Fot. East News

Po 18. kolejce już nic w tej rundzie się nie zmieni. Nie myślę o mistrzostwie ani też o spadku, choć akurat w tym drugim temacie nie trzeba być wielkim prorokiem. Myślę o rankingach. Na koniec każdej rundy ku uciesze wszystkich tworzy się rankingi najładniejszych bramek, najefektowniejszych interwencji bramkarskich i największych kiksów. Właśnie 18. kolejka dostarczyła materiału na obsadę pierwszych miejsc w każdej z tych kategorii. Powtórzę, przyjmuję zakłady, że już nic się nie zmieni.

Zacznę od gola. Bezkonkurencyjny będzie w tej rundzie Przemysław Kaźmierczak.Dało się zauważyć w Chorzowie, że kiedyś liznął piłki podawanej na portugalskiej tacy. Początku jego akcji nie powstydziłby się Zinedine Zidane, a samego strzału? No, kto? Niech będzie, że Roberto Carlos.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Teraz bramkarz. Nie miałaby Legia dwóch punktów przewagi nad Lechem, gdyby w 90 minucie nie pofrunął jak Batman i Superman w jednym Dusan Kuciak. Strzał Marko Cetkovicia mógłby nawet nieśmiało konkurować z tym, co zrobił Kaźmierczak, ale pomocnik z Czarnogóry trafił na lepszego od siebie. Na marginesie: dzień później, setki kilometrów od Bielska-Białej, 90 minuta okazała się błogosławiona dla innego legijnego bramkarza.

I jeszcze o najsilniej obsadzonej konkurencji. Po niedzielnych wydarzeniach w Zabrzu Prejuce Nakoulma (na zdjęciu) wydawał się bezkonkurencyjny na wieki. Mógł śmiało wyciągnąć rękę do Davida Beckhama lub Johna Terry’ego, którzy w równie komiczny sposób spartolili karne na Euro 2004 i w finale Ligi Mistrzów. Jednak sława kiksu napastnika Górnika nie przetrwała wieków, lecz tylko jeden skromny dzień. Bo większym wyczynem było nie trafić w piłkę i do pustej bramki jak Kamil Kuzera. Zresztą trudno sobie wyobrazić paskudniejszy pierwszy kwadrans od tego, który zaliczyła Korona w Gdańsku: 99-procentowy samobój Pavola Stano, kiks Kuzery i jeszcze czerwona kartka dla niego. Dziw brał, że kielczanie pozostali w grze do końca.

Na koniec jeszcze od siebie podsunę kategorię: największy paradoks. Ciągle nie wierzę, że napastnik tak prosty w obsłudze i wyszkoleniu jak Tomas Docekal w dwóch meczach zdobył trzy bramki. W związku z tym wnioski o naszej Ekstraklasie nasuwają się oczywiste.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Zamknięto okienko transferowe w Ekstraklasie. Z naszej ligi odeszło kilku ciekawych zawodników, a straty nie zostały odpowiednio powetowane. Wychodzi więc na to, że bilans sprzedaży jest na plus. W Polsce, jak i na całym świecie, w modzie jest oszczędzanie i doskonale widać to po ostatnich dwóch miesiącach. Kto został królem polowania? Opcje są dwie – obie słuszne. Legia Warszawa i Lech Poznań.

Oba kluby przyjęły zdecydowanie inną taktykę. Legia postawiła na pozyskiwanie graczy otrzaskanych już w polskiej lidze, którzy nie powinni negatywnie zaskoczyć. Dzięki takim posunięciom ryzyko pomyłek transferowych miało zostać zredukowane do minimum. „Wojskowi” pozyskali pięciu graczy i trzeba przyznać, że zrobili to tanim kosztem, bo nie wydali nawet 25 procent pieniędzy zarobionych na sprzedaży Rafała Wolskiego do Fiorentiny (utalentowany Polak wciąż nie powąchał murawy w Serie A). Nowy sternik klubu z Łazienkowskiej zagrał na nerwach Lechowi Poznań podkradając z Wielkopolski Bartosza Bereszyńskiego, który na razie jest melodią przyszłości. Ważnym ogniwem będzie Władimir Dwaliszwili, który najlepiej czuje się w ataku, a w optymalnej formie jest jednym z pięciu najlepszych graczy naszej ligi. Do tego dorzucić trzeba solidnego Tomasza Brzyskiego, który może występować na lewej stronie obrony lub pomocy, a także stopera Śląska Wrocław Tomasza Jodłowca oraz Ukraińca Igora Berezowskiego, który ma terminować i uczyć się bramkarskiego fachu od Duszana Kuciaka i trenera Krzysztofa Dowhania.

Lech nie chciał być gorszy. Liczbowo przegrał. „Kolejorz” pozyskał trzech zawodników, w tym dwóch, którzy z miejsca mają stanowić o sile wielkopolskiej lokomotywy. Kasper Hamalainen to ofensywny pomocnik, który już w debiucie pokazał, że może być wielkim wzmocnieniem w środku pola. Fin może być dla ekipy Mariusza Rumaka kimś takim, jak w przeszłości był dla poznaniaków Semir Stilić. Z Polonii został podkupiony Łukasz Teodorczyk, który jesienią pokazał przy Konwiktorskiej, że ma niemałe możliwości.

Ekstraklasa straciła czterech ciekawych piłkarzy: wspomnianego już Wolskiego, Edgara Caniego, Arkadiusza Piecha, a przede wszystkim 18-letniego Arkadiusza Milika. Młody Ślązak odszedł do Bayeru Leverkusen za ponad trzy miliony euro i póki co jego głównym zadaniem będzie czerpanie nauk z treningów, bo wielu szans na grę mieć nie będzie.

Czy ktoś jeszcze zasługuje na uwagę? Z pewnością interesującą postacią jest Eric Mouloungui, którego na pół roku z Al-Wahda wypożyczył Śląsk Wrocław. Gabończyk to były partner świetnie znanego już na polskich boiskach Danijela Ljuboi z Nicei. Razem tworzyli tam bramkostrzelny duet, ale ostatnie miesiące były dla Afrykańczyka zupełnie stracone przez kontuzję kostki. Napastnik miał związać się z Servette Genewa, ale nie przeszedł badań lekarskich. Wrocławianie twierdzą, że nic na tym nie tracą. Czas pokaże czy rację mieli mistrzowie Polski czy jednak lekarze z kraju szczycącego się neutralnością…

Kto po zimie jest faworytem ligi? Legia. Póki co stołeczny zespół zanotował słaby start w wiosennych zmaganiach, ale pozostało jeszcze 13 kolejek do końca rozgrywek. Na pewno nie podda się poznański Lech, który na Rumaku będzie chciał zdobyć mistrzostwo. Groźny będzie Śląsk, który nie składa jeszcze broni. Powalczą także zawodnicy Górnika Zabrze i Polonii, którą wielu widziało już upadłą. Do czerwca będzie bardzo ciekawie!

Piotr Kamieniecki

Fot. East News

Wziąłem kartkę, ołówek i tabelę po rundzie jesiennej. Policzyłem. Wyniki wyszły zgodne z moimi przypuszczeniami. W dwóch pierwszych kolejkach rundy rewanżowej drużyny od 9. miejsca w dół zdobyły 22 punkty, o całe trzy więcej niż drużyny z górnej połówki tabeli. Nikt z całej szesnastki nie potrafił zgarnąć kompletu punktów. Pewni spadkowicze i teoretyczni dostarczyciele punktów i bramek z dwóch ostatnich miejsc nie stracili nawet jednego gola. To też jedyna rzecz, którą może pochwalić się wyblakła Biała Gwiazda z Krakowa. To tyle o matematyce, która jednak z rachunkiem prawdopodobieństwa nie ma nic wspólnego. To jakaś kompletna abstrakcja.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Silni znów cieniują. Wiem, że powtarza się sytuacja z roku poprzedniego. Być może wtedy czułem to samo, ale wyparłem i zapomniałem. Jednak teraz na świeżo mogę napisać z całą świadomością – jestem zdruzgotany poziomem drużyn walczących o mistrza i aspirujących do gry w europejskich pucharach. Nijaka Legia, przewidywalny Lech, ślamazarny Górnik. Beznadzieja. Którejś zimy przeprowadziłbym eksperyment i nie wysłałbym żadnego przedstawiciela Ekstraklasy w ciepłe strony: bez obozów w Hiszpanii, Turcji i Bóg wie gdzie jeszcze byłoby taniej i z pewnością nie gorzej. Bo gorzej się nie da.

Ubawiło mnie to, że do miana najgoręcej komentowanego wydarzenia 17. kolejki urosło coś, co wyprzedziło jej rozegranie o kilka dni. Był to skok dosiężny o zasięgu jordanowskim Miłosza Przybeckiego z Polonii. Inny młodzian Adam Dźwigała nie musiał nawet o centymetr odrywać się od ziemi, żeby głową strzelić swojego pierwszego gola w Ekstraklasie. Widok pękającego z dumy Dariusza Dźwigały był światełkiem w tej ciemniej serii spotkań. Ujęła mnie także dedykacja Piotra Ćwielonga dla Jerzego Wyrobka. Nie zawiódł sędzia Marcin Borski, który myli się nader chętnie, a kiedy nadszedł ten dzień, że podjął dobrą decyzję, to i tak wyszło, że się pomylił. Z drugiej strony nie widziałem w Wiśle piłkarza, który należącego się karnego by wykorzystał.

Tomasz Lipiński

Canal+