Skutki długiej zimy odczuwamy tej wiosny na boiskach Ekstraklasy. Do takiego wniosku doszedłem oglądając od dołu do góry naszą tabelę. W kwietniu przecierałem oczy ze zdumienia patrząc na śnieżną Wielkanoc. Teraz nie dowierzam w to co widzę po 28. kolejce.

Kiedy w grudniu dobrnęliśmy do półmetka, to przecież wszystko już było rozstrzygnięte na dole. GKS Bełchatów i Podbeskidzie z dorobkiem 6 punktów w 15 meczach (bilans 1 zwycięstwo, 3 remisy i 11 porażek) nie były kandydatami, ale pewniakami do spadku. Tu sprawa wydawała się więc załatwiona. Co innego na górze. O mistrzostwo Polski miały się bić cztery zespoły, między którymi wszystko było na wyciągnięcie jednego, najwyżej dwóch zwycięstw, a przecież jeszcze piąty Śląsk nie powiedział ostatniego słowa.

Od tamtego czasu minęło tylko pięć miesięcy i trzynaście wcale nie parszywych kolejek, i wszystko stanęło na głowie. Na górze wszystko trochę niechcący się rozstrzygnęło. Słaby piątkowy remis Legii w Łodzi okazał się dzień później – po piątej u siebie (!!!) porażce Lecha – na wagę tytułu. W strefie spadkowej ciągle tkwią Bełchatów z Podbeskidziem, ale na dwie długości przed metą coraz mniej zapowiada, że tam zostaną. Uwikłanych w obronę przed degradacją jest sześć zespołów. Niby w najlepszej sytuacji jest jedenasta Jagiellonia. Jednak białostoczanie bardziej powinni liczyć na szczęśliwy układ wyników innych meczów niż na siebie. W pięciu ostatnich meczach zagrali na kompletne zero, z wyjątkiem traconych seryjnie goli, których uzbierało się piętnaście. Tym samym tak chętnie odpowiadający na każde pytanie, pewny siebie, snujący miraże o reprezentacji Polski Tomasz Hajto zamknął sobie usta i bez względu na to, czy Jaga zostanie, czy poleci odejdzie jako przegrany.

W czwartek Pogoń przyjedzie do Bielska-Białej. Jeśli nie przegra, to pogrzebie szanse Podbeskidzia i tym samym dojdzie do paradoksu na skalę europejską. Spadnie zespół z królem strzelców w składzie, a utrzyma się ten, który od początku napastnika szukał i ciągle nie znalazł.

Tomasz Lipiński

Canal+

Szału nie było, emocje się skończyły. Mecz Legia – Lech do chwalebnej historii nie przejdzie, ani w przyszłości nikt o nim filmu nie zrobi. Wygrali lepsi, choć sobotniego popołudnia bardzo średni.

Gdyby Legia miała w ostatnich trzech kolejkach roztrwonić pięciopunktową przewagę, to trener Jan Urban powinien nałożyć na siebie dożywotni zakaz wykonywania zawodu. Nie grozi mu to, dlatego emocje się skończyły i można się zastanawiać, kto w zdobyciu mistrza miał największy udział?

Wskazuję na Jakuba Koseckiego. Znam jego braki, też często irytują mnie jego husarskie szarże na przeważające siły wroga akurat w momencie, kiedy prosi się o prostsze rozwiązanie, też psioczę na jego wyszkolenie techniczne i elementarne błędy w tym zakresie. Złorzeczę, kiedy turla się po murawie przy byle dmuchnięciu, ale plusy zdecydowanie przesłaniają mi minusy. Rok temu był dającym mocno po oczach przykładem tego, dlaczego Maciejowi Skorży w Legii się nie udało(śmiech na sali, że przez tyle czasu stawiał na prymitywnego Manu).

Jakub Kosecki, fot. legia.com

Poprzedni szkoleniowiec nie dostrzegł w nim piłkarskiego potencjału i przede wszystkim charakteru. Charakteru chłopaka, który za Legię dałby się pokroić, nie pozwala mu się poddać, który każe otrzepać się i wstawać po licznych faulach i wreszcie każe biegać dłużej niż inni. Bo że szybciej, to już zasługa dobrych genów.

Na pewno istnieje statystyka pokazująca najczęściej faulowanego zawodnika w Ekstraklasie i takiego, na którym przeciwnicy łapią najwięcej kartek. Nie dokopałem się do niej, ale „na nos” mogę stwierdzić, że zdecydowanym liderem/poszkodowanym jest Kosecki. Z Lechem skompletował hat-trick: Ceesay, Możdżeń i Kędziora za faule na nim zapłacili żółtymi kartkami i wywalczył bonusy w postaci rzutu karnego i czerwieni dla Możdżenia. Rok temu był na wypożyczeniu w Lechii, oglądał klęskę Legii w Gdańsku z trybun. Pogrzeb tamtej Legii zbiegł się z jego narodzinami. Gdyby Legia zdobyła wtedy mistrzostwo, Skorża by został, a Kosecki nadal tułałby się po klubach będących poniżej jego umiejętności i możliwości. Dopiero z dzisiejszej perspektywy widać, że warto było zapłacić tamtą cenę. Kosecki jakby ściął głowę Skorży po raz drugi.

Tomasz Lipiński

Canal+

Nasza Ekstraklasa jest najlepsza na świecie! Przynajmniej przez jeden weekend. Nigdzie nie było takiej kumulacji pięknych i licznych goli, thrillerowych scenariuszy meczowych, sinusoidalnych nastrojów i zwyczajnie wspaniałych widowisk. Można? Można! Kiedy nacieszyłem się, poemocjonowałem i w końcu ochłonąłem, to też nie na żarty trochę się przestraszyłem. Bo skoro w jednej kolejce były same hity, co do jednego takie mecze, że mucha nie siada, to co nas czeka w następnej? Wiem, wiem: meczu Legia – Lech reklamować nie trzeba, ale… Żeby te wypróżnione magazynki przynajmniej w połowie zdążyły się naładować.

Jednak w 26. kolejce nie wszyscy grali z wiatrem. Żal Marcina Baszczyńskiego, którego dobre czy złe skutki reformy ligi guzik będą obchodzić, bo wcześniej niż zamierzał zawinie do portu. Po ludzku szkoda Tomasza Frankowskiego, któremu jubileusz trzechsetnego meczu w Jagiellonii i zarazem ostatniego występu przeciw Legii, której przecież tyle krwi napsuł w przeszłości, popsuł nieobliczalny przybysz z Chile. Mieszane uczucia względem Danijela Ljuboji. Niby nabroił, pomylił miejsce i czas i to nie po raz pierwszy ani drugi, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że lubiący spektakularne ruchy prezes Legii zachował się jak piłkarski sęp i z zimną krwią wykorzystał okazję. Ściął głowę Serbowi razem z jego obciążającymi klubowy budżet zarobkami. Umarł król, niech żyje król. Ljuboja stracił szansę na strzelecką koronę, wróciły nadzieje, że zdobędzie ją Wladimer Dwaliszwili. Nie wiem tylko, czy bardziej tego chce Gruzin, czy trener Jan Urban, który zdecydował, że jego podopieczny będzie w Białymstoku wykonywał rzuty karne do skutku. Na szczęście dla Legii udało się już za drugim razem.

No i jeszcze ta nieszczęsna Pogoń. Zespół węgla i papy, pieśni i tańca. Każdy – tylko nie piłkarski. Jeszcze dwa tygodnie temu gotów byłem pójść o każdy zakład, że Pogoń się utrzyma, a Flota nie awansuje. Teraz coś mi się wydaje, że Ekstraklasa nie opuści Szczecina tylko dzięki drużynie ze Świnoujścia.

Tomasz Lipiński

Canal+

Ja, ty, my, pan, pani, wszyscy bez względu na klubowe sympatie powinniśmy trzymać kciuki za Wladimera Dwaliszwilego. Nieważne, że Gruzin strzela gole dla Legii ratujące ją z opresji w Pucharze Polski i Ekstraklasie. Ważne, że strzela dla siebie. Jeśli zostanie królem strzelców, to dokona rzeczy bez precedensu w historii naszej ligi, ba – w historii wielu lig, a pewnie takie przypadki jak on na całym świecie dałoby się policzyć na palcach jednej ręki (statystycy już mogą zabrać się do roboty i szukać zatartych śladów). Chodzi oczywiście o to, że coraz więcej wskazuje, iż klasyfikację strzelców wygra piłkarz, który w jednym sezonie po równo reprezentował barwy dwóch klubów. Dwaliszwilemu tak samo dobrze jak na Konwiktorskiej wychodzi na Łazienkowskiej.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Z kolei Aleję Piłsudskiego upodobał sobie Marcin Robak. Dziś w Piaście, kiedyś długo i dobrze w Widzewie. Łodzianie znali go świetnie, wiedzieli czego się spodziewać i dali się zaskoczyć w najbardziej oczywisty sposób. Równanie Robak+głowa=gol okazało się dla nich za trudne. A miłośnicy piłkarskich sentencji mogli sobie gdzieś pomiędzy „piłka jest okrągła a bramki są dwie” i „dopóki piłka w grze wszystko jest możliwe” zapisać: najłatwiej strzelić gola poprzedniej drużynie.

Tym razem przy Bułgarskiej zabrakło rewelacyjnego Bułgara (Tonewa), ale jego nieobecność zrekompensował fanom Lecha Piotr Reiss. Na dwa miesiące przed 41 urodzinami wszedł i zrobił to, po co wracał na ukochany stadion. „Reksio” pokazał piłkarskie pazury, zęby i jak najbardziej ludzki, charakterystyczny dla siebie uśmiech.

Jeszcze odwiedźmy ulicę Słoneczną w Białymstoku, gdzie najmocniej świecił Emmanuel Sarki. Gol z rzutu wolnego a la Cristiano Ronaldo i David Beckham razem wzięci plus asysta, plus wcześniejsza bardzo dobra zmiana w meczu z Legią każą w nim widzieć godnego następcę Kalu Uche. Może Nigeryjczyk okaże się tym kijem, który zawróci Wisłę. Ale to dopiero w następnym sezonie.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Postawiłem sobie wyzwanie, żeby po kolejce, w której wszyscy uwiesili się u gardeł sędziów i zacisnęli zęby, nie napisać o nich ani słowa. Język świerzbi, ręka się wyrywa, ale jak nie, to nie. I bez nich była to fajna kolejka.

Weźmy taką Wisłę. Tak grającej to jej kibice jeszcze za czasów Tomasza Kulawika (a on wykonał już pełen rundowy obrót) nie widzieli. Biała Gwiazda walczyła, kreowała, nie poddawała się, trzymała do końca. Nic dziwnego, że fani obu drużyn szybko zapomnieli o tym, że stawili się na stadionie nie po to, żeby obrażać siebie wzajemnie, ale dopingować. To był jeden z bardziej emocjonujących meczów tej rundy i jedna z większych niesprawiedliwości.Lepsi na pewno nie wygrali.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Pod Wawelem drastycznie zmalała liczba cudzoziemców (przeciw Legii było ośmiu do trzech dla naszych). Także jakby coś wreszcie ruszyło w Lubinie, gdzie od kilku lat szczycą się pracą z młodzieżą i różnymi wymiernymi sukcesami. Na tym polu jak równy z równym szli z Legią. Wszystko dobrze, tyle że nic z tego nie miała pierwsza drużyna. To już czas przeszły. Adrian Błąd i Adrian Rakowski wyłamali drzwi, przez które przejdą następni. Kwestia czasu.

Mniej więcej rok temu o tej same porze Pogoni też było mocno pod górkę. Pewny wydawało się awans do Ekstraklasy stanął pod dużym znakiem zapytania. Po kolejnym meczu, w którym portowcy zatonęli na stadionie przeciwnika, Radosław Janukiewicz wygarnął całą prawdę w oczy słuchających go dziennikarzy. Oczywiście prawdę nie o nich, tylko o odrabiających pańszczyznę swoich kolegach z zespołu. I zrobił to w tak brawurowy i bezkompromisowy sposób, że został bohaterem internetu. Niepotrzebny był obraz, wystarczył sam dźwięk. Kto nie słyszał, ten kiep. I tak sobie myślę, że nadszedł moment, żeby Janukiewicz znów wyszedł przed szereg i wygłosił równie emocjonalny speech. Inaczej to nie Pogoń będzie uciekała, ale goniła, na co zresztą może być już za późno. Na wykorzystywanych od czasu do czasu karnych Ediego daleko się nie zajedzie, zwłaszcza kiedy po drugiej stronie stoi Robert Demjan (siedem goli na wiosnę), który prawie połyka Daniela Ljuboję.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Wielki Tydzień i Święta sypnęły śniegiem i… wielkimi liczbami. Aż zaroiło się od nich w 20. kolejce. W związku z tym trzeba było odśnieżyć pamięć i kalkulator.

Jako pierwszy wspominki przywołał Ireneusz Jeleń, który 28 marca 2013 roku zrobił dla Górnika Zabrze to, co 8 kwietnia 2006 roku jako napastnik Wisły Płock zrobił Górnikowi. Czyli strzelił gola – między jednym faktem a drugim przepaść wielkości 2456 dni. Na tym ze wszech miar pozytywnym tle tylko dla porządku należy przywołać powrót do Ekstraklasy trenera mającego słabość do pewnego Fryzjera zmierzoną na dokładnie 711 połączeń telefonicznych. Na początku nowej drogi trenerskiego życia nie dał się Koronie, co akurat wielką sztuką raczej nie jest. Na wyjazdy rycerze z Kielc od dłuższego czasu – 28 kwietnia poprzedniego roku, czyli blisko 340 dni – wożą miecze wykonane z drewna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

W Wielką Sobotę numer wycięła Legia. Już miała wyjechać z Konwiktorskiej z punktem, zatem jak nakazywała tradycja jej czterech ostatnich wizyt na stadionie Polonii bez zwycięstwa, a tu przed bramką wyrósł pewien Man. FurMan i trzeba było liczyć. Na szczęście akurat niedaleko padło od ostatniej bramki Jelenia. Wyszło więc 2457 dni (dla matematyków podaję dane: od 9 kwietnia 2006 roku do 30 marca 2013).

Wielkość Emilijusa Zubasa podkreślimy bardziej, kiedy z dni przejdziemy na minuty. Bramkarz już przedostatniego w tabeli Bełchatowa strzeże bramki skuteczniej niż Cypryjczycy swoich banków od 450 minut, z doliczonym czasem nawet ciut więcej. Mylił się Tomasz Frankowski, zrównując się z Gerardem Cieślikiem na drugim miejscu w tabeli strzelców z dorobkiem 167 goli, jeśli myślał, że w tej rundzie dokonał już najtrudniejszego. Wyzwanie czeka go dopiero w 29. kolejce, kiedy przyjedzie do Bełchatowa na pojedynek z Litwinem. Bo dla każdego napastnika pokonanie Zubasa stało się nie lada wyzwaniem.

W lany poniedziałek wyłonił się z niebytu Dariusz Wdowczyk (na zdjęciu na górze). Ja zaliczam się do grupy tych, którzy uważają, że swoje odpokutował i dobrze, że wrócił do Ekstraklasy. Po bez mała sześciu latach, od 13 kwietnia 2007 roku upłynęło 2178 dni. Choć patrząc z rosnącym niesmakiem na grę Pogoni w rundzie wiosennej, tak sobie pomyślałem, że może najgorsze dopiero przed nim?

Tomasz Lipiński

Canal+