Specjaliści od kombinacji norweskiej mogą już być myślami przy Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. To znaczy, teraz zapewne myślą głównie o odpoczynku, o wakacjach. Jednak jeśli chodzi o sprawy czysto sportowe, mogą koncentrować się na sezonie olimpijskim, bo przedolimpijski właśnie dobiegł końca. Zimowi dwuboiści zakończyli walkę o Puchar Świata w piątek i sobotę w Oslo – tydzień wcześniej niż biegacze i skoczkowie.

Sezon bez wątpienia miał dwóch bohaterów: Niemca Erika Frenzela i Francuza Jasona Lamy Chappuis. Ten pierwszy zdobył Puchar Świata i Puchar Narodów. W rywalizacji indywidualnej był zdecydowanie najlepszy. Odniósł najwięcej zwycięstw (sześć), zajmował też niższe miejsca na podium. W drugiej połowie stycznia miał fenomenalną serię czterech tryumfów z rzędu. Stanął na podium w każdym ze swoich 11 ostatnich startów w cyklu (wliczając trzy zawody drużynowe). Walka o pierwszą w karierze Kryształową Kulę przyniosła mu zarobek w wysokości niemal stu tysięcy franków szwajcarskich. Forma Frenzela w sezonie 2012/2013 była kluczowa również w Pucharze Narodów. Wszystkie jego sukcesy bardzo pomogły Niemcom wygrać. Sukcesy indywidualne, ale i w drużynie. Z pięciu zespołowych startów w sezonie Niemcy wygrali trzy. Czterokrotnie byli w czołowej trójce, za każdym razem z Frenzelem w składzie. Ten urodzony w byłej NRD 25-latek miał też udane mistrzostwa świata w Val di Fiemme. Jak na reprezentanta Niemiec wręcz bardzo udane. Nasi zachodni sąsiedzi mieli wielkie apetyty – dwa lat wcześniej zdobywali medale w każdej konkurencji (w sumie sześć krążków). W MŚ 2013 było dużo gorzej. Jednak akurat Frenzel nie ma powodów do narzekania – został mistrzem świata indywidualnie (skoki na dużym obiekcie – na zdjęciu powyżej) i brązowym medalistą w debiutującym w mistrzowskiej imprezie sprincie drużynowym. Zgarnął połowę medali dla Niemiec, a co najważniejsze dla niego – jedyny złoty.

Frenzel odebrał Puchar Świata Lamy Chappuis. Francuz zdobył go wcześniej trzy razy z rzędu. Jednak w tym sezonie jego celem były mistrzostwa świata. Lamy Chappuis osiągnął co chciał, a może nawet więcej. Urodzony w USA reprezentant Francji został pierwszym w historii zimowym dwuboistą, który zdobył trzy złote medale w jednych mistrzostwa świata (na zdjęciu obok). Do dwóch tryumfów drużynowych i jednego indywidualnego dołożył jeszcze brązowy krążek w rywalizacji ze skokami na dużym obiekcie. Zdobył więc medal w każdym starcie. W sumie ma już cztery tytuły mistrza świata. Francuz przebił Feliksa Gottwalda czy Hannu Manninena, zrównał się z Ronnym Ackermannem i Kenjim Ogiwarą. Do rekordu pięciu złotych medali MŚ Bjarte Engena Vika brakuje mu jednego krążka. Słynny Norweg startował do trzydziestki. Lamy Chappuis we wrześniu skończy 27 lat. Najbliższy cel – Soczi.

A skoro o igrzyskach mowa, co z reprezentacją Polski? W Pucharze Świata niemal nie istnieliśmy, w mistrzostwach świata nie było naszych zawodników. Nie tak dawno słyszeliśmy zapowiedzi o możliwej niespodziance w Soczi. Czy aby na pewno tą niespodzianką miała być rezygnacja z udziału w Igrzyskach 2014? Na to się niestety zanosi. Myślę, że należy wstrzymać się jeszcze z ogłoszeniem śmierci polskiej kombinacji norweskiej. Jednak czarny scenariusz jest coraz bardziej prawdopodobny. Władze PZN powinny słyszeć ostatni dzwonek. Oby za rok przy podsumowaniach sezonu olimpijskiego nie trzeba było pisać, że tę dyscyplinę w Polsce zniszczono.

Adam Dutlinger

Francuzi zostali pierwszymi w historii mistrzami świata w sprincie drużynowym w kombinacji norweskiej. Konkurs dwuosobowych reprezentacji narodowych był ostatnim w MŚ (na zdjęciu po lewej). Znów najlepszym zespołem, po „drużynówce” metodą Gundersena, okazała się Francja. Jej lider Jason Lamy Chappuis wygrał też pierwsze zmagania indywidualne. Drugim mistrzem świata jest Niemiec Eric Frenzel.

Mistrzostwa stały na wysokim poziomie. Konkursy skoków, może za wyjątkiem sprintu drużynowego, kończyły się bardzo dobrymi próbami. Również na trasach biegowych emocje były ogromne. Dwa początkowe starty to porywające, sprinterskie finisze. Najpierw medalistów indywidualnych dzieliło 0,3 sekundy, a o drugim miejscu zdecydowano po analizie fotofiniszu (zdjęcie poniżej). Dwa dni później Francuzi o mniej niż pół sekundy pokonali drużynę Norwegów. Emocjonująca była jeszcze walka o srebrny i brązowy medal w drugim konkursie indywidualnym. Nie zabrakło też ucieczek oraz pościgów – samotnych i grupowych. Byliśmy świadkami wielu wspaniałych poczynań biegowych pod względem techniki, taktyki czy wytrzymałości.

Starty zimowych dwuboistów w Val di Fiemme mają zdecydowanych bohaterów. Indywidualnie to Lamy Chappuis, drużynowo – reprezentacja Francji. Lamy Chappuis zdobył medal w każdej z czterech konkurencji, a trzy krążki Francuza są złote. Marit Bjoergen wywalczyła więcej medali w ogóle i więcej złotych, ale nie była na podium we wszystkich konkurencjach. Można więc śmiało zastanawiać się czy Lamy Chappuis nie został królem całych mistrzostw. Królem kombinacji norweskiej jest na pewno. Reprezentacja Francji ze swoim asem w składzie jest zaś największym wygranym drużynowo. Tak jak Niemcy dwa lata temu w Oslo, tym razem trójkolorowi mają medale ze wszystkich konkurencji. A co najważniejsze, dla Sébastiena Lacroix, Maxime’a Laheurte’a i François Brauda to życiowy sukces. Lacroix, który raz zajął trzecie miejsce w zawodach Pucharu Świata, został podwójnym mistrzem świata (tradycyjna rywalizacja drużynowa i sprint drużynowy). Laheurte i Braud, którzy nigdy nie byli na podium mistrzostw świata, igrzysk olimpijskich ani Pucharu Świata, zdobyli złote medale w klasycznej „drużynówce”.

Natomiast największymi przegranymi są Akito Watabe i – jednak – reprezentacja Niemiec. Japończyk jest jedynym zawodnikiem z czołowej szóstki Pucharu Świata, który nie zdobył żadnego medalu. W tym sezonie PŚ dziewięć razy zajmował miejsca w najlepszej „10″, a czterokrotnie znalazł się na podium. Z Val di Fiemme lider japońskiej reprezentacji wyjeżdża z pustymi rękoma. Niemcom trochę uratował te mistrzostwa Frenzel. Lider Pucharu Świata wygrał jeden konkurs indywidualny i walnie przyczynił się do trzeciego miejsca w sprincie drużynowym. Jednak nasi zachodni sąsiedzi wywalczyli o połowę mniej medali niż w Oslo. Ponadto, przed dwoma laty mieli złoty i cztery srebrne (oraz brązowy), a tym razem złoty i dwa brązowe.

Adam Dutlinger

Swojego występu w mistrzostwach świata w Val di Fiemme doczekali się również specjaliści od kombinacji norweskiej. Zgotowali nam bardzo emocjonujące popołudnie.

Druga część dystansu 10 kilometrów pokonywana przez zimowych dwuboistów była wręcz fascynująca. Szczególnie od momentu, w którym Jason Lamy Chappuis z Bjoernem Kircheisenem i Akito Watabe do spółki dogonili czołową szóstkę z broniącym tytułu Erikiem Frenzelem na czele. Fachowcy twierdzili, że wszystkim szyki pokrzyżuje po dobrym skoku Magnus Moan. Jednak Norweg utwierdził większość w przekonaniu, że ostatnimi czasy biega chimerycznie, a narty ponoć znów nie były dobrze przygotowane. A to pech. Za to świetnie posmarowane biegówki posiadał Francuz Lamy Chappuis, który technicznie pokonał trasę wprost fenomenalnie. Wyczuł każdy błąd przeciwników i wykorzystał na swoją korzyść. Gdy w końcowej fazie biegu rywalizował z Kircheisenem, Frenzelem oraz wiekowym Mario Stecherem, po zakończeniu wybitnej wspinaczki, genialnie rozpoczął zjazd do stadionu. Frenzel popełnił ewidentny błąd. Na początku odcinka wiodącego w dół pozostawił lukę, którą wykorzystał Lamy Chappuis i prześliznął się na prowadzenie. Finisz w wykonaniu tej czwórki aspirował do miana godnego mistrzowskiej rywalizacji. Fantastyczna czwórka jak równy z równym do ostatniej kropli krwi toczyła zażarty bój o zwycięstwo. Lamy Chappuis okazał się najlepszy. Drugie miejsce po „ślizgu” wywalczył Mario Stecher, który nie tak dawno chciał zakończyć karierę po fatalnej kontuzji. Przypomnę, że Austriak do tej pory posiadał tylko jeden indywidualny krążek, także srebrny, który wywalczył w 1999 roku podczas mistrzostw świata w Ramsau. Brąz padł łupem doświadczonego Kircheisena. Ostatni medal indywidualny Niemiec zdobył w Libercu. Młody Frenzel tym razem musiał obejść się smakiem.

Niewątpliwie na pochwałę zasługuje występ Marjana Jelenki, który finiszował na siódmej pozycji. Słoweniec poczynił ogromny progres na trasie biegowej. Rozczarował nie tylko Moan, ale także Akito Watabe, który był dopiero dziewiąty. Po raz kolejny Todd Lodwick udowodnił, że jest w katastrofalnej formie. Przykro patrzeć jak kluczowa postać mistrzostw świata w Libercu błaźni się na arenach międzynarodowych. Chyba już czas przestać marzyć i przejść na sportową emeryturę, bo w tym momencie jest na drodze do syndromu Hautameakiego.

Czołowi bohaterowie konkursu już zapisali się na kartach historii. Nie tylko ze względu na wywalczone medale. Zawodnicy pokazali charakter, jaki chciałoby się widzieć na wszystkich sportowych arenach świata.

Piotr Walkowiak

Fot. skipol.pl

Takie rzeczy to chyba tylko w Polsce. Podczas Puchar Kontynentalnego w Wiśle Polacy spisali się bardzo słabo, bo zapunktowało tylko dwóch naszych reprezentantów. Dzieło zniszczenia dopełnia fakt, że zawodnicy będący w trzydziestce to dwuboiści trenujący poza kadrą narodową!

Jest to kuriozum, ale zacznijmy od początku. Tomasz Pochwała, rok temu mieszczący się w czołowej trójce w kraju, pożegnał się ze szkoleniem centralnym i opuścił kadrę. Jego los podzielili Mateusz Wantulok i Andrzej Zarycki. PZN uznał, że to oni byli odpowiedzialni za złe wyniki. O dziwo, główny trener nie opuścił sztabu szkoleniowego. Jakub Michalczuk został zdegradowany na zaszczytne stanowisko asystenta. Na pewno pensja dobra, presja mniejsza, a odpowiedzialność spadnie na nowego szkoleniowca Jana Klimko. Żyć nie umierać.

Ośmioosobowa kadra trenowała więc pod okiem Jana Klimko. Pierwszymi poważnymi zawodami w tym sezonie był właśnie Puchar Kontynentalny w Wiśle (5-6 stycznia). Kilku podopiecznych Jana Klimko wyeliminowało się już przed zawodami. Adam Cieślar nie wystartował ze względu na ciągnące się problemy z kolanem. Komplikacje zdrowotne miał też Jakub Przybyła, a Michał Podżorski nie prezentował na tyle wysokiej formy, aby wystąpić. Polskę reprezentowało więc pięciu kadrowiczów (Paweł Słowiok, Szczepan Kupczak, Andrzej Gąsienica, Damian Urbaś i Wojciech Marusarz) oraz trzech pozakadrowiczów (Tomasz Pochwała, Mateusz Wantulok i Michał Pyclik).

Dzień przed zawodami byłem na wieczornym treningu skoków, który przełożono z rana. Zastaliśmy ciemną skocznię i oświetlony próg. Widać było ludzi odgarniających stary śnieg, ale nie wiadomo po co. Po kilku dniach zrozumieliśmy, że szykowano miejsce na telebim, który ustawiono na Puchar Świata w skokach… Czekaliśmy dalej licząc, że skoki odbędą się. Nic z tych rzeczy. Trening odwołano z powodu wiatru i deszczu. Tyle że stojąc tam ponad godzinę nie uświadczyliśmy wiatru. Deszcz owszem padał, ale nie był intensywny i system mrożenia torów powinien wszystko załatwić. Zastanawiam się więc czy komukolwiek zależało na rozegraniu tego treningu…

W sobotę miał odbyć się konkurs drużynowy. Okazało się jednak, że na obiekcie im. Adama Małysza rozegrano tylko dwie serie treningowe, bo roztopiły się trasy biegowe. Oczywiście z naturą się nie wygra. Tym samym skuteczność PZN w organizowaniu najważniejszych imprez w kombinacji norweskiej (PŚ, PŚ B, PK) spadła do 29%. Zaszczytna statystyka.

W niedzielę napadało tyle śniegu, że nie było wyjścia i zawody trzeba było rozegrać. Zwyciężył Francuz Geoffrey Lafarge (na zdjęciu) przed Norwegami Trulsem Johansenem i Ole Martinem Storlienem. Tomasz Pochwała po bardzo dobrym biegu (jednym z lepszych w karierze) zajął 19. miejsce. Mateusz Wantulok finiszował 27. i to wszystko jeśli chodzi o punkty Polaków. Andrzej Gąsienica, który złapał przeziębienie przed zawodami, nie wytrzymał dystansu i finiszował na 33. miejscu. Kupczak był 34. Reszta naszych zawodników nie zmieściła się w ’40′.

Cofnijmy się do 2011 roku, gdy z polskimi juniorami zaczynało dziać się coś niedobrego. Wówczas podczas pierwszego konkursu Puchar Kontynentalnego w Szczyrku Paweł Słowiok był 10., Andrzej Zarycki 11., a Adam Cieślar 15. Co więcej, gdyby nie żenujący błąd organizatorów i pomylenie liczby okrążeń (zawodnicy musieli biec 12,5 km), Słowiok i Cieślar byliby w ’10′, a Zarycki i Pochwała w okolicach piętnastego miejsca. Minęły dwa lata. Gdzie znajduje się teraz polska kombinacja? Wszyscy doskonale widzimy gdzie i wiemy z czyjej winy… Czy uda się to jeszcze uratować? Z takim podejściem na pewno nie.

Konrad Rakowski, skipol.pl

Fot. oficjalna strona Jasona Lamy Chappuis

Jason Lamy Chappuis po raz kolejny zaczyna uciekać rywalom. Francuz po dwóch konkursach indywidualnych powiększył przewagę nad Magnusem Moanem, który traci już ponad sto punktów. Czy to koniec walki o Kryształową Kulę? Czy ktoś jeszcze spróbuje postawić się francuskiemu dominatorowi? Przekonamy się już w ten weekend. W Seefeld odbędą się ostatnie w tym sezonie konkursy na skoczni normalnej i Moan musi dwa razy być na podium, najlepiej na pierwszych miejscach, aby powalczyć potem na większych obiektach.

W Schonach Lamy Chappuis wygrał, w Chaux-Neuve zajął szóste miejsce. Po raz kolejny nieco rozczarował kibiców, ale Moan uplasował się dopiero w trzeciej dziesiątce i nie zdołał wykorzystać potknięcia Francuza. Tydzień wcześniej w Niemczech norweski szybkobiegacz stanął na podium, ale Francuz znów finiszował przed nim. W dwóch konkursach indywidualnych Moan stracił do Lamy Chappuis aż 75 punktów. Jedynym zawodnikiem, który nic nie stracił do reprezentanta trójkolorowych jest Akito Watabe. Japończyk dwukrotnie stanął na podium i wywalczył 140 punktów. Watabe, podobnie jak rok temu, rozgrzewał się bardzo wolno, ale wreszcie zaczyna łapać formę i może być groźny w Val di Fiemme. Nie raz zdoła jeszcze ukąsić Francuza, ale strata ponad 200 punktów może okazać się za duża. Na pewno nie można odmówić Japończykowi walecznej postawy na trasie. Nigdy nie kalkuluje i biegnie ile sił w nogach. Często daje się ogrywać na ostatniej prostej, ale jest pozytywną postacią w Pucharze Świata.

Czteroosobową drużynówkę w Schonach wygrali Norwegowie, którzy znakomicie skakali i w biegu tylko dobili rywali. Drugą lokatę wywalczyli Niemcy. Sensacją było trzecie miejsce Amerykanów, którzy wdrapali się na podium po świetnym biegu. To jednak koniec pozytywnych wiadomości zza oceanu, bo weterani z USA w dalszym ciągu są absolutnie bez formy, a mistrzostwa świata tuż tuż. Czy zdołają się pozbierać? Ich sytuacja wygląda na pewno lepiej niż gospodarzy imprezy, którzy kompletnie nie radzą sobie na skoczni.

W sprincie drużynowym w Chaux-Neuve wygrali odgryzający się po słabym początku sezonu Niemcy. Fantastycznie o drugie miejsce powalczyli Norwegowie i Francuzi, a konkretnie Jørgen Graabak i Lamy Chappuis. Obaj przekraczali metę niemalże na leżąco. Bardziej ofiarnie i skutecznie finiszował Norweg. Tym samym trener Skandynawów Kristian Hammer wyjaśnił, dlaczego lubuje się w wystawianiu Graabaka na ostatnie zmiany w biegach drużynowych. Pokonać Lamy Chappuis na finiszowej prostej to nie lada wyczyn.

Teraz kombinatorzy przenoszą się do Austrii. Zawody w Seefeld, podobnie jak w Chaux-Neuve, mogą pochwalić się najlepszą frekwencją w Pucharze Świata. Na trasie i pod skocznią panuje świetna atmosfera. Zobaczymy jak po kontuzji zaprezentuje się Alessandro Pittin, który zdołał wykurować się przed mistrzostwami świata. Mam nadzieję, że nie nabawił się problemów kardiologiczny, bo oglądanie w fotelu poczynań jego kolegów na pewno nie należało do bezstresowych czynności… Przed własną publicznością nie wystartuje niestety Mario Stecher. Austriak był w świetniej formie, ale po raz n-ty odezwało się kolano i na razie nie wiadomo kiedy powróci. Oby jak najszybciej.

O występach Polaków, którzy na razie jak ognia unikają Puchar Świata, w osobnym artykule. Na początku roku w Wiśle zorganizowano przecież zawody Pucharu Kontynentalnego w kombinacji norweskiej.

Konrad Rakowski, skipol.pl

Fot. skipol.pl

Sezon w kombinacji norweskiej trwa. Pierwsze starty zaliczyli zawodnicy, którzy rywalizują w Pucharze Świata i Pucharze Kontynentalnym. Przyszedł czas na polskie zawody, które zarazem będą eliminacjami i wyłonią dwuboistów, którzy wystąpią w zawodach kontynentalnych w Wiśle. Podczas gdy reprezentacje spędzają godziny na lodowcach, w małej mieścinie Lubawka do pierwszych szusów pod wodzą trenera Wiesława Dygonia przygotowuje się poza-kadrowicz Krystian Gryczuk.

Wraz z drużyną Luks-Ski Lubawka, w której skład wchodzą Gryczuk, trener Dygoń oraz tata zawodnika Mirosław Gryczuk, wybraliśmy się do Harrachova na treningi na skoczni i trasach biegowych. Skocznie w mieście znanym z organizacji zawodów Pucharu Świata otwierają o 14:00. W środę trenował tutaj nie tylko team z Lubawki, ale też juniorska kadra Czech w kombinacji norweskiej oraz młode czeskie skoczkinie. Zaprezentowały się raptem dwie, które idą w ślady starszej koleżanki Michaeli Dolezelovej, startującej w Pucharze Świata. Oby wiodło im się lepiej. Kombinowali natomiast wszyscy juniorzy z wyjątkiem Tomasa Portyka. Bacznie śledziłem z gniazda trenerskiego próby naszych sąsiadów na czele z Tomasem Vancurą. Na obiekcie o punkcie konstrukcyjnym K-90 skoki Czechów nie napawały optymizmem, choć zapewne spory wpływ miały niekorzystne warunki atmosferyczne. Czesi zgodnie nie doskakiwali do 90. metra. A Gryczuk? W każdej próbie dorzucał im po 5-6 metrów. Z każdym skokiem było znacznie lepiej. Słuchając pilnie wskazówek Wiesława Dygonia reprezentant Lubawki fruwał coraz dalej. Po serii skoków do kombinacji nadszedł czas na jej drugą część – bieg. Nieopodal skoczni zlokalizowane są trasy, na których pierwsze szlify zdobywali czescy juniorzy D w biegach narciarskich. Oczywiście nie mierzyli się z Krystianem, po którym widać, że jest w gazie.

Trening można śmiało zaliczyć do udanych. U Krystiana nastąpił spory progres jeśli chodzi o formę biegową, a i skokowa poszła do góry. Muszę przyznać, że trener Dygoń wykonuje ogromną pracę. Człowiek, który kocha to co robi, poświęca się swojej pasji z całego serca, ma istotny cel i chce go osiągnąć. Po wielu ciężkich próbach, przeciwnościach losu, często przy braku wsparcia finansowego, Dygoń pokazuje, że można zdziałać wiele bez kosztownych wyjazdów na lodowiec w Ramsau. Ambitny trener, a zarazem bardzo doświadczony fachowiec, miał już kilka propozycji, by wraz ze swoim podopiecznym dołączyć do czeskiej drużyny juniorskiej czy niemieckiego klubu w Klingenthal. Mimo to team póki co chce startować w barwach Polski, by udowodnić wiele tym, którzy nadal mają klapki na oczach i skreślają kombinację norweską oraz tym, którzy uparcie twierdzą, że Dolny Śląsk nie ma nic wspólnego z narciarstwem klasycznym.

Piotr Walkowiak, skipol.pl