„Wystarczy jeśli MEN da nam takie same subwencje, jakie przeznacza na uczniów w szkołach artystycznych. Dlaczego dzieci marzące o reprezentowaniu naszego kraju są inaczej traktowane?” – pyta Barbara Sobańska, dyrektor Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. „Marzę przede wszystkim o tym, byśmy jak najczęściej słyszeli Mazurka Dąbrowskiego. To najbardziej wzruszające chwile ze wszystkich miłych, jakie się w życiu zdarzają” – dodaje.

Szkoły Mistrzostwa Sportowego mają wyjątkowy charakter – hartują ducha, uczą rywalizacji i niezbędnej w życiu samodyscypliny. Uczą też patriotyzmu jak żadna inna szkoła, bowiem wkrótce na piersi ucznia ląduje Orzeł, zaś wywalczony medal jest „naszym” medalem, naszą wspólną radością. Sport to wreszcie ważna gałąź gospodarki i turystyki, a jego popularyzacja wśród społeczeństwa to zdrowsze społeczeństwo. Same plusy.

Przyszłość polskiego sportu spoczywa w dużym stopniu w rękach Ministerstwa Edukacji Narodowej, podobnie jak pojawienie się nowej Justyny Kowalczyk czy kolejnego Kamila Stocha. Tymczasem kuźnia sportowych talentów w Zakopanem, nosząca imię Stanisława Marusarza, od lat walczy o swój byt. Czy w tym roku również uda się przetrwać, czy może już nie i trzeba będzie zamknąć placówkę? Trudno odpowiedzieć dzisiaj na to pytanie.

JAK WYGLĄDA RZECZYWISTOŚĆ?

Sportowe Wywiady: Przede wszystkim gratulacje za osiągnięcia absolwentów waszej szkoły, mam tu na myśli głównie Justynę Kowalczyk i Kamila Stocha.

Barbara Sobańska, dyrektor ZSMS w Zakopanem: - Dziękuję bardzo. To niezwykle ważne wydarzenia, także ze względu na kolejne pokolenia naszych podopiecznych. Mają się na kim wzorować i widzą, że można wspiąć się na szczyt, że warto pracować. To bardzo cenne.

Kamil Stoch niedawno sięgnął po złoto MŚ. Może wróćmy na moment do mistrzostw. Trudno było powstrzymać wzruszenie?

- Bardzo przeżywaliśmy złoty medal Kamila Stocha. Po pierwszym konkursie na skoczni normalnej był niedosyt, nie tylko u Kamila, ale u nas wszystkich. Ale to jest sport. Nie udało się. Potem bardzo się zmobilizował i pokazał na co go stać. Bardzo się cieszę, że mogłam oglądać konkurs na żywo, a zwłaszcza, że miałam okazję wysłuchać Mazurka Dąbrowskiego, bo zawsze odbierany jest przez nas bardzo emocjonalnie.

Justyna Kowalczyk zdobyła czwartą już Kryształową Kulę. Wyrównała rekord Adama Małysza. Na MŚ bardzo niewiele zabrakło do złota.

- Jej bieg na 30km był świetny. Justyna pobiegła bardzo dobrze technicznie i taktycznie. Narty były dobrze posmarowane. Niestety na finiszu koleżanka była lepsza. Dosyć trudno rywalizować samotnie z grupą dziewcząt, które ze sobą współpracują i mają opracowaną taktykę na zmęczenie koleżanki. Ona sobie z tym świetnie poradziła, ale niestety trochę zabrakło na finiszu. Ale bardzo cenimy i szanujemy zarówno Justynę jak i chłopaków za wszystko co osiągnęli przez cały sezon. Justyna nie robiła żadnych uników, startowała wszędzie i dla nas jest bezsprzecznie najlepszą biegaczką świata.

Trener Wierietielny miał ponoć żal do Justyny, że nie woziła się na plecach rywalek, tylko przez długi czas przewodziła stawce przez co zabrakło jej sił na finiszu.

- To trudne do oceny. Ona czuła się dobrze. Jej to tempo odpowiadało. Ona lubi prowadzić i dyktować warunki. Dobrze się w tym czuje. Denerwowało ją takie szarpanie i zwalnianie tempa, to co robiły koleżanki, więc momentami wysuwała się do przodu. Nie wiem, czy to był powód tego, że nie zdobyła złota. Dla mnie to ogromnie cenny krążek.

Jest szansa, żeby któraś z dziewczyn poprawiła dyspozycję do igrzysk w Soczi na tyle, by była wsparciem dla Justyny? Psychicznie czułaby się znacznie lepiej.

- Cieszy bardzo dobra postawa Koli Kubińskiej (Kornelii – dop. redakcji). Dopiero w tym roku dołączyła do drużyny po długiej przerwie i zajęła 23. miejsce. Dziewczyny prześladowały kontuzje, były przerwy w treningu. Rozczarowała nas sztafeta. Liczyłyśmy na ósemkę, a może nawet na szóstkę. Niestety pobiegły poniżej oczekiwań. Będziemy szukać przyczyny, będziemy to analizować w najbliższych dniach na zarządzie związku. Ale to wśród nich musimy szukać wsparcia dla Justyny. Dziewczyny są dobrze wyselekcjonowane, to są najlepsze z Polek w chwili obecnej.

Kto jeszcze jest bliski światowemu poziomowi?

- Taką naszą nadzieją jest na przykład Ewelina Marcisz, która ukończyła szkołę dwa lata temu, ale boryka się z kłopotami zdrowotnymi. Jeśli sobie z nimi poradzi, to jest to dziewczyna, która może dołączyć do tej grupy. Na razie mamy to co mamy.

A młodsze roczniki?

- W juniorkach młodszych jest kilka fajnych dziewczynek, ale to wymaga spokojnej pracy. One się nie nadają jeszcze do tego, aby je włączyć do grupy szkoleniowej i przygotowywać do najważniejszych imprez. Myślę, że będzie można wyselekcjonować kilka z nich do kolejnego etapu szkolenia.

Czyli wszystko układa się pomyślnie.

- Tak.

Prognozy na przyszły rok?

- Na razie martwimy się co zrobić, by przetrwać do przyszłego roku. Mamy trudną sytuację finansową. Zresztą rok rocznie szarpiemy się i zastanawiamy co dalej.

W jakim sensie „co dalej”?

- Żyjemy w niepewności, która siłą rzeczy udziela się też zawodnikom. Chcą trenować i zrobimy wszystko co się da, choć brakuje nam już trochę sił. Staramy się pozyskiwać dodatkowe środki od sponsorów, samorząd również się stara. Czasami jakiś rodzic zorganizuje wsparcie.

Czy to znaczy, że bez przychylności sponsorów funkcjonowanie szkoły jest zagrożone?

- Tak. Autentycznie jesteśmy zagrożeni likwidacją. Specjalizujemy się w sportach zimowych szkoląc młodzież w siedmiu dyscyplinach. Nasza szkoła jest jedną z największych tego typu w Polsce. Jesteśmy samodzielną placówką. Zatrudniamy 14 trenerów, co jest bardzo dużym obciążeniem budżetu, do tego płace dla pozostałych pracowników, utrzymanie budynku, internatu, media. Otrzymujemy dotację z Powiatu Tatrzańskiego, który nas zorganizował i mocno wspiera, ale byt szkoły oparty jest w największym stopniu o środki z Ministerstwa Edukacji Narodowej, które przyznaje subwencje na ucznia.

Są niewystarczające?

- Chcemy, by były choć zrównane z subwencjami dla szkół artystycznych. Cały czas nie możemy zrozumieć, dlaczego uczniowie uprawiający sport nie mogą być traktowani na równi z koleżankami i kolegami ze szkół artystycznych. Dlaczego nie można nas potraktować tak samo? To nas boli. Stawia się nas w sytuacji takiej, że z roku na rok czujemy niepewność.

Jest cały czas źle, czy coraz gorzej?

- Starostwo otrzymało w tym roku na edukację w całym powiecie mniej pieniędzy o milion 400 tysięcy. To duże cięcie. Przy czym jeśli ma jakieś środki, które może przekazać, to nam je daje. Walczymy jak możemy, a pomimo to nasza szkoła po raz kolejny jest zagrożona. Brakuje nam 600 tysięcy, by związać koniec z końcem. Realnie grozi nam likwidacja, jeśli nie uda się nic wymyślić. Stres i niepewność. Mamy wyniki, nasi absolwenci zdobywają medale, nasi uczniowie również. Potrafimy udowodnić swoją wartość. Czujemy się potrzebni i doceniani, ale niekoniecznie przez ministerstwo.

Może się nie przypominacie? Informujecie urzędników o kłopotach?

- Poszły pisma do Ministerstwa Edukacji Narodowej, rozmawialiśmy zresztą również z panią Minister Sportu, skąd otrzymujemy dotacje na szkolenie sportowe, które obecnie zabezpiecza minimum działalności sportowej naszej szkoły.

W jakich warunkach pracujecie?

- W ciężkich, ale się nie poddajemy. Realizujemy zadania nie mając m.in. sali gimnastycznej. Korzystamy z obiektów COS-u, za co musimy płacić. Obiekty specjalistyczne (skocznie, trasy biegowe) Centralnego Ośrodka Sportu są przestarzałe, nie spełniają wymogów, nie mają homologacji, przez co nie mogliśmy np. korzystać ze średniej skoczni. Borykamy się na co dzień z szeregiem problemów. Tak naprawdę tylko z nazwy jesteśmy szkołą „mistrzowską”, natomiast warunki w jakich pracujemy mistrzowskie nie są. Mamy zdolne dzieci, ambitne, które chcą uprawiać sport. Mamy zdeterminowanych nauczycieli, oddanych trenerów, doświadczonych, sprawdzonych szkoleniowców, ale co z tego? Za chwilę przez to wszystko z czym musimy się zmagać zabraknie nam motywacji do pracy i będziemy mieli wszystkiego zwyczajnie dosyć. To nie może być tak, żeby każdego roku walczyć o być albo nie być. W dodatku za każdym razem musimy udowadniać, że zasługujemy na to, żeby istnieć i drżymy czy się uda. Każdy człowiek potrzebuje otuchy, my również. Bezskutecznie upominamy się o to na co naszym zdaniem w pełni zasługujemy. Dotyka nas uczucie bezsilności.

Jesteście każdego roku rozliczani z wyników?

- Jesteśmy rok rocznie rozliczani z wyników edukacyjnych i sportowych. Stres, brak stabilizacji, brak komfortu pracy. Chcemy planować przyszłość. Chcielibyśmy się rozwijać, rozszerzać swoją działalność, zwiększać ofertę. Coraz więcej dzieci rwie się do sportu. Pojawia się czasem żal, bo wiemy, że moglibyśmy dać im więcej, gdybyśmy tylko spotkali się z życzliwością, a przede wszystkim zrozumieniem. Albo z równouprawnieniem, przynajmniej.

Dzieci rwące się do sportu to powód do radości.

- Tak. Jesteśmy w szalenie ważnym, wyjątkowym momencie rozwoju w Polsce sportów zimowych. Doczekaliśmy się wreszcie autorytetów. Mogę je zapraszać na spotkania z uczniami. Nie ma nic bardziej motywującego do pracy dla młodych zawodników i zawodniczek jak możliwość rozmowy z mistrzem. Mają motywację. Justyna Kowalczyk, Kamil Stoch, Krystyna Pałka, Luiza Złotkowska, Natalia Czerwonka, Kasia Woźniak – to wizytówki naszej szkoły, absolwenci, którzy często nas odwiedzają. Spotykają się z młodzieżą, dzielą swoim doświadczeniem i zachęcają do systematycznej pracy. Przyjdzie czas, że będą przekazywać swoją wiedzę i wsparcie młodszemu pokoleniu, jak to czyni obecnie Adam Małysz. Młodzi chłopcy sami podkreślają, jak ważna jest dla nich jego obecność. Ze sportem nie rozstał się Tomasz Sikora. Udanie rozpoczął pracę z młodzieżą, dla której jest niekwestionowanym autorytetem i dowodem na to, że można. To coś fantastycznego. Tego nam brakowało. Błysku, wyniku sportowego i współczesnych autorytetów.

Na szczęście to się zmieniło.

- Wcześniej w sportach zimowych mieliśmy talenty, ale nie mieliśmy wybitnych osiągnięć. Wreszcie się doczekaliśmy. Nasi mistrzowie, nasi absolwenci są dowodem na to, że można. Na przykład w biegach przez lata nie wierzyliśmy, że można zdobywać medale. Justyna udowodniła, że ciężką pracą, talentem i hartem ducha można dojść do tak wysokiego poziomu. I to pójdzie, tylko musimy mieć możliwość spokojnej pracy. Musimy być elastyczni na zmiany. Zmieniają się konkurencje, zmieniają się metody treningowe, musimy posiadać nowoczesny sprzęt, by nie odstawać od pozostałych. Na to potrzebne są środki, a tych jest coraz mniej. Zmniejsza się wsparcie finansowe z Ministerstwa Sportu, które trafia do nas za pośrednictwem Polskich Związków Sportowych (narciarskiego, łyżwiarstwa szybkiego, biathlonu, snowboardu – dop. redakcji) i ma za zadanie zabezpieczyć koszta związane z organizacją i uczestnictwem młodzieży w zawodach, obozach, czy zakupie sprzętu. Chcemy iść do przodu, a nie dreptać w miejscu bądź się cofać…

Może jest jednak jakieś światełko w tunelu?

- W obecnej sytuacji mamy związane ręce. Mamy piękny teren, wspaniały plan budowy sali gimnastycznej z zapleczem do odnowy biologicznej i rozbudowy części dydaktycznej. Marzymy o realizacji tych planów. Jeśli udowodniliśmy, że powinniśmy istnieć w systemie szkolenia, to stwórzmy chociaż jedną w Polsce szkołę z prawdziwego zdarzenia w sportach zimowych. Ileż można opierać się na półśrodkach. Zwłaszcza na tym etapie edukacji, kiedy kształtujemy młodego człowieka, motywujemy do uprawiania sportu i zaszczepiamy wyczynowe podejście. Tymczasem wciąż skazani jesteśmy na prowizorkę. Gdyby nie determinacja i miłość do sportu to już by nas nie było.

Nie ma nikogo, kto mógłby nie „wysłuchać”, tylko „usłyszeć” o kłopotach? Przecież cały kraj pasjonuje się osiągnięciami sportowców. Telewizje chwalą się rekordami oglądalności.

- Ja się nie mogę skarżyć. Jak się kiedyś poskarżyłam w ministerstwie, że chciałabym poprawić warunki treningowe uczniom, to mi powiedzieli, żebym zrezygnowała z danej dyscypliny, skoro nie mam warunków do treningu. Tak to wygląda. To nie jest problem ministerstwa, to jest nasz problem i problem samorządu. Oni się tym nie przejmują.

Może nie trzeba się poddawać i pukać do wrót Ministerstwa Edukacji Narodowej?

- Oczywiście. Ale odbijamy się tam jak od ściany. Jeśli problemem jest zmiana rozporządzenia o funkcjonowania szkół mistrzostwa sportowego? W czerwcu złożyliśmy propozycje do rozporządzenia, które ułatwiłyby funkcjonowanie szkół naszego typu, a pani minister wydaje w październiku rozporządzenie, w którym w dwóch zdaniach są tylko kosmetyczne zmiany, nic nie wnoszące. To o czym tu mówić… Wyraziliśmy również swoją opinię na ten temat u Minister Sportu, podczas spotkania. Na razie cisza. Czekamy.

Czyli Ministerstwo Edukacji Narodowej w umiarkowany sposób docenia i dba o dzieci chcące wyczynowo uprawiać sport i reprezentować nas na arenie międzynarodowej?

- Zabiegamy jedynie o to, by zrównać subwencje na szkoły mistrzostwa sportowego z poziomem subwencji dla szkół artystycznych. Zwłaszcza chodzi o szkoły będące samodzielnymi placówkami, specjalistyczne, w których każdy uczeń uprawia sport. Zabezpieczamy naukę i szkolenie w okresie sześciu lat. Od gimnazjum do końca liceum. W każdym oddziale uczniowie uprawiają siedem dyscyplin. To wielki wysiłek organizacyjny, ale udaje nam się wszystko skoordynować. Potrafimy sobie z tym poradzić. Marzymy jednak, by móc normalnie funkcjonować, by skupić się na pracy, na rozwoju. Jak na razie cieszymy się z tego, że udaje się przetrwać. Nie chcemy żyć wiecznie na minimum, na granicy egzystencji szkoły. Staramy się wypełniać obowiązki edukacyjne i szkoleniowe na najwyższym poziomie. Chcemy, by było to doceniane.

Czy ministerstwo ze swojej strony wychodzi z jakimiś inicjatywami?

- Tak. Na przykład usłyszałam sugestię, że nasza szkoła, mimo że nasi uczniowie bezpośrednio zasilają kadry, jest zbyteczna. Że lepszym systemem jest, by dziecko chodziło do normalnej szkoły i trenowało w ośrodkach sportowych. Tymczasem w naszych dyscyplinach, w sportach zimowych, popołudniowo-wieczorne treningi oznaczają tak naprawdę treningi o zmierzchu bądź w ciemnościach. Nie mamy sztucznie oświetlanych obiektów, które pozwoliłyby na takie rozwiązanie. Więc jak to zrobić, nawet jeśli? Poza tym czy zasadne jest demontowanie systemu, który przynosi efekty? Trzon kadr olimpijskich w skokach narciarskich, biegach, narciarstwie alpejskim, biathlonie, łyżwiarstwie szybkim czy snowboardzie to nasi absolwenci. Wymienianie reprezentantów Polski, którzy opuścili mury naszej szkoły zajęłoby naprawdę dużo czasu. Nie chcę tego robić teraz także dlatego, by kogoś nie pominąć.

Sportowcom trudno potem rozstać się ze sportem, więc wychowujecie jednocześnie przyszłą kadrę trenerską.

- Tak. Absolwenci zasilają ekipy, są trenerami, serwismenami, otaczają trenerów Kruczka czy Wierietielnego. Większość z nich idzie na AWF, kontynuują rozwój. Myślę, że spełniamy swoją misję. Dziwię się czasami sama, że w takich warunkach mamy tyle osiągnięć i nam się to wszystko udaje. To chyba jakiś cud (śmiech).

Moglibyśmy spędzić na rozmowie wiele godzin. Długo jest pani związana ze szkołą?

- 34 lata. Podjęłam tu pracę zaraz o studiach, byłam trenerką, między innymi Justyny Kowalczyk w pierwszej klasie liceum. Od 13 lat jestem dyrektorem, dlatego tak bardzo walczę o przyszłość szkoły.

Pani marzenia po naszej rozmowie są łatwe do przewidzenia.

- Byśmy byli tak samo traktowani jak szkoły artystyczne i szkoły etniczne, narodowościowe. To nie będzie duży koszt, ale zagwarantuje nam komfort pracy i pozbawi lęku o jutro. Marzę o rozbudowie szkoły, a przed wszystkim o tym, byśmy jak najczęściej słyszeli Mazurka Dąbrowskiego. To najbardziej wzruszające chwile ze wszystkich miłych, jakie się w życiu zdarzają.

Dziękuję za rozmowę. 

Marek Kaleta

W sobotę w Lahti rozegrane zostały biegi sprinterskie Pucharu Świata. Warto zaznaczyć, że konkurencje narciarstwa klasycznego w mieście oddalonym niespełna 100 kilometrów na północ od Helsinek są częścią słynnego Lahti Ski Games.

Na początku mogło zaskoczyć, że pewne nazwiska nie znalazły się w czołowej „30” po serii kwalifikacyjnej. Brązowa medalistka w sprincie z Val di Fiemme Maiken Caspersen Falla, Daria Gajazowa czy chociażby Mona-Liisa Malvalehto to tylko niektóre z zawodniczek, które powinny wystąpić w kolejnych etapach zmagań. Do Lahti nie przyjechała srebrna medalistka MŚ Ida Ingemarsdotter, zaś złota – Marit Bjoergen – ścigała się na wysokim poziomie. Niespodziankę sprawiła Britta Johansson Norgren, która wygrała swój ćwierćfinał. W serii półfinałowej Szwedka miała niezły czas i w efekcie ujrzeliśmy ją w finale, w którym uplasowała się na czwartym miejscu. W półfinale miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Charlotte Kalla ewidentnie pchnęła Ingvild Flugstad Oestberg, która nie zdołała zakwalifikować się do finału. Problemy miała także inna z Norweżek, wyśmienita Heidi Weng. Justyna Kowalczyk też z pewnością nie zaliczy pierwszej części rywalizacji w Finlandii do udanych. Na finiszowych metrach Polkę wyprzedziła Sadie Bjornsen. Młoda, wielce ambitna, a zarazem waleczna zawodniczka, bardzo mocno zaznacza swoją pozycje w kadrze Stanów Zjednoczonych. W tym momencie, obok Randall, Diggins i Stephen, jest kluczową postacią swojej drużyny.

Finał obfitował nie tylko w zażarty pojedynek, ale również w „stłuczkę” wspomnianej Kalli oraz Riikki Sarasoji – Lilji, która złamała kijek. Po słabszych występach w Davos oraz w indywidualnym sprincie w Val di Fiemme, Randall sięgnęła po wyjątkowe zwycięstwo. Na ostatnich metrach Amerykanka pokonała Bjoergen i zapewniła sobie drugą z rzędu małą kryształową kulę. Może więc śmiało mówić o wielkim sukcesie. Warto zaznaczyć, że podium uzupełniła Alena Prochazkova. Reprezentantka Słowacji ostatni raz tak dobry wynik osiągnęła w Kuusamo w 2009 roku.

W czołówce klasyfikacji sprinterskiej Kowalczyk, po dziesiątym miejscu, zachowała drugą pozycję. Reprezentantka Norwegii Celine Brun-Lie wyprzedziła Maiken Caspersen Fallę i awansowała na trzecią lokatę, a tym samym zbliżyła się znacznie do naszej biegaczki.

Piotr Walkowiak

 Justyna Kowalczyk, Kamil Stoch i drużyna skoczków będą w najbliższych dniach ważnym tematem pojawiającym się na ustach polityków. Dobra okazja do lansu.

Media już kilka dni temu obiegła informacja, że do Kamila S. zadzwonił sam Prezydent! I dobrze. Należy doceniać trud sportowców. Tylko czy Prezydent wie, że gałąź na której „siedzi” polski sport jest podpiłowywana? Czy wie o tym Premier? Powinien wiedzieć, a jeśli nie, to winien się dowiedzieć, że mamy problem.

Sytuacja Szkół Mistrzostwa Sportowego, będących wylęgarnią talentów, jest obecnie z każdym dniem trudniejsza. Brakuje pieniędzy na prawidłowe ich funkcjonowanie. Obarczanie tą ułomną sytuacją wyłącznie pani ministry Joanny Muchy jest nieuprawnione, tym bardziej, iż środkami na ten cel dysponuje ministerstwo edukacji, czyli pani Krystyna Szumilas. Zmiany podręczników i korygowanie ich zawartości w oparciu o „mody”, czy naciski mnożących się ideologii, powinno odbywać bez szkody dla ogólnie docenianych wartości, które również wymagają urzędniczej troski. Niezbędne są dalekowzroczne działania na wielu płaszczyznach. Deprecjonowanie sportu względem sztuki artystycznej, mające odbicie w podziale środków finansowych, a tak się dzieje, jest dość zaskakujące. Wystarczy zadać sobie retoryczne pytanie: kiedy ostatnio pół Polski siedziało przed telewizorem i oglądało malowanie obrazu? Absolutnie nie uważam, że należy uszczuplić wydatki na sztukę! Jest równie ważna. Nie rozumiem jedynie, dlaczego Szkoły Mistrzostwa Sportowego są traktowane według innej wagi i po macoszemu.

Ktoś powie, że uczęszczanie do wspomnianej szkoły nie jest jedynym sposobem wspięcia się na sportowe wyżyny. Tak, to prawda. Nie jest. Ale pierwsze z brzegu osoby, które przychodzą dzisiaj do głowy, taką drogę właśnie przeszły. Są to niejaka Justyna Kowalczyk i niejaki Kamil Stoch.

Warto przypomnieć, że edukacja w Szkołach Mistrzostwa Sportowego ma miejsce w okresie gimnazjum i liceum, czyli w kluczowym wieku dla rozwoju przyszłego sportowca. Zaniedbanie tego etapu edukacji zrodzi poważniejsze konsekwencje, niż się to może wydawać, bowiem według obowiązujących zasad, podanych do publicznej wiadomości, dyscypliny w których pieniędzy jest za mało, muszą sobie radzić same. Sportowcy sami powinni szukać sponsorów, dzięki którym uzyskają brakujące środki i będą szykować formę do walki o medale dla nas (w tym polityków).

W jaki sposób można osiągnąć poziom na tyle wysoki, by skusić współpracą sponsorów, skoro sytuacja w Szkołach Mistrzostwa Sportowego jest nie tylko zła, ale bywa i tak, że grozi im zamknięcie? Czy to nie prowadzi w konsekwencji do zapaści sportu? Skąd weźmiemy w przyszłości dobrą kadrę? Przecież to właśnie sportowcy po zakończeniu kariery zawodniczej często szkolą później młodzież. Dokładnie taka sytuacja ma miejsce w wypadku choćby Tomasza Sikory, który ledwie rozpoczął karierę trenerską, a już osiąga z młodzieżą wyniki, których nigdy wcześniej Polska nie miała.

Zarówno Prezydent, jak i Premier udają się na miejsca tragedii, by dać sygnał społeczeństwu, że są zatroskani. Szkolnictwo sportowe wymaga takiej troski. Wymaga jej natychmiast. Jest w takiej kondycji, jak mocno przesiąknięte wały przy znacznie przekroczonych stanach alarmowych. Być może warto, by Prezydent zajął się tematem? Jeździ po szkołach, przecina wstęgi, czyta, ładnie się uśmiecha. Prosimy. Jest pole do popisu. To idealny moment, teraz, gdy mamy wielkie gwiazdy, które ciągną za sobą młodzież. Adam Małysz pozostawił po sobie spuściznę, która na naszych oczach walczy o medale. Wyniki Justyny Kowalczyk w naturalny sposób zrodzą następczynie. W biathlonie wypełnia się z impetem przestrzeń po Tomaszu Sikorze. Pasja trenerów i sportowców to piękna rzecz, lecz na jak długo jej starczy?

Ciągle słyszymy, że Unia Europejska „to”, Unia „tamto”, zamiast „my” to, „my” tamto. Niemcy, z panią Merkel na czele, nigdy nie będą dbali o rozwój polskiego sportu, podobnie jak nie dbał o to Związek Radziecki. Sami musimy to zrobić.  Chyba, że planowane jest wprowadzenie w przyszłości dyrektywy mówiącej o tym, że zwycięstwo Francuza ma nas cieszyć tak samo, jak sukces Polaka, ponieważ jesteśmy w Unii. Bo sami tego chcieliśmy – ulubiony argument na „tak” bez względu na kwestię i poziom jej szkodliwości. Jeśli są takie plany, wówczas nie ma się co stresować. Wystarczy tylko poinformować kibiców i „z głowy”. Ale jeśli nie ma takich planów, to „nigdy nie jest za późno, aby zrobić dobrze” – mawia Stanisław Sojka. Trudno się z nim nie zgodzić.

Marek Kaleta

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/ona-tanczy-dla-mnie-czas-na-lans/feed/ 0 https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/wysmienity-final-mistrzostw-swiata-2013-pisze-piotr-walkowiak/ https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/wysmienity-final-mistrzostw-swiata-2013-pisze-piotr-walkowiak/#comments Sat, 02 Mar 2013 18:00:37 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=4869  

Biegaczki we wspaniałym stylu zakończyły występy w mistrzostwach świata w Val di Fiemme. Ostatnim, niewątpliwie pięknym aktem był bieg na 30 kilometrów ze startu wspólnego rozgrywany techniką klasyczną. Dystans, tak pamiętny z Igrzysk Olimpijskich w Vancouver, znów okazał się dla nas szczęśliwy.

Choć w rewanżu triumfowała Marit Bjoergen przed Justyną Kowalczyk oraz Therese Johaug, to trzeba przyznać, że rywalizacja była arcyciekawa i trzymała w niepewności do końca. W zasadzie kluczowe ataki zaczęły się w okolicach 16. kilometra. Wówczas utworzyła się grupa zawodniczek, w której skład wchodziły późniejsze medalistki oraz Heidi Weng i Nicole Fessel. W pościg za rywalkami udały się: Anna Haag, Kerttu Niskanen i Kristin Stoermer Steira. Występ Haag był dużym zaskoczeniem, a jej katorżnicza praca jest godna pochwały. Ogromne problemy na trasie miała Charlotte Kalla, która w pewnym momencie po prostu męczyła się niemiłosiernie! Technika klasyczna Szwedki jest daleka od łyżwowej. Podobny przypadek zdarzył się Aino-Kaisie Saarinen, która przygotowywała się do tego startu pod okiem indywidualnego trenera Jarmo Riskiego. Warto zaznaczyć, że od 2007 roku w każdej mistrzowskiej imprezie „Aikku” zdobywała co najmniej jeden medal. Weng i Fessel nie utrzymały tempa rywalek. Jednak obie biegaczki mogą być zadowolone z bardzo dobrego występu. Przed zawodniczką z Ytre Enebakk jeszcze długa kariera. Jestem zdania, że podczas Igrzysk w Soczi będzie jedną z głównych bohaterek. Broniąca tytułu Johaug osłabła na ostatnim podbiegu zwanym „Zorzi”. Kowalczyk była pierwsza na wjeździe na stadion, ale na finiszowej prostej lepsza okazała się Bjoergen, która zdobyła swój 12. złoty medal.

Tym razem panie zamieniły się miejscami. Podczas Igrzysk Olimpijskich to Kowalczyk stanęła na najwyższym stopniu podium. W Val di Fiemme sięgnęła po srebrny medal. Bjoergen zrewanżowała się Polce. Ciekawe jak czują się ci, którzy skreślili już Kowalczyk i wysłali ją na emeryturę. Zdobywczyni dużej kryształowej kuli wróci z Doliny Płomieni z medalem i to wywalczonym w niesamowitej bitwie, w epickim spektaklu mistrzostw świata.

Piotr Walkowiak

- To były tak wielkie emocje i taka radość, że człowiek naprawdę tego dokładnie nie pamięta – mówi Sebastian Szczęsny, wspominając wywalczenie przez Kamila Stocha tytułu mistrza świata. – Cieszyliśmy się jak dzieci, dosłownie. Złoto Kamila było dla mnie jednym z największych przeżyć – dodaje zaprzyjaźniony z ekipą skoczków dziennikarz sportowy TVP.

Jakimi słowami przywitałeś Kamila, kiedy podszedł do was, by udzielić pierwszego wywiadu dla widzów TVP już jako mistrz świata? Co powiedziałeś, pamiętasz? Jeszcze zanim weszliście na antenę.

- Przyznam się szczerze, że nie wiem (śmiech). Nie pamiętam, co mu powiedziałem. Generalnie, gdyby ktoś mnie zapytał o moment, w którym Kamil podszedł, czy o pierwszą rozmowę, to powiedziałbym, że nie wiem. Nie pamiętam jak przebiegał wywiad, co mówiliśmy. To były tak wielkie emocje i taka radość, że człowiek naprawdę tego dokładnie nie pamięta. Tak samo nie pamiętam moich komentarzy i ostatnich podsumowań złota Adriana Zielińskiego. Jakby się ktoś zapytał, co wtedy mówiłem, też nie potrafiłbym powtórzyć.

A jaka była reakcja waszej ekipy na złoto?

Wielka radość, wielka euforia, skakaliśmy wszyscy w boksie. Cieszyliśmy się jak dzieci, dosłownie. To takie momenty, dla których w tej pracy warto żyć i na które się czeka.

Będąc na miejscu może wiesz, czy skoczkowie celebrowali ten sukces w wyjątkowy sposób?

Raczej nie działo się nic hucznego, żadnych mocnych akcentów. Był zapewne jakiś szampan, wspólne spotkanie całej ekipy. Tak mi się wydaje. W piątek w południe musieli być na sali treningowej, bo przecież jeszcze konkurs drużynowy przed nami. Muszą być skoncentrowani. Jak to Piotrek Żyła zdradził: – Czas na świętowanie jeszcze będzie!

Skoro wywołałeś Piotrka, to od razu powiedz, z jak wielkim ryzykiem wiąże się zaproszenie go do wywiadu?

- Mógłbym je porównać z rozbrajaniem bomby (śmiech), która nie wiadomo w którym momencie wybuchnie, jaki kabelek można przeciąć, a jaki nie, by zapobiec eksplozji. To ryzykowna gra dla prowadzącego wywiad. Piotrek jest niesamowicie sympatycznym facetem, który mówi to, co myśli. A to może czasami wprowadzać w dość poważne zakłopotanie. Dlatego gdy podchodzi, najpierw wymieniamy się uśmiechami, a później mówię: – Piotruś, no to jedziemy, ale spokojnie, dobrze? (śmiech). No i zaczynamy wtedy rozmowę.

Jak wielkim przeżyciem był dla ciebie złoty medal Kamila Stocha?

- Jednym z największych. Pamiętam 2001 rok, MŚ w Lahti, kiedy Adam Małysz zdobywał swój pierwszy złoty medal. Wtedy to było gigantyczne przeżycie. Pracowałem w radiu i miałem przyjemność relacjonować ten wielki sukces dla RMF FM. Pamiętam później, kiedy byłem na igrzyskach olimpijskich, kiedy Adam zdobywał swoje pierwsze medale olimpijskie, wtedy również było to gigantyczne przeżycie. I później długo, długo nic. Pamiętamy 2003 rok, Adama, następnie 2007 rok – Sapporo i generalnie od Sapporo cały czas czekaliśmy na tę wielką, wielką chwilę. Przyznam się szczerze, że po sześciu latach, licząc właśnie od Sapporo, to złoto Kamila było tym jednym z największych przeżyć.

To jeśli chodzi o zimę, a co z resztą?

Bardzo mocno przeżyłem Igrzyska Olimpijskie w Pekinie i w Londynie, które miałem przyjemność komentować dla Telewizji Polskiej. Zwłaszcza te w Londynie utkwiły mi w pamięci, kiedy komentowałem złoto i tytuł mistrza olimpijskiego Adriana Zielińskiego i brązowy medal Bartka Bąka. Wcześniej w Pekinie jeszcze był medal Szymka Kołeckiego. Tak więc tych gigantycznych, wielkich momentów było mnóstwo. A może inaczej – mnóstwo nie, ale było parę, natomiast zdobycie przez Kamila złota jest takim wyjątkowym momentem. Znamy się z Kamilem prywatnie i darzę go wyjątkową sympatią, bowiem jest to naprawdę przesympatyczny facet i od dawna bardzo mu życzyłem tak wielkiego sukcesu.

Początek sezonu nie zapowiadał się najlepiej. Na celowniku pojawił się trener Kruczek, tymczasem wszelkie obawy okazały się niepotrzebne.

- Rzeczywiście tak było. Początek był kiepski. Bardzo współczułem Łukaszowi. Oczywiście człowiek śledził to, co się działo. Widziałem wcześniej cały okres przygotowawczy. Widziałem wszystko – zaangażowanie i Łukasza i reszty chłopaków. Widziałem też, że atmosfera w zespole była naprawdę fajna, że jest to zespół zgranych ludzi, którzy się lubią, którzy potrafią ze sobą współpracować. Brakowało do pełni szczęścia wyników. Nie szło. Nie szło. Pojawiła się frustracja, pojawiły się nerwy, ale na całe szczęście z biegiem czasu te wyniki zaczynały być coraz lepsze, Kamil zaczął skakać coraz lepiej, chłopcy szarpnęli. Tak jak Łukasz zresztą deklarował! On mówił, że szykuje formę drużyny na mistrzostwa świata, bo to jest start główny w tym sezonie. Przyznam szczerze, że wierzyłem Łukaszowi, a to z tego powodu, że jest to trener, który nie dość, że ma już doświadczenie, to wcześniej miał się od kogo uczyć. Bardzo długo był przecież asystentem młodego Heinza Kuttina i, jak pamiętamy, uczył się również od Hannu Lepistoe, niezwykle doświadczonego trenera. Przyglądał się temu z różnych perspektyw i trzeba było jedynie czekać na sukcesy. Łukasz trafił na mistrzostwa świata, najważniejszy start. Myślę, że miał przy tym trochę szczęścia, zawodnicy również. W sporcie potrzebna jest odrobina szczęścia. Wszystko potoczyło się dobrze. Ale początek tego sezonu faktycznie nie był ciekawy.

Rozmawiałeś w ostatnim czasie z Justyną Kowalczyk? Wypogodniała?

- Nie, nie rozmawiałem. Tak naprawdę koncentruję się wyłącznie na skokach i tym, co tu się dzieje. Biegami zajmuje się Sebastian Parfianowicz.

Będzie medal?

- No musi być. Myślę że tak, jest przygotowana. Jest forma. Brakuje jej troszeczkę szczęścia. Każdy zawodnik go potrzebuje, oprócz formy. Szczęście sprzyja lepszym i ja wierzę w to, że na 30-tkę Justyna jest najlepsza. Pokazała w sztafecie jak jest mocna. Ten medal jej się należy. Za to wszystko się należy. Wywalczy go. Zdobędzie medal!

Marek Kaleta

Za nami kolejna odsłona mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym. Liczyliśmy na medalową pozycję Justyny Kowalczyk. Jednak norweska koalicja z Marit Bjoergen na czele okazała się zbyt silna w biegu łączonym na 15 kilometrów.

Bjoergen zaatakowała rywalki w odpowiednim momencie i obroniła tytuł wywalczony przed dwoma laty w Oslo. Jest pierwszą biegaczką, która tego dokonała. Srebrny medal padł łupem filigranowej Therese Johaug, która najintensywniej pracowała na trudnej trasie. O najniższy stopień podium do samego końca toczyła się walka między Kristin Stoermer Steirą oraz debiutującą w tak wielkiej imprezie Heidi Weng. Lepsza okazała się Heidi, której idolką jest Justyna Kowalczyk. Tym samym Norweżka potwierdziła wysoką pozycję w stawce najlepszych specjalistek narciarstwa biegowego. Waleczna dziewczyna mówiła przed startem, że nie tylko Johaug i Bjoergen liczą się z reprezentantek Norwegii. Jak widać nie rzucała słów na wiatr. Steirze zapewne przypomniał się scenariusz z 2006 roku z Pragelato, gdzie trzykrotnie zajmowała czwartą pozycję.

Kowalczyk próbowała rozerwać stawkę w technice klasycznej. Wyglądało, że wszystko układa się po jej myśli, ale w łyżwie scenariusz uległ zmianie. Polce biegło się ciężko, szczególnie na ostatniej pętli. Norweżki wykorzystały jej słabość. Warto zauważyć, że tylko Weng nie spoglądała za siebie oceniając przewagę nad Kowalczyk. Jednak niesamowita wola walki, chart ducha Polki były widoczne, kiedy niemal pewna zdobywczyni kolejnej kryształowej kuli próbowała odrobić stratę na podbiegu.

Najlepszą z Finek była Krista Laehteenmaeki, która została sklasyfikowana na miejscu ósmym. Wygląda na to, że znów zawiódł serwismen ekipy Suomi, Stefan Storvall, który zdążył już obrazić Monę-Liisę Malvalehto (której zepsuł występ w sprincie) oraz Anne Kylloenen. Zaskoczyła z pewnością Szwedka Charlotte Kalla, która w klasyku zdołała utrzymać się za plecami rywalek. Dobry występ zanotowała Rosjanka Julia Czekaliewa, która finiszowała na siódmym miejscu, a także dziesiąta Japonka Masako Ishida – do tej pory kojarzona wyłącznie ze stylem klasycznym. Rewelacyjnie zaprezentowały się nasze pozostałe zawodniczki! Kornelia Kubińska była 23., Agnieszka Szymańczak 27., a Paulina Maciuszek 28. Najwidoczniej opłaciły się długie treningi we Włoszech, które zaowocowały satysfakcjonującym występem.

Można się domyślić, że nastroje w ekipie Kowalczyk nie są zbyt wesołe. Na dobrą sprawę ostatnią realną szansą na zdobycie medalu będzie bieg na 30 km techniką klasyczną ze startu wspólnego. Jest to koronna specjalność naszej biegaczki, w której okazała się najlepsza podczas Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Miejmy nadzieję, że podobny obrazek ujrzymy także w Val di Fiemme.

Piotr Walkowiak