Rozbudzone po French Open apetyty zostały w trakcie Wimbledonu zaspokojone. – Janowicz to rewelacja nie tylko tego turnieju, ale już całego ATP – mówi Katarzyna Strączy. O Łukaszu Kubocie: – To  zawodnik, na którym w zasadzie postawiono już „krzyżyk”.

Gra Urszuli Radwańskiej – zdaniem byłej mistrzyni Polski, obecnie trenera i komentatora tenisa – upoważnia ją do tego, by dołączyć do pierwszej dziesiątki rankingu. Agnieszka mogłaby poprawić nieco drugi serwis.

Czy to plotka, że Jerzy Janowicz i Marta Domachowska są parą?

Ile wynosi niezbędne minimum finansowe jakim muszą dysponować rodzice, by dochować się profesjonalnego tenisisty, bądź tenisistki?

Sportowe Wywiady: Łukasz Kubot zasługuje na miano największego bohatera z naszej ekipy. Czy takie stwierdzenie jest uprawnione?

Katarzyna Strączy: – Myślę, że zdecydowanie można tak powiedzieć. To zawodnik, na którym w zasadzie postawiono już „krzyżyk”. Zetknęłam się z mnóstwem opinii, że może grać tylko gorzej i nawet, że powinien myśleć o zakończeniu kariery. Naprawdę się wykazał. Zrobił sobie i nam wspaniały prezent jakim jest ćwierćfinał Wimbledonu.

Czy to znaczy, że właśnie się rozkręcił?

- Wydaje mi się, że będzie grał na poziomie trzecich rund, ćwierćfinałów, ale o jeszcze większy sukces będzie mu bardzo trudno. Tu sprzyjało mu losowanie i wszystko się dobrze ułożyło. Podkreślmy przy tym, że trawa to ulubiona nawierzchnia Łukasza. On ma ciąg i lubi atakować na siatkę, nie lubi stać z tyłu kortu, a ta nawierzchnia jest do tego najlepsza.

31 lat Kubota, który pokazuje, że można. Marta Domachowska ma 27 lat, czyli, że może i ona jeszcze zdoła wspiąć się wysoko?

- I zostaje powoli dziewczyną Janowicza, czy o to chodzi? (śmiech)

Nie, ale tak przy okazji, to czy jest to plotka, czy powinniśmy podejść do tej kwestii na zasadzie informacji i życzyć im powodzenia.

- To drugie. Lubią się.

No to jeśli Marta ma takiego chłopaka to może tym bardziej możemy liczyć na to, że podniesie poziom swojej gry?

- Kto wie. Oby tylko nie stało się tak jak z Vaidisovą i Stepankiem. To musiałoby być poparte ogromną pracą i wyrzeczeniami. Nie ma mowy o stałym spotykaniu, o chodzeniu na imprezy. Ale jest to możliwe. Tylko potrzebny jest staranny plan i chęci. Czy będzie jej się chciało ciężko pracować tego nie wiem. Mam nadzieję, że ta znajomość zmotywuje Martę do jeszcze większego zaangażowania w grę.

A co się stało z Nicole Vaidisovą?

- Boję się, żeby nie było tak jak z Vaidisovą, dla której siedzenie na trybunach stało się szybko milsze, niż praca i trening. Po tym, jak związała się z Radkiem Stepankiem błyskawicznie zakończyła karierę w bardzo młodym wieku i już jej nie oglądaliśmy na korcie.

(red. Radek Stepanek – ciekawa postać. Najpierw spotykał się z Hingis, potem zostawił ją dla Vaidisowej. Od pewnego czasu głośno w środowisku o tym, że teraz podoba mu się… Petra Kwitowa i rozwód z Vaidisovą jest ponoć w toku)

Michał Przysiężny?

- Swego czasu był najbardziej utalentowanym tenisistą w Polsce. Każdy się zachwycał jego „ręką”. Niestety kontuzje przeszkadzały mu w rozwoju kariery, ale wydaje mi się, że teraz wszystko układa się po jego myśli i idzie do przodu. Zapewnia, że jest zdrowy i czuje się świetnie. Uważam, że ćwierćfinał jest dla niego osiągalną rzeczą, podobnie jak pierwsza pięćdziesiątka rankingu. Jak każdy potrzebuje trochę szczęścia. Przedarł się przez kwalifikacje, awansował do drugiej rundy… U Janowicza też musiało minąć trochę czasu zanim się wspiął wyżej w rankingu, zanim eksplodował jego talent wraz z wiarą w umiejętności. Przysiężny ma więcej lat, doświadczenie, zobaczymy co zrobi dalej. Czas mu ucieka i może jeszcze znajdzie dodatkową mobilizację.

Jerzy Janowicz.

- Bezsprzecznie rewelacja nie tylko tego turnieju, ale już całego ATP. Tu możemy liczyć na wygranie turnieju wielkoszlemowego, bez wątpienia.

Szkoda, że w półfinale przy prowadzeniu w secie 4:1 rozluźnił się. Wydaje się, że zaczął grać trochę na pokaz, co wykorzystał Murray i błyskawicznie się odbudował. To kwestia doświadczenia i właściwej oceny piłek, które są najważniejsze i które trzeba bezwzględnie wygrać szybko kończąc punkt. Ale spokojnie patrzmy w przyszłość.

A tak przy okazji o Wojciechu Fibaku – podwójna kara – obsmarowanie w prasie i pobicie jego wyczynu w czasie, gdy nikt nie pyta go o komentarz do wydarzeń. 

- Myślę, że jest to pech. Nie chcę tego komentować, ale pewnie jest tak, że spotyka nas to, na co pracujemy.

Urszula Radwańska.

- Zatrzymała się na drugiej rundzie. To bardzo zdolna tenisistka. Wydaje mi się, że ma coś takiego, że wygrywając mecz z trudną rywalką zaczyna myśleć, że teraz już będzie łatwo. Takie mniej lub bardziej świadome rozluźnienie. Poświęca wszystko na trudny pojedynek i brakuje jej motywacji w meczu z rywalką teoretycznie słabszą. Uważam, że stać ją na pierwszą dziesiątkę i jej gra ją do tego uprawnia. Głowa jest bardzo ważna. Musi być cierpliwa. Nie trzeba kończyć wszystkich piłek, tylko te, które trzeba. Ale jak mówię, stać ją na pierwszą dziesiątkę tym bardziej, że są tam zawodniczki z którymi już wygrywała.

Agnieszka Radwańska.

- Miała doskonałą sytuację do wygrania wielkoszlemowego turnieju. Wszystko układało się po jej myśli. Będzie jej ciężko w kolejnych startach ponieważ inne tenisistki poznają jej grę i wierzą, że mogą z nią wygrać. Na tym turnieju zabrakło jej trochę sił. Była lepiej przygotowana fizycznie niż poprzednio i jeśli utrzyma ten wzrost pod względem formy fizycznej i będzie jeszcze mocniejsza, będzie łatwiej. Przy Lisickiej wyglądała trochę jak kruszynka.

Ale były przecież i Hingis i Henin-Hardenne. Nie były potężne.

- Były silne, zwłaszcza Hardenne, która miała przy tym niezwykłą dynamikę. Obie głównie atakowały, nie grały raczej z kontry. Pamiętajmy też, że upłynęło trochę lat i tenis nieco się zmienił. Coraz więcej tenisistek gra bardzo mocno i bazuje na serwisie. Hingis wygrywała dopóki nie przyszły siostry Williams. Dziewczyn z silnym podaniem i mocnym forehandem jest coraz więcej. Agnieszka będzie pewnie pracować sporo nad drugim serwisem, który powinien być trochę groźniejszy.

Tak udanego turnieju wielkoszlemowego jeszcze nie mieliśmy.

- Cieszę się przede wszystkim z tego, że nie tylko występy pań, ale i panów trzymały nas w napięciu. To jest z pewnością turniej, który znacznie wpłynie na popularność tenisa w Polsce. Takie wyniki motywują młodzież i rodziców.

Rodziców bez których w Polsce tenis by nie istniał. Rodzina Janowicza wydała ok. 2 mln. złotych. Aż tyle trzeba poświęcić?

- To dużo pieniędzy, ale myślę, że inni wydają jeszcze więcej.

A jakie jest minimum?

- Jeśli chce się mieć profesjonalnego zawodnika, bądź zawodniczkę, to solidne minimum wynosi 200 tysięcy na rok. Taki trzeba mieć budżet od 12-13 roku życia tenisisty.

Czyli trzeba tego rzędu środki inwestować przez okres minimum 5 lat, a to daje milion.

- Tak. Tyle potrzeba by mieć profesjonalnego trenera i jeździć tam, gdzie się chce, a nie w miejsca gdzie jest taniej. Ta kwota to jest minimum.

W jakim wieku tenisiści zaczynają odciążać rodziców i sami zarabiać? Oczywiście jeśli wszystko układa się pomyślnie i połączenie talentu z pracą daje oczekiwane wyniki.

- Ogólnie można powiedzieć, że dla dziewczyn to wiek około 17 lat, a dla chłopców 19. Oczywiście jeśli wszystko pójdzie dobrze i mamy regularne postępy. U dziewczyn jest o tyle łatwiej, że jeżeli jest naprawdę zdolna i pracowita adeptka, to wyniki przychodzą nieco szybciej. U chłopaków trwa to trochę dłużej i jest trudniejsze do osiągnięcia, ale możliwe, jak widać.

Sportowe Wywiady

- Janowicz pokazał, że na kortach ziemnych jego gra też może być groźna. Pokazał nie tylko mocny serwis, nie tylko dropszoty, dobry forehand, ale też całkiem niezły backhand. Rezerwy oczywiście cały czas są – mówi Tomasz Wolfke, dziennikarz, komentator tenisa.

Za nami French Open 2013, który był dla polskich kibiców wyjątkowy choćby ze względu na udział w turnieju seniorskim dziesięcioro reprezentantów. Jak wypadli panowie z Jerzym Janowiczem na czele?

- Janowicz został zauważony przez międzynarodowych ekspertów i wymieniony w gronie czterech zawodników, którzy mogą rządzić na kortach w następnym pokoleniu. Czyli, że stać tę grupę na to, by zastąpić Nadala, Federera, Djokovica i Murray’a – podkreśla Wolfke.

Sportowe Wywiady: Jerzy Janowicz nie zawiódł.

Tomasz Wolfke: – Myślę, że się stale rozwija. Trzecia runda to jest dobry wynik, zgodny z jego ustawieniem. Ustabilizował się w trzeciej dziesiątce światowego rankingu. Mam nadzieję, że pójdzie dalej. Trochę brakuje mu teraz spektakularnego wyniku jak w ubiegłym roku w Paryżu, jakiegoś półfinału, finału, ale cały czas zbiera punkty i poprawia wyniki z ubiegłego roku. Wiadomo było, że po turnieju w hali Bercy nie będzie piął się pionowo w górę.

Tym razem przyglądaliśmy się bacznie jego grze na mączce.

- Podczas French Open Janowicz pokazał, że na kortach ziemnych jego gra też może być groźna. Pokazał nie tylko mocny serwis, nie tylko dropszoty, dobry forehand, ale też całkiem niezły backhand. Rezerwy oczywiście cały czas są.

To zawodnik, z którym należy się już liczyć.

- Na pewno. Został też zauważony przez międzynarodowych ekspertów i wymieniony w gronie czterech zawodników, którzy mogą rządzić na kortach w następnym pokoleniu. Czyli, że stać tę grupę na to, by zastąpić Nadala, Federera, Djokovica i Murray’a.

Kto oprócz Janowicza jest w tym gronie?

- Jest Francuz Benoit Pair, Bułgar Grigor Dimitrow, Japończyk Kei Nishikori i nasz Jerzy.

Kolejny turniej wielkoszlemowy to Wimbledon.

- I tu uwaga! Możemy naprawdę być mile zaskoczeni, bo to nawierzchnia wymarzona do jego stylu. Już w ubiegłym roku był o krok od 1/8 finału, nie wykorzystał dwóch piłek meczowych z Mayerem. Myślę, że jeżeli ten jego serwis będzie mu „siedział” i nie będzie żadnych kłopotów zdrowotnych, to powinno mu pójść bardzo dobrze.

Ogólnie z turnieju French Open musimy być zadowoleni.

- Tak. Turniej dla Polski był bardzo udany. Wszyscy przeszli pierwszą rundę za wyjątkiem miksta Matkowski/Peszke. Na pewno duży sukces Michała Przysiężnego, który poprzez kwalifikacje doszedł do drugiej rundy. Łukasz Kubot zrobił to, co miał zrobić. Z tenisistą niżej klasyfikowanym wygrał, z lepszym od siebie przegrał. Janowicz dotarł do trzeciej rundy. Odpadł po walce z na razie lepszym od niego Stanislasem Wawrinką, tu nie ma się co oszukiwać.  Do tego dwa deble męskie w ćwierćfinale: Bednarek/Janowicz i Matkowski/Fyrstenberg. Szkoda tej kontuzji Mariusza, bo prawdopodobnie uraz eliminuje go z Wimbledonu, a oni zawsze mieli drugą połowę sezonu lepszą. Nie wiadomo jak długo potrwa przerwa, bo to są plecy. Ale tu się tworzy ciekawa sytuacja, bo może będzie debel Matkowski/Kubot. Natomiast obecność w ćwierćfinale dość anonimowego Bednarka z Janowiczem była miłą niespodzianką. Trzeba tu dodać, że Bednarek jest w pierwszej setce rankingu deblistów, zresztą nie tylko on, bo jest jeszcze kilku innych Polaków, ale wiadomo, że gra o prawdziwe trofea toczy się w bojach singlowych.

A w wypadku przedłużających się kłopotów z plecami Mariusza Fyrstenberga jaka jest szansa na debel Matkowski/Kubot?

- Szczerze mówiąc nie wiem. Być może jest to nawet niemożliwe, bo Łukasz może być już umówiony na grę deblową z Chardim w Wimbledonie i Marcin będzie sobie musiał poszukać innego partnera. Ale jest tak wysoko klasyfikowanym deblistą, że nie będzie miał z tym kłopotów. Co do tego nie ma wątpliwości. Może zagra z Bednarkiem, może z Janowiczem, czy Mateuszem Kowalczykiem… Nie wiem. Zobaczymy. Pole manewru nawet wśród Polaków jest duże.

Wracając jeszcze do Janowicza. Jest bardzo emocjonalnym człowiekiem. Czy to nie kłopot?

- Jemu emocje chyba pomagają. Mnie by nie pomagały, bo mój charakter jest zupełnie inny. Wielu ludzi uważa, że Jerzy Janowicz, mówiąc elegancko, zachowuje się czasami na granicy arogancji. Ale nie mnie to oceniać, choćby awanturę w Melbourne z panią sędzią. Z jednej strony ktoś może mieć mu to za złe, ale z drugiej strony być może sytuacje takie przysparzają mu zwolenników. Pokazał, że nie da sobie w kaszę dmuchać i walczy o swoje.

Rośnie nam następca Johna McEnroe?

- Oj chyba nie aż tak. Nie zachowuje się tak nagannie. Pamiętamy, że McEnroe bywał dyskwalifikowany za to, co robił na korcie. Ale mówi się, że ludzie którzy mają charakter więcej osiągają na korcie. Coś w tym na pewno jest.

Sportowe Wywiady

Polacy zagrają z Australią o awans do Grupy Światowej Pucharu Davisa. Mecz odbędzie się we wrześniu w naszym kraju. Polska zapewniła sobie grę o miejsce w elicie zwycięstwem nad RPA. W miniony weekend w Zielonej Górze biało-czerwoni wygrali 3:1. Najpierw zwyciężył Jerzy Janowicz. Drugi mecz singlowy Łukasz Kubot przegrał i był remis. Polacy odzyskali prowadzenie po sukcesie debla Mariusz Fyrstenberg – Marcin Matkowski. Ostatniego dnia Janowicz zapewnił tryumf i awans. Przy stanie 3:1, drugi pojedynek Kubota nie był rozgrywany.

Sportowe Wywiady: Polacy pokonali osłabioną reprezentację RPA 3:1. Zadanie zostało wykonane, ale nie było to gładkie zwycięstwo.

Karol Stopa, dziennikarz, komentator tenisa: Mecz z RPA był dosyć dziwnym zdarzeniem sportowym. Teoretycznie Polacy mieli na papierze gigantyczną przewagę i wydawało się, że wygrają bez problemów. Goście przyjechali bez trzech najlepszych zawodników, a czwarty na miejscu złamał rękę. Przy naszym w miarę wyrównanym składzie było to gigantyczne osłabienie. Jednak Polacy mieli kłopoty. Janowicz grał chory, nie w pełni dysponowany. Gdyby nie to, że dobrze rozumie obowiązki reprezentanta, pewnie by nie wystąpił. Widać było, że się meczy. Jego choroba położyła się cieniem na postawie całego zespołu. Wszyscy byli tym zaniepokojeni. Kubot zagrał nienajlepsze spotkanie. Rywal wyraźnie mu nie pasował. Kubot od początku grał źle, nerwowo, miał problemy z pachwiną i mięśniami. Było 1:1 i zrobiło się trochę nieswojo. Były obawy, że nasi debliści mogą zagrać gorzej, a tenisiści z RPA zawsze mieli lepsze wyniki deblowe niż singlowe. Fyrstenberg i Matkowski wygrali, ale mecz był trudny. Rywale grali przyzwoicie, a naszym szło ciężko. Po przegranym deblu, rywale ocenili, że mają już małe szanse. Dokonali zmiany i przeciwko Janowiczowi wystawili czwartego zawodnika. Janowicz czuł się jeszcze gorzej niż pierwszego dnia, ale znów zwyciężył. Zmagania z RPA wcale nie okazały się proste i łatwe. Nie brakowało dramaturgii.

Mecz decydujący o awansie do Grupy Światowej zagramy z Australią. Polaków stać na zwycięstwo z tak utytułowanymi rywalami?

- Z oceną szans lepiej się wstrzymać. Do września mamy prawie pół roku. W tenisie gra się z tygodnia na tydzień i wiele może się zdarzyć. Polsce i Australii może się wykruszyć drużyna z przyczyn losowych. W wypadku kontuzji, wycofań, Australijczycy mają więcej wartościowych zmienników niż my. Jednak w składach na dziś reprezentacje są porównywalne. Chociaż Australia ma wspaniałą historię i tradycję, nasza sytuacja wygląda dobrze. Po pierwsze – gramy u siebie. W efekcie – i to po drugie – będziemy mieli prawo wyboru nawierzchni. Pewnie będzie to hala i korty twarde. W końcu mecz odbędzie się krótko po US Open. Jeśli chodzi o siłę gry, mamy porównywalną drużynę. Nasz najlepszy zawodnik, czyli Janowicz pokonał najwyżej notowanego z Australijczyków Bernarda Tomicia w juniorskim US Open w 2007 roku. Na dziś szanse oceniam pół na pół.

Abstrahując od kwestii czysto sportowych, będzie to historyczne wydarzenie. Do naszego kraju przyjadą gwiazdy.

- Zdecydowanie tak. Poza spotkaniami Pucharu Davisa przed II Wojną Światową, nigdy nie graliśmy z drużyną tego formatu. Australia to jest marka. To tak jakby w piłce nożnej przyjechała do nas Brazylia. Kapitanem Australijczyków jest Pat Rafter, w kadrze jest Lleyton Hewitt. Będziemy świadkami wydarzenia, jakiego w polskim tenisie nigdy nie było. Tym bardziej trzeba wszystko dobrze przygotować. Należy wybrać obiekt na poziomie, z odpowiednio dużymi trybunami. Na pewno będzie spore zainteresowanie kibiców.

Rozmawiał Adam Dutlinger

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/szczesliwie-janowicz-rozumie-obowiazki-reprezentanta-karol-stopa-ocenia-mecz-z-rpa-i-szanse-w-rywalizacji-z-australia/feed/ 0 https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/gilles-simon-kolejna-ofiara-janowicza-polak-w-finale-4/ https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/gilles-simon-kolejna-ofiara-janowicza-polak-w-finale-4/#comments Sat, 03 Nov 2012 19:00:11 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=1301

fot. East News

 Andy Murray czy Novak Djoković mogą śledzić wydarzenia z paryskiego turnieju już tylko w telewizji. Podobnie jak Roger Federer czy Rafael Nadal, którzy w stolicy Francji nie występowali. Piszę o tym nie bez kozery, ponieważ zastanawiam się co sobie myślą o tym dwumetrowym chłopaku z Łodzi patrząc na jego kolejne występy. My Polacy, wiadomo, jesteśmy pod ogromnym wrażeniem. Jak się okazuje nie tylko my. Anglojęzyczni komentatorzy po meczu z Murrayem powiedzieli na zakończenie transmisji „Jerzy, see you in Top 10”. Pewnie podtrzymują swoje zdanie śledząc kolejne występy Janowicza w hali Bercy. Polak imponuje grą niemal na każdym polu. To, że potrafi regularnie serwować z prędkością przekraczającą 230 km/h wiedzieliśmy już od dawna. W tym momencie łodzianin udowadnia całemu światu, że nie jest to jego jedyny atut w grze. Na obserwatorach dyscypliny może robić wrażenie poruszanie się po korcie tego tenisowego giganta. Momentami wręcz zdumiewająco dobra gra w defensywie. Złota rączka przy skrótach à la Agnieszka Radwańska (swoją drogą robi nam się polska tenisowa specjalność). Konsekwencja w poszczególnych wyborach taktycznych czy też umiejętne dopasowywanie tempa gry do aktualnych wydarzeń na korcie. I tak mógłbym wymieniać jeszcze długo… 

Tak się zastanawiam pisząc te słowa czy to aby na pewno opis tenisisty zajmującego aktualnie 69. miejsce w rankingu ATP? Jak wiemy pozycja ta nie jest już tak do końca aktualna, bowiem od poniedziałku Jerzy Janowicz zawita w pierwszej „30” zawodowych graczy, a jeśli wygra cały turniej i powiększy swój dorobek o 1000 punktów to zapuka do drzwi pierwszej „20” rankingu. Obok takiej pozycji nie można już przejść obojętnie. Pamiętajmy, że sezon 2012 kończy się, w połowie stycznia mamy Australian Open, gdzie jak wiemy rozstawia się 32 pierwszych zawodników z listy rankingowej. W takiej sytuacji jest wielce prawdopodobne, że najlepszy aktualnie polski tenisista załapie się do tego grona, a nie tak dawno przecież, bo podczas US Open 2012, grał po raz pierwszy w turnieju głównym wielkiego szlema bez konieczności przebijania się przez kwalifikacje… Zatem od eliminacji do grona rozstawionych, od finałów challengerów do finałów turniejów cyklu Masters. Oby tak dalej!

Michał Lewandowski