Fot. East News

W sobotę 5 stycznia miała miejsce gala, podczas której ogłoszono wyniki 78. Plebiscytu Przeglądu Sportowego na 10 Najlepszych Sportowców Polski. Jest to drugi najstarszy tego typu konkurs na świecie po organizowanym od 1925 roku Svenska Dagbladets guldmedalj (plebiscyt na najlepszego sportowca roku w Szwecji).

Czołowa “10”plebiscytu została zdominowana przez medalistów Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Zajęli sześć z 10 miejsc. Cztery pozostałe lokaty przypadły przedstawicielom: biegów narciarskich, tenisa, siatkówki i piłki nożnej.

Najniżej spoza medalistów IO Londynie – na 7. miejscu – został sklasyfikowany lider polskiej reprezentacji piłkarskiej, napastnik Borussii Dortmund Robert Lewandowski. Pozycję wyżej znalazł się przedstawiciel jednej z naszych największych nadziei medalowych w Londynie – reprezentacji siatkarzy – Bartosz Kurek. Na piątym miejscu jest najwyżej sklasyfikowana w rankingu WTA polska tenisistka Agnieszka Radwańska.

Spośród medalistów IO w Londynie 10. miejsce zdobyły brązowe medalistki w wioślarskiej konkurencji dwójek podwójnych Magdalena Fularczyk i Julia Michalska (na zdjęciu). Wyścig finałowy był tak wyczerpujący, szczególnie dla tej pierwszej, że po dopłynięciu do brzegu została wyjęta przez służby medyczne i zawieziona na wózku inwalidzkim na dekorację. Pozycję wyżej w rankingu znalazł się zapaśnik stylu klasycznego Damian Janikowski. Na ósmym miejscu rywalizację plebiscytową zakończyła następczyni trzykrotnej medalistki olimpijskiej Renaty Mauer-Różańskiej, Sylwia Bogacka. Wychowanka trenera Ryszarda Taysnera zdobyła w Londynie srebrny medal w konkurencji karabinu pneumatycznego. Tuż za podium plebiscytowej „10″ znalazła się wicemistrzyni olimpijska w rzucie młotem Anita Włodarczyk. Do grona najwierniejszych kibiców młociarki warszawskiej Skry należą rodzice jej zmarłej tragicznie przyjaciółki, mistrzyni olimpijskiej z Sydney Kamili Skolimowskiej. Na najniższym stopniu podium znalazł się przedstawiciel ciężkiej atletyki – sztangista Adrian Zieliński. Zawodnik zadedykował medal zmarłemu w trakcie przygotowań do igrzysk trenerowi Ireneuszowi Chełmowskiemu.

Najbardziej zacięta była rywalizacja o zwycięstwo w Plebiscycie. Faworytem ekspertów i sportowców był kulomiot AZS AWF Warszawa, dwukrotny złoty medalista olimpijski Tomasz Majewski. Główną kontrkandydatką Majewskiego była polska królowa nart Justyna Kowalczyk. Trzykrotna zdobywczyni Pucharu Świata w biegach, czterokrotna medalistka olimpijska oraz czterokrotna zwyciężczyni cyklu Tour de Ski, została również czterokrotną tryumfatorką Plebiscytu.

Już od lutego na łamach Sportowych Wywiadów będziecie Państwo mogli przeczytać rozmowy z czołową „10″ Plebiscytu Przeglądu Sportowego na 10 Najlepszych Sportowców Polski. Pierwszymi, które zostaną przepytane, będą brązowe medalistki IO w Londynie z wioślarskiej dwójki podwójnej – Julia Michalska i Magdalena Fularczyk (na zdjęciu).

Jakub Karbownik

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/sportowe-wywiady-zapraszaja-na-cykl-rozmow-z-laureatami-78-plebiscytu-przegladu-sportowego-na-10-najlepszych-sportowcow-polski/feed/ 3 https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/tour-de-ski-lzy-radosc-i-zaciekla-rywalizacja-pisze-piotr-walkowiak/ https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/tour-de-ski-lzy-radosc-i-zaciekla-rywalizacja-pisze-piotr-walkowiak/#comments Tue, 08 Jan 2013 21:05:36 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=3644  

Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Zakończył się prestiżowy, a zarazem morderczy cykl Tour de Ski. Dla nas znów wyjątkowy z racji zwycięstwa Justyny Kowalczyk. Specjaliści narciarstwa biegowego odetchnęli z ulgą, że włoską Golgotę mają już za sobą.

W rywalizacji kobiet większej niespodzianki nie było. Kowalczyk po raz czwarty z rzędu wbiła polską flagę na szczycie Alpe Cermis i dała do zrozumienia wielu konkurentkom, że w tej specjalności jest niedościgniona. Therese Johaug robiła co mogła, ale po sporych stratach poniesionych w biegach techniką klasyczną, musiała zadowolić się drugim miejscem (czasowo była pierwsza). Norwegowie są załamani. Podwójna porażka siódmy raz z rzędu – kto by się spodziewał zważywszy na fakt, że przekaz słów kierowanych przed cyklem przez Wikingów był dość wyrazisty… Muszę przyznać, że reprezentantka Finlandii Krista Laehteenmaeki pokazała się z bardzo mocnej strony. Kibicuję tej dziewczynie i obserwuję ją od samego początku. Wykonała ogromny postęp i na Cermis wspinała się dzielnie. Jestem szalenie ciekaw, jak wyglądałaby sytuacja, gdyby do pokonania miała jeszcze chociażby500 metrów. Podejrzewam, że trzecia Steira miałaby ogromne problemy z obronieniem pudła, a wtedy Norwegowie poczuliby się nieco urażeni.

Norwegowie ponieśli podwójną porażkę, ponieważ Petter Northug także nie podołał zadaniu. Northug, najbardziej kontrowersyjna postać narciarstwa biegowego, zainwestował sporo pieniędzy w swój udział w TdS. Wszystko miało zmierzać ku zwycięstwu, począwszy od słynnego „busa” Norwega, a skończywszy na jego zachowaniu i drwieniu z przeciwników. Czyżby zagrywka się nie udała? Na to wygląda. Czwarte miejsce dla buntownika to chyba najgorsza pozycja, jaką mógł sobie wymarzyć. Poza konającym na podbiegu Northugiem, walka o pozostałe miejsca na podium obfitowała w spore emocje. Szczególnie starcie Cologna-Wylegżanin o drugą pozycję, z którego zwycięsko wyszedł Szwajcar, trzykrotny triumfator TdS. Wygrał Rosjanin Aleksander Legkow, który tym razem nie spalił się psychicznie i pokazał, że potrafi walczyć z całych sił. Triumf Legkowa można uznać za swego rodzaju hołd złożony rodakom, którzy zginęli w niedawnym wypadku na Cermis.

Podczas siódmego cyklu Tour de Ski zawodnikom towarzyszyły łzy rozpaczy i radości, zaciekła rywalizacja oraz niestety przykre okoliczności. Zwycięzcą śmiało może czuć się każdy, kto ukończył wszystkie etapy. Proszę mi wierzyć, zmaganie się z takim dystansem i słynną ścianą wymaga nie tylko dobrej dyspozycji fizycznej, ale także psychicznej.

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Fot. Sportowe Wywiady

Sprinty atutem Kowalczyk w Tour de Ski. Nie myślmy o butach skoczków! Kombinują z butami, z rękawicami, ale nie ma co zawracać sobie tym głowy – uważa Marek Rudziński. Po pierwszych startach sezonu zimowego 2012/2013 kibice w Polsce nie mieli powodów do zadowolenia. Przetoczyła się fala krytyki, którą tonował nasz rozmówca. Czołowy dziennikarz i komentator wydarzeń sportowych wiele widział i wiele przeżył. Bronił „rozkręcającej się” Justyny Kowalczyk i Łukasza Kruczka, którego funkcja zadrżała w posadach po fatalnym początku sezonu. Stwierdził, że należy poczekać z nerwowymi decyzjami i nie pozbawiać kredytu zaufania kadry szkoleniowej pod wpływem impulsu.

- I nadal podtrzymuję to zdanie – powiedział nam Marek Rudziński. Nie było powodu by na początku sezonu robić rewolucję w sztabie szkoleniowym skoczków. Nie należy za wszystko winić trenera i od razu go wyrzucać. Było zamieszanie związane z kombinezonami. Obliczono, że po zmianie przepisów (kombinezony mają przylegać do ciała, „luz” może wynosić maksymalnie 2 cm – dopisek redakcji) zawodnicy stracili ok. 15% powierzchni nośnej. Taki stan spotęgował potrzebę działań służących zrekompensowaniu tej różnicy. Słyszymy o eksperymentach dotyczących butów. Okazuje się, że kombinuje się nie tylko z butami, ale też z rękawicami, by ich zmodyfikowana konstrukcja wpłynęła na poprawę powierzchni nośnej zawodników. Nie ma co zawracać sobie tym zbytnio głowy. Forma ma decydujące znaczenie.

Tour de Ski padnie łupem Justyny Kowalczyk?

- Sądzę, że pod nieobecność Marit Bjoergen nasza reprezentantka nie da sobie odebrać zwycięstwa. TdS, podobnie jak cały sezon, składa się z biegów długodystansowych i sprintów. Justyna w sprintach nie dominuje, ale radzi sobie znacznie lepiej od najgroźniejszej konkurentki Norweżki Johaug, dlatego jestem przekonany, że nawet nie długie dystanse, ale sprinty dają decydującą przewagę Kowalczyk nad Therese. Przecież Johaug jeszcze nie tak dawno w ogóle nie startowała w sprintach, więc nie potrafi tego robić. Doświadczenie Justyny, trener i cała ekipa nie są tu również bez znaczenia. Oczywiście to sport i wszystko może się wydarzyć, ale jestem raczej spokojny, choć z niesmakiem patrzę na zatrzymywanie się przed metą jednej z Norweżek, by wyprzedziła ją inna. FIS powinna się tym zająć.

Wracając do skoków. O butach sporo się ostatnio mówiło, ale o rękawicach raczej nie.

- Większe rękawice o zmodyfikowanej konstrukcji mogą w naturalny sposób zwiększyć powierzchnię nośną zawodnika, gdyby zrobić z nich coś na kształt… powiedzmy „płetw”. Takie kombinacje będą zawsze miały miejsce. Walka o każdy metr trwa i tak już zostanie. Ale jak mówię – to w dużym stopniu tematy zastępcze, bo albo ktoś jest w formie i skacze, albo nie. Widzimy to nieustannie. Do Adama Małysza, gdy był w formie, nikt nie był w stanie się zbliżyć, dlatego zawodnicy nie powinni zawracać sobie głowy niuansami, tylko skupić wyłącznie na doskonaleniu dyspozycji fizycznej i psychicznej.

Konkursy Turnieju Czterech Skoczni oglądamy z coraz większym zainteresowaniem.

- Polacy się rozkręcili. Kamil potrzebuje jeszcze ustabilizować formę. Cieszę się, że Maciek Kot pokazał w Ga-Pa swój potencjał i Stoch nie jest naszą jedyną nadzieją na dobry wynik. Chciałbym, by jak najszybciej nadszedł moment, w którym niemile zaskakuje nas słaby skok, a nie, tak jak obecnie – dobra próba wywołuje zachwyt. Chłopaków na to stać.

Fot. Sportowe Wywiady

Lepiej późno niż wcale! Biję się w piersi, mocno (słychać, co?), odwołuję wszystko to co dobrego mówiłem o norweskim sporcie. Ja, zapalony domorosły wprawdzie historyk, bo bez kierunkowego wykształcenia, ale który przeczytał setki książek na ten temat, trochę zapomniałem kim są Norwegowie.

Pamiętamy z historii, że naród ten w znaczącej części wielbił Adolfa Hitlera i nazizm! Byłem pod wrażeniem sukcesów sportowych tego małego, niegdyś biednego choć łupieżczego narodu. Byłem bezkrytycznym wielbicielem osiągnięć ich narciarzy, wioślarzy, kolarzy. A dziś? Chętnie sprawdziłbym z czego tak naprawdę ich sukcesy wynikały! Czy tylko z tego, że wielu z nich uprawia sport od wczesnego dzieciństwa i wybierają najtwardszych czy też… nie chce mi się postawić jednej kropki.

Twarz norweskiego sportu nie jest taka, do której chciałbym się przytulić. Nie chce mi się zagłębiać w inne dyscypliny sportu, pozostanę przy narciarstwie. Czy oskarżenia austriackich skoczków o niedozwolonej konstrukcji butów Norwegów są bezpodstawne? Mam wątpliwości, bo nagle skaczący jak połamańcy z Wisły Ustronianki zawodnicy są niedoścignieni w Turnieju Czterech Skoczni. I to w dwa tygodnie po przeciętnym występie w Pucharze Świata w Szwajcarii. Cud się stał pewnego razu… Ale cud w kraju, w którym forsy jest jak lodu a raczej jak ropy naftowej po dnem Morza Północnego, zdarzył się już nie po raz pierwszy. Nie od dziś wiadomo, że funkcjonariusze międzynarodowego  ruchu sportowego (nie wyłączając MKOl) są wyjątkowo łasi na kasę i mogą przymknąć oko na wszystko. Co jak co, ale uwielbiają pławić się w luksusach i wakacje (obrady rzekomo) na wyspach Hula-Gula to jest to czego pragną najbardziej.

Fot. East News

Norweskie podejście do sportowej rywalizacji mieliśmy, wątpliwej zresztą jakości, okazję oglądać w dzień Nowego Roku w Szwajcarii. Pani Ingvild Flugstad Oestberg zatrzymała się tuż przed metą, by do finału na pewno awansowała Kristin Stoermer Steira (na zdjęciu), jej koleżanka, która ma o wiele wyższą pozycję w klasyfikacji łącznej i może teoretycznie walczyć z Kowalczyk. Idzie przecież o to by zgodnie z teorią Quislinga Norwegia była ponad wszystkimi…

Oczywiście władze FIS nie zareagują (narty pewnie same zatrzymały się Norweżce), bo pecunia non olet, czyli pieniądze nie śmierdzą, a tych akurat Norwegom nie brakuje. Na koniec, trzymam kciuki za Justynę, bo to oczywiste, ale także za Dario Colognę lub jednego z Rosjan. Wlejcie Northugowi jak Szwedzi w półfinale sprintu (a może zostaną zdyskwalifikowani, bo przecież na szali położone zostaną petrokorony).

Fot. Sportowe Wywiady

Wybitni sportowcy, zwłaszcza długo uprawiający swoją dyscyplinę, na ogół dobrze znają swoje organizmy. Oczywiście nie są w stanie zdiagnozować poważniejszej choroby, ale zdają sobie sprawę, jeśli ich organizm nie funkcjonuje jak szwajcarski zegarek. Czują, że dzieje się w nim coś niezbyt dobrego, nawet jeśli z pozoru wszystko wygląda doskonale. Dlatego właśnie sądzę, że Marit Bjoergen od dłuższego czasu, od kilkunastu tygodni wiedziała, że coś jest nie tak. Włożyła wiele wysiłku w letnie przygotowania (część z nich przeprowadziła z Charlotte Kallą), na początku sezonu jej forma była błyskotliwa, ale organizm nie grał jak orkiestra wiedeńskich filharmoników. Sądzę, że to spowodowało rezygnację z wyjazdu do Kanady. Wyprawa na drugi kraniec świata jest zawsze męcząca, tam czekałoby ją pięć startów. Bjoergen wolała więc zostać w domu i spokojnie przygotować się do Tour de Ski, o wygraniu którego marzy od lat, jak zresztą niemal wszystkie biegaczki i wszyscy biegacze rodem z Norwegii.

Niestety dla niej okazało się, że nadal nie wygra tej imprezy. Inna sprawa, że zwycięstwo wcale nie było pewne, bo Justyna Kowalczyk okazała się doskonale przygotowana, a ponadto są jeszcze Therese Johaug i Heidi Weng, rodaczki Bjoergen. Teraz to one będą musiały zastąpić starszą koleżankę i liderkę reprezentacji w zmaganiach z Polką.

Wracając jeszcze do wstępu i wyczuwania tego, kiedy należy odpocząć, ktoś może powiedzieć, że rodak biegaczki Martin Johnsrud Sundby – także astmatyk – do Canmore jednak poleciał. Jest jednak zasadnicza różnica między nimi. Sundby jest o kilka lat młodszy, ma zdecydowanie mniej przebiegniętych kilometrów, mniej ciężkich startów, a w dodatku w Tour de Ski szans na zwycięstwo nie miał właściwie żadnych. W tej imprezie miał być pomocnikiem Pettera Northuga, z góry wytypowanego do walki o pierwszą męską wygraną. Sundby liczy się w sprintach, w przeciwieństwie do młodszego kolegi. A i pod górę biega wolniej. Zresztą wkrótce się przekonamy, jaki będzie jego udział w nadchodzącej edycji, bo we wcześniejszych był mało widoczny.

Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Nadchodzi siódma edycja cyklu Tour de Ski. Ramówki przedstawiać nie trzeba, każdy fanatyk narciarstwa biegowego zapewne ją zna. Jedni twierdzą, że może być nudno, bo nie ma Bjoergen, a co za tym idzie Kowalczyk zwycięży w cuglach. Drudzy mają inne zdanie.

Z jednej strony mamy osamotnioną Justynę (startują także pozostałe nasz panie, ale ciężko tu mówić o jakiejś pomocy zważywszy na fakt, że trio wystąpi jedynie w Niemczech i Szwajcarii), a z drugiej niesamowitą Therese Johaug, agresywną Heidi Weng, wojowniczą Kristę Laehteenmaeki, sensacyjną Anne Kylloenen. Do tego jeszcze Charlotte Kalla i kilka innych zawodniczek. Młodość powalczy z doświadczeniem, na dodatek człowiek nacieszy oko nie tylko samą rywalizacją.

Mydlana opera napędzana w obecnej chwili przez Pierre’a Mignereya skróciła swoje odcinki z 9 do 7. Wytrzymać napięte scenariusze w morderczym tempie wcale nie jest łatwo. Przekonało się o tym kilkoro specjalistów biegówek, szczególnie na ostatnim etapie. Jedni skakali z radości (jeśli byli w stanie), a drudzy mieli myśli… może nie samobójcze, ale co najmniej dziwne. Warto nadmienić pomysł Petry Majdić, by amputować sobie nogi. Ból był nie do wytrzymania, to chore! – takie komentarze padały z ust buntowników. Jednak gdy od początku jest się w grze, a na szczyt stoku wspina się w czołówce, jest to powód do chwały. Uważam, że ukończenie w trzydziestce jest sporym wyczynem.

Rok wcześniej Bjoergen i Northug mieli wbić norweską flagę na Cermis, ale stało się inaczej. W tym roku Marit także była pewna swego. Cała nadzieja leży w rękach drobniutkiej Johaug. To ona ma walczyć o honor narodu norweskiego i pokonać Kowalczyk. Sir Petter Northug z kolei ma giermków, którzy mają za zadanie pomagać swemu Panu w osiągnięciu celu i pokonaniu szwedzkiej armii oraz szwajcarskiego uniwersalnego żołnierza Dario Cologni. Pięknie. Norweski Związek Narciarski może wydać powieść, która – pod warunkiem, że plan podopiecznych się powiedzie – będzie mogła aspirować do miana bestsellera.

Jeszcze kilka słów poświęcę dwóm norweskim paniom. Dynamicznej Weng już chyba nie trzeba przedstawiać. W tym sezonie zagrała na nerwach wielu biegaczkom, ale nie tylko. Do „fanów” mieszkanki Ytre Enebakk dołączyli norwescy konserwatyści, którzy są oburzeni faktem zawiązania paktu i publicznego popijania Red Bulla przez Heidi. Odstawiając na bok wszelkie za i przeciw decyzji Weng, nie zmienia to faktu, że nie pozostanie obojętna na szusy rywalek. Pamiętajmy – gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Druga, Ingvild Flugstad Oestberg, wesolutka, ambitna, ale zadziorna, wdarła się do kadry na miejsce Bjoergen. I tutaj plus! Liczę na przyjemny dla oka występ i wtrącenie swoich trzech groszy przez multimedalistkę mistrzostw świata juniorek.

Kowalczyk na swojej drodze spotka wiele przeciwniczek z kilku krajów. Nie powinna ich lekceważyć ani skupiać się na samej Johaug. W męskim gronie można wymienić wielu kandydatów do podium. Jednak poczekajmy na pierwsze biegi w Oberhofie. Startują także Polacy Maciej Kreczmer i Maciej Staręga. Oby starcie z Tour de Ski nie okazało się walką z wiatrakami.

Zatem na cykl Tour de Ski czekam z niecierpliwością, ale nie samym Pucharem Świata człowiek żyje. W Polsce też się dzieje! W sobotę Bieg Sylwestrowy w Jakuszycach, a co za tym idzie kolejna walka o FIS punkty w celu zakwalifikowania się do mistrzostw świata juniorów, które odbędą się w czeskim Libercu oraz na Europejski Festiwal Młodzieży, który będzie miał miejsce w rumuńskim Braszowie. Szykuję się pożegnać stary rok na biegówkach, do usłyszenia!

Piotr Walkowiak, skipol.pl