołu do góry naszą tabelę. W kwietniu przecierałem oczy ze zdumienia patrząc na śnieżną Wielkanoc. Teraz nie dowierzam w to co widzę po 28. kolejce.

Kiedy w grudniu dobrnęliśmy do półmetka, to przecież wszystko już było rozstrzygnięte na dole. GKS Bełchatów i Podbeskidzie z dorobkiem 6 punktów w 15 meczach (bilans 1 zwycięstwo, 3 remisy i 11 porażek) nie były kandydatami, ale pewniakami do spadku. Tu sprawa wydawała się więc załatwiona. Co innego na górze. O mistrzostwo Polski miały się bić cztery zespoły, między którymi wszystko było na wyciągnięcie jednego, najwyżej dwóch zwycięstw, a przecież jeszcze piąty Śląsk nie powiedział ostatniego słowa.

Od tamtego czasu minęło tylko pięć miesięcy i trzynaście wcale nie parszywych kolejek, i wszystko stanęło na głowie. Na górze wszystko trochę niechcący się rozstrzygnęło. Słaby piątkowy remis Legii w Łodzi okazał się dzień później – po piątej u siebie (!!!) porażce Lecha – na wagę tytułu. W strefie spadkowej ciągle tkwią Bełchatów z Podbeskidziem, ale na dwie długości przed metą coraz mniej zapowiada, że tam zostaną. Uwikłanych w obronę przed degradacją jest sześć zespołów. Niby w najlepszej sytuacji jest jedenasta Jagiellonia. Jednak białostoczanie bardziej powinni liczyć na szczęśliwy układ wyników innych meczów niż na siebie. W pięciu ostatnich meczach zagrali na kompletne zero, z wyjątkiem traconych seryjnie goli, których uzbierało się piętnaście. Tym samym tak chętnie odpowiadający na każde pytanie, pewny siebie, snujący miraże o reprezentacji Polski Tomasz Hajto zamknął sobie usta i bez względu na to, czy Jaga zostanie, czy poleci odejdzie jako przegrany.

W czwartek Pogoń przyjedzie do Bielska-Białej. Jeśli nie przegra, to pogrzebie szanse Podbeskidzia i tym samym dojdzie do paradoksu na skalę europejską. Spadnie zespół z królem strzelców w składzie, a utrzyma się ten, który od początku napastnika szukał i ciągle nie znalazł.

Tomasz Lipiński

Canal+

Nasza Ekstraklasa jest najlepsza na świecie! Przynajmniej przez jeden weekend. Nigdzie nie było takiej kumulacji pięknych i licznych goli, thrillerowych scenariuszy meczowych, sinusoidalnych nastrojów i zwyczajnie wspaniałych widowisk. Można? Można! Kiedy nacieszyłem się, poemocjonowałem i w końcu ochłonąłem, to też nie na żarty trochę się przestraszyłem. Bo skoro w jednej kolejce były same hity, co do jednego takie mecze, że mucha nie siada, to co nas czeka w następnej? Wiem, wiem: meczu Legia – Lech reklamować nie trzeba, ale… Żeby te wypróżnione magazynki przynajmniej w połowie zdążyły się naładować.

Jednak w 26. kolejce nie wszyscy grali z wiatrem. Żal Marcina Baszczyńskiego, którego dobre czy złe skutki reformy ligi guzik będą obchodzić, bo wcześniej niż zamierzał zawinie do portu. Po ludzku szkoda Tomasza Frankowskiego, któremu jubileusz trzechsetnego meczu w Jagiellonii i zarazem ostatniego występu przeciw Legii, której przecież tyle krwi napsuł w przeszłości, popsuł nieobliczalny przybysz z Chile. Mieszane uczucia względem Danijela Ljuboji. Niby nabroił, pomylił miejsce i czas i to nie po raz pierwszy ani drugi, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że lubiący spektakularne ruchy prezes Legii zachował się jak piłkarski sęp i z zimną krwią wykorzystał okazję. Ściął głowę Serbowi razem z jego obciążającymi klubowy budżet zarobkami. Umarł król, niech żyje król. Ljuboja stracił szansę na strzelecką koronę, wróciły nadzieje, że zdobędzie ją Wladimer Dwaliszwili. Nie wiem tylko, czy bardziej tego chce Gruzin, czy trener Jan Urban, który zdecydował, że jego podopieczny będzie w Białymstoku wykonywał rzuty karne do skutku. Na szczęście dla Legii udało się już za drugim razem.

No i jeszcze ta nieszczęsna Pogoń. Zespół węgla i papy, pieśni i tańca. Każdy – tylko nie piłkarski. Jeszcze dwa tygodnie temu gotów byłem pójść o każdy zakład, że Pogoń się utrzyma, a Flota nie awansuje. Teraz coś mi się wydaje, że Ekstraklasa nie opuści Szczecina tylko dzięki drużynie ze Świnoujścia.

Tomasz Lipiński

Canal+

Ja, ty, my, pan, pani, wszyscy bez względu na klubowe sympatie powinniśmy trzymać kciuki za Wladimera Dwaliszwilego. Nieważne, że Gruzin strzela gole dla Legii ratujące ją z opresji w Pucharze Polski i Ekstraklasie. Ważne, że strzela dla siebie. Jeśli zostanie królem strzelców, to dokona rzeczy bez precedensu w historii naszej ligi, ba – w historii wielu lig, a pewnie takie przypadki jak on na całym świecie dałoby się policzyć na palcach jednej ręki (statystycy już mogą zabrać się do roboty i szukać zatartych śladów). Chodzi oczywiście o to, że coraz więcej wskazuje, iż klasyfikację strzelców wygra piłkarz, który w jednym sezonie po równo reprezentował barwy dwóch klubów. Dwaliszwilemu tak samo dobrze jak na Konwiktorskiej wychodzi na Łazienkowskiej.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Z kolei Aleję Piłsudskiego upodobał sobie Marcin Robak. Dziś w Piaście, kiedyś długo i dobrze w Widzewie. Łodzianie znali go świetnie, wiedzieli czego się spodziewać i dali się zaskoczyć w najbardziej oczywisty sposób. Równanie Robak+głowa=gol okazało się dla nich za trudne. A miłośnicy piłkarskich sentencji mogli sobie gdzieś pomiędzy „piłka jest okrągła a bramki są dwie” i „dopóki piłka w grze wszystko jest możliwe” zapisać: najłatwiej strzelić gola poprzedniej drużynie.

Tym razem przy Bułgarskiej zabrakło rewelacyjnego Bułgara (Tonewa), ale jego nieobecność zrekompensował fanom Lecha Piotr Reiss. Na dwa miesiące przed 41 urodzinami wszedł i zrobił to, po co wracał na ukochany stadion. „Reksio” pokazał piłkarskie pazury, zęby i jak najbardziej ludzki, charakterystyczny dla siebie uśmiech.

Jeszcze odwiedźmy ulicę Słoneczną w Białymstoku, gdzie najmocniej świecił Emmanuel Sarki. Gol z rzutu wolnego a la Cristiano Ronaldo i David Beckham razem wzięci plus asysta, plus wcześniejsza bardzo dobra zmiana w meczu z Legią każą w nim widzieć godnego następcę Kalu Uche. Może Nigeryjczyk okaże się tym kijem, który zawróci Wisłę. Ale to dopiero w następnym sezonie.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

A gdyby tak nie cztery, tylko trzydzieści razy po 0:0, to co? To GKS Bełchatów utrzymałby się w Ekstraklasie. Z 30 punktami miałby to jak w banku. W poprzednim sezonie lepszy ze spadkowiczów zdobył ich 24, dwa lata temu – 28, trzy lata temu – 27, cztery lata temu – 29 i wreszcie pięć lat temu – 26. To kolejny przykład na to, że w myśleniu o utrzymaniu na plan pierwszy musi wysunąć się koncepcja o murowaniu, a dopiero później o konstruowaniu. Trzeba mieć solidnych obrońców, paru defensywnych pomocników o charakterze zabijaków i świetnego bramkarza. Takiego jak Litwin Emilijus Zubas (na zdjęciu), który nie zmieścił się w Skarbie Kibice „Przeglądu Sportowego”. Przyszedł pięć minut przed rozpoczęciem rundy wiosennej (niestety, ciągle tylko z nazwy) i już wygrał swoje pięć minut. Teraz walczy o czas dodatkowy.

Drugim bohaterem 19. kolejki był Łukasz Gikiewicz. Sława o jego wewnętrznej emigracji, do której zmusiła go reszta drużyny, w której obronie dobrego imienia wystąpił donosząc na pijanego kolegę (uff…), a więc ta sława ogarnęła całą Polskę i także ją podzieliła. Sformułowanie o szczelności szatni jeśli jeszcze nie weszło, to powinno wejść do codziennego użytku. Gikiewicza ostatecznie stado przygarnęło, ale nadal traktuje jak czarną owcę i kazało w samotności przeżywać radość ze strzelonego gola. Zwolennicy teorii spiskowych, których jak wiadomo w naszym kraju nie brakuje, patrząc na to, co rozegrało się we Wrocławiu po 90 minucie, inaczej zinterpretują sytuację z 32. Wtedy Sebastian Mila – główny prokurator w sądzie nad Gikiewiczem – na złość i pohybel oskarżonemu nie wykorzystał rzutu karnego przez niego przecież wywalczonego.

Ze snu zimowego w ostatniej kolejce obudzili się napastnicy. W Legii aż trzech na raz, w Jagiellonii dwóch, w Wiśle zdegradowany do roli rezerwowego Bułgar, w Piaście debiutant, tylko w Zabrzu ciągle świstak nie zapowiedział wiosny. Prejuce Nakoulma przynajmniej już się przeciąga, ale Ireneusz Jeleń cały czas leży plackiem bez ruchu. Trener Adam Nawałka piekli się i ima różnych sposobów (Wojciech Łuczak na środku ataku wydaje się zły), żeby tylko wyszli z pościeli jeszcze przed Wielkanocą.

Tomasz Lipiński

Canal+

W Warszawie ci, którzy odważyli się zaparkować od strony ulicy Łazienkowskiej, tym razem po zejściu z wymiecionych trybun meczu nie zastali pisuarów na przednich siedzeniach swoich aut. Wcześniej zobaczyli pierwsze prawdziwe zwycięstwo tej jesieni młodej Kosy. Starsza wszechobecna (wiadomo wybory) ostrzy ostrze do walki na innym polu.

Tomasz Kulawik z fryzury Zagłoba, z wyglądu Pan Wołodyjowski z zawodu strażak Sam nie zawrócił kijem Wisły. Niby kapitan zmienił się na bardziej przewidywalnego i ugodowego, a jakby nadal zbyt wielu najemnych żeglarzy spod bandery Białej Gwiazdy wiosłowało pod prąd.

Nie popisała się Pogoń, która nie uszanowała urodzin. Zwyczaj nakazuje, że jak goście przychodzą do jubilata to z prezentami, nawet skromnymi. A portowcy zamiast obdarować Alexa Bruno z Widzewa, to sami zabrali się za rozpakowywanie. Z domu niedawnego lidera wynieśli trzy paczki i trzy punkty. A nie, przepraszam, jeden gość ze Szczecina wyłamał się i zachował klasę. Dokładnie dwa razy starszy Edi Andradina z ojcowską wyrozumiałością pocieszył nastoletniego rodaka swoją koszulką.

Chyba powoli warto inwestować w koszulkę Arkadiusza Milika. Na to przynajmniej stać prawie każdego, bo na jego nogi już bardzo nielicznych i trzeba by ich raczej szukać w Bundeslidze. Dzięki nowemu Lubańskiemu (a co tam, nie bójmy się wielkich nazwisk) Adam Nawałka może każdemu wypalić prosto w twarz, że wcale nie każda passa musi się kiedyś skończyć. Z Robertem Kasperczykiem nigdy nie przegrał, prawie zawsze wygrywał i znów wygrał. Chyba nawet łatwiej niż kiedykolwiek.

Śląskowi służy ruch Levystronny. Nie wiadomo jak, nie wiadomo dlaczego, ale obrońcy tytułu z czeskim kierowcą pokonują kolejne kilometry i nadrabiają dystans, choć pod silnikiem zgrzyta, choć koła niedopompowane i choć brakuje benzyny. Ale ponoć albańskie drogi wymagają jeszcze większego kunsztu. Skoro więc tam dojechał do mety przed innymi, to może wszędzie sobie poradzi?

Fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego