Fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Nawet Rafał Grzyb z Jagiellonii i Maciej Dąbrowski z Pogoni (dla mnie kandydat numer dwa po Dariuszu Pietrasiaku na pechowca rundy) nie strzelili sobie większego samobója niż Jacek Zieliński. Że zacytuję trenera Ruchu, który wygłosił największy banał w tej rundzie, choć prawdopodobnie myślał, że wstrząśnie opinią publiczną (czyli nami wszystkimi). – Słyszałem, że sędziowie się mylą, bo są ludźmi, ale ja mogę po tym remisie stracić pracę. Nawiązał oczywiście do nieuznanego gola Arkadiusza Piecha i jeszcze odgrzał jedno zdarzenie z meczu z Wisłą.

Panie Jacku od Niebieskich, nie zawsze jest tak różowo, że sędziowie mylą się na korzyść pańskiej drużyny. A kiedy już tak się zdarzy, dzięki czemu Ruch wygra, to na konferencji prasowej prawi pan o mądrości taktycznej, dojrzałości zawodników, ich zaangażowaniu w walkę, a o błędach sędziów nawet pan się nie zająknie. Wystarczy pogrzebać w statystykach, aby znaleźć dowody, że czarni (żółci) wcale się na Zielińskiego nie uwzięli i nie oni go zwalniali w przeszłości i zwalniać będą w przyszłości.

Dzięki jednemu palniętemu głupstwu trener Zieliński wybił się na plan pierwszy w 15. kolejce. Zresztą zakończenie rundy jesiennej niemal w całości należało do aktorów drugiego planu. Tomasz Jodłowiec przyćmił Daniela Ljuboję. Na jedną sobotę Mateusz Zachara i Wojciech Łuczak przebrali się za Arkadiusza Milika i Prejuce’a Nakoulmę. Fabian Pawela przypomniał Ireneuszowi Jeleniowi, co należy do podstawowych obowiązków napastnika. Chłopak z plakatu, czyli Krystian Nowak pokazał, że dobrze wychodzi mu nie tylko pozowanie. Pamięć sobie i innym odświeżył Adrian Sikora, który chyba już sam nie pamiętał, kiedy cieszył się z bramki w Ekstraklasie. Wreszcie wyszydzany nawet przez własnych kibiców Bartosz Ślusarski postawił w Kielcach kropkę nad i w temacie: najskuteczniejszy Polak sezonu 2012-13.

Nie mogą się zejść Frankowski ze Smolarkiem. Jak pierwszy statystuje, to drugi szaleje (ze Śląskiem), jak drugi zawodzi, to pierwszy ratuje (z Bełchatowem), jak pierwszy podaje to drugi strzela (z Ruchem), jak pierwszy siedzi, to drugi biega, jak drugi stoi, to pierwszy biega. Ale gdyby tak obaj zaczęli trafiać, to Jagiellonia… nie byłaby pierwsza w Europie. Dziesięć remisów w 15 meczach to rekord nie do pobicia w tym sezonie od Portugalii aż po rosyjskie wschodnie kresy. A mówi się, że Tomasz Hajto to człowiek bezkompromisowy.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Rzadko to robię, bo nudne i nie lubię tego robić, ale tym razem zainteresowałem się statystykami po 14. kolejce. I co się w nich odbiło? Coś być może równie unikalnego na europejską skalę jak ponad 30 procent pudeł z jedenastu metrów w całym sezonie. To mianowicie, że nasi ligowcy hołdują zasadzie minimum prób, maksimum efektu. GKS Bełchatów oddał dwa celne strzały, Pogoń trzy, Widzew dwa, Górnik trzy, Lechia trzy, Zagłębie dwa, Piast dwa, Polonia trzy. Osiem drużyn (połowa ligi), 20 strzałów, aż 14 goli i wszyscy z wymienionych jak nie trzy, to przynajmniej po jednym punkciku sobie dopisali. Brawo panowie! Para nie idzie w gwizdek. Jak już się wysilą i pocelują w bramkę, to przecież nie po to, żeby podwyższyć notę bramkarzom, tylko w sieci piłę umieścić. Nie ilość, lecz jakość – jak w manufakturze. Bo polska liga to nie angielska czy inna hiszpańska, w której wszystko się podoba jak w galerii handlowej. To ekskluzywny butik, w którym cieszą oko pojedyncze rzeczy. Wężykiem, wężykiem…

14. kolejka bardziej niż do rzeczonego butiku przeniosła mnie w czasy, kiedy biegało się po podwórkach, choć w moim przypadku bardziej po osiedlowych boiskach, które XXI wiek zamienił w Orliki, i kopało głównie piłkę, ale jak coś potoczyło się nie po myśli, to już po kostkach, piszczelach, gdzie popadnie. Na własną rękę (nogę) wymierzało się sprawiedliwość lub bezczelnie i zwyczajnie brało odwet. Komu ulotniło się z pamięci, jak to ongiś między dzieciakami bywało, niech spojrzy na niby dorosłych Tomasza Wróbla, Pawła Golańskiego, Arkadiusza Milika, Żeljko Djokicia, Inakiego Astiza i Adama Kokoszkę w akcji. Ot, panowie w krótkich majteczkach i z bardzo małym rozumkiem.

Na szczęście w gronie podwórkowych kopaczy była zazwyczaj jedna gwiazdka chroniona i szanowana. Szybszy, sprytniejszy, lepszy od całej zbieraniny, choć oczywiście nie najwyższy i najsilniejszy, być może na innych niż boisko polach traktowany normalnie, szorstko. Na boisku autorytet, pierwszy wybierany do składu. Wypisz-wymaluj Jakub Kosecki. Przed nim wszyscy na baczność, bez spocznij.

Tomasz Lipiński

Canal+

poprzednia kolejka

fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Po 13. kolejce (Ekstraklasy, żeby nie było wątpliwości) przyszedł mi do głowy Zlatan Ibrahimović. Po jego magicznym fikołku z Anglią wniebowzięci dziennikarze roztrąbili wszem i wobec, że nigdy w historii nie było piękniejszego gola, że DŁUGO podobny nie padnie. A tu minęło ledwo parę dni i ni stąd, ni zowąd taki byle jaki Philippe Mexes wywinął podobny numer w Lidze Mistrzów.

Niedzielny mecz we Wrocławiu też miał być niepowtarzalny, kosmiczny, szalony, absolutnie wyjątkowy. 70 minut i 3:0, kolejnych 7 minut i 3:3, później trzecia czerwień i jeszcze zmieściło się w ciasnych (jak na mnogość wydarzeń) ramach 90 minut największe pudło (Dalibor Stevanović) tej kolejki. Długo taki mecz się nie zdarzy – słyszeliśmy, czytaliśmy, może nawet uwierzyliśmy.

Nazajutrz w Bielsku-Białej podobne emocje, jeszcze większe kontrowersje (ech, biedny ten Dariusz Pietrasiak, gdyby wiedział, co go spotka po powrocie do Polski, to zaszyłby się jak najdalej stąd) i potencjalnie taki sam wynik (co Pietrasiak przeżywa, tylko Ireneusz Jeleń zrozumie).

Długo nie zobaczymy w Legii równie dojrzale grającego młodzieńca jak Daniel Łukasik. Długo nikt tak młody jak Rafał Wolski nie będzie w pojedynkę wygrywał jej meczów. Takie stanowcze tezy też padły. A tu jak nie wymiecie wszystkiego i wszystkich co na swojej drodze ma do wymiecenia Dominik Furman, jak nie wystrzeli Jakub Kosecki, pod którego nogami pali się trawa.

Koronę wszyscy już rozszyfrowali. Długo nikt nie pozwoli jej grać tak, jak lubi, nie da się sprowokować. Tę teorię wyśmiali piłkarze Piasta, a najgłośniej baranim głosem śmiał się Fernando Cuerda.

Długo nikt nie pokłóci się o wykonywanie rzutu karnego. Dyscyplina musi być. Edgar Cani chciał, Tomasz Brzyski mu w Bełchatowie nie pozwolił i nikt na tym nie skorzystał. Dyscyplina to jednak podstawa, inni to wiedzą. – Ja nie rozumieć po polsku, ja strzelać, ja Boba nie słuchać – wyjaśnił Ricardinho powody swojego buntu na gdańskim pokładzie Piotrowi Wiśniewskiemu, wyznaczonemu przez trenera do egzekwowania karnego.

Nauczony także powyższymi przykładami, staram się unikać kategorycznych sądów, ale moim zdaniem jedno DŁUGO może naprawdę długo przetrwać. Długo nie będzie w naszej lidze tak przepłacanego napastnika jak Darvydas Sernas. Skuteczne papa z podstawowym składem zrobił mu Michal Papadopulos.

Tomasz Lipiński

Canal+

fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Wszystko, co w poprzedniej kolejce stanęło na głowie, wróciło na nogi. Hmm, teoretycznie tak… Goście wygrali przecież nie siedem, ale tylko jeden mecz. Jednak to jedno zwycięstwo wystarczyło za kilka innych. Najlepsza ofensywa w perzynę i w 30 minut obróciła najlepszą defensywę i nieobecnością Manuela Arboledy nie da się usprawiedliwić na przykład tego, że Marcin Kamiński uparł się kryć powietrze. Kiedy z powietrza zaczęły mu się wyłaniać sylwetki zawodników Legii, było już po zabawie.

Mgła i Michał Probierz to ciągle za mało, żeby ukryć przed całą Polską, że najsłabszą drużyną w Ekstraklasie jest GKS Bełchatów, który dostał do zera po raz czwarty z rzędu, a siódmy w sezonie. Co do Probierza, to coraz bardziej kojarzy mi się on z kobietą pracującą z „Czterdziestolatka”. Niby żadnej pracy się nie boi, ale za często ją zmienia, żeby mu zaufać, traktować poważnie i nazwać fachowcem.

Tych w specjalności rzuty karne próżno szukać w Polonii. Brzyski, Dwaliszwili, Wszołek i Teodorczyk jakby chcieli pokazać, że proste jest dla nich za proste, co innego mission impossible, ją wykonają bez zarzutu. Jeszcze się okaże, że najlepiej na wszystkim wyjdzie ten, którego od piłki odgonili (vide mecz w Bełchatowie), bo jeśli wierzyć prasie sportowej Lech podjął starania o Caniego.

Kwartet z Konwiktorskiej to ofiary losy, ale co napisać o takim Adamie Banasiaku? Rozgrywający piąty ligowy mecz (choć bliższe prawdy byłoby stwierdzenie drugi mecz i trzy epizody) dostał drugą czerwoną kartkę. Jego Widzew już dawno został sprowadzony na ziemię. Niewiele brakowało, by w sobotę spotkało to Jagiellonię. Ręka boska uchroniła Jagę od podyktowania karnego za rękę Alexisa.

– Nie wiem co się dzieje, dostajemy dzwona i dopiero potem zaczynamy grać – mówił kilka tygodni temu Jacek Zieliński. Reguła przestała działać. Z Lechią był dzwon, z Pogonią drugi i nic. Niebiescy stali się bladziutcy. A Śląsk przegrał mecz, którego nie powinien nawet zremisować.

Aha, i jeszcze ja oddałem poniedziałkowy mecz walkowerem, bo samolot do Szczecina odwołali. Nie, to nie była normalna kolejka. A przecież trzynasta to dopiero ta następna.

Tomasz Lipiński

Canal+

poprzednia kolejka

fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Znana i podziwiana na całym świecie polska gościnność z przytupem wkroczyła na ligowe boiska w 11. kolejce. Gospodarze rozsiedli się przy swoich stołach, a goście buszowali do woli i bawili się w najlepsze. Gdyby nie Maciej Korzym, ich szczęście byłoby pełne. Jak wiadomo, gospodarz gospodarzowi nierówny. Pokusiłem się więc o wyróżnienie tych z największym gestem.

7. Mariusz Przybylski. Padło na niego, bo dał się ubiec Szymonowi Pawłowskiemu przy pierwszym golu a jego faul na rzut wolny poprzedził drugiego. Choć odniosłem wrażenie, że Łukasz Skorupski w reprezentacyjnej formie zrobiłby więcej w pierwszym i zwłaszcza drugim przypadku.

6. Marko Simić. Ileż to razy wysłuchiwaliśmy lamentów naszych emigrantów piłkarskich wracających jak niepyszni do ojczyzny, że zagranicą, żeby grać trzeba być dwa razy lepszym niż tubylec. W Ekstraklasie oczywiście musi być na odwrót. Debiutant z Chorwacji była najsłabszy w słabym Bełchatowie.

5. Żelijko Dokić. Jego wybrałem według najprostszego kryterium. Z wszystkich zawodników Ruchu, którzy zagrali (za dużo powiedziane) z Lechią, to on alfabetycznie otwiera listę oskarżonych. Oglądając Niebieskich zęby bolały nawet tych, którzy dentysty nie unikają. Wierny kibic Wojciech Kuczok mógł złapać wenę na napisanie dramatu lub tragikomedii.

4. Dariusz Pietrasiak. Po powrocie do Ekstraklasy nie obudził się ciągle z koszmaru. W Bełchatowie źle, z Lechią bezmyślnie, w Lubinie nijako, z Polonią naiwnie. Wprawdzie sprokurowany przez niego rzut karny nie przesądził o porażce, ale wrażenie pozostawił fatalne.

3. Marcin Borski. On jak zwykle pod prąd. Kiedy 9 na 10 sędziów, ba – 99 na 100 przerwałoby grę na skutek faulu Vojo Ubiparipa na Milosu Dragojeviciu, to Widzew musiał trafić na wyjątkowego arbitra z Warszawy i mecz przegrać.

2. Waldemar Sobota. To nie była jego sobota, choć jej początki obiecujące. Później wyciągnął pomocne ramię do Piasta i nie zauważył człowieka w kasku. I było po herbacie, a właściwie po sobocie.

1. Marko Suler. Jak Wielki Szu zaszachował wszystkich: kolegów, trenera, kibiców. Wykonał numer nietuzinkowy, trudny do podrobienia i przewidzenia, bo uchylić się przed piłką, która leci wprost na głowę, to równie niewytłumaczalne, jak wygranie w pokera z parą dziewiątek.

Tomasz Lipiński

Canal+

W 10. kolejce Ekstraklasy, w odróżnieniu od wcześniejszej, nie sypnęło na biało, lecz na czerwono. Osiem meczów, cztery czerwone kartki, w tym trzy w pierwszych połowach – to tak jakby piłkarze, choć już minęła jedna trzecia sezonu (patrzcie jak zleciało), nie wyciągali wniosków. Jak zawsze sztywno i bezdusznie egzekwujący przepisy Marcin Borski to przecież już nie wyjątek wśród gwizdków. Sędziowie czujący ducha gry nie są dziś w modzie. Regulamin przestał podlegać interpretacjom.

Zamroczony męską odmianą tenisowej gorączki, która z początkiem listopada spadła na nas – zupełnie nieodpornych Polaków, pomyślałem sobie, że skoro „Jerzyk” Janowicz pokonał Andy’ego Murraya, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby skompromitowany klęską z Polonią Bełchatów skruszył niezdobytą w tym roku twierdzę w Zabrzu. Scenariusz, że chłopaki Adama Nawałki będą strzelali do gości jak do kaczek, wydawał mi tak oczywisty, że aż niemożliwy do zrealizowania. Jednak kiedy Borski nie okazał sumienia Maciejowi Wiluszowi w 30 minucie, ja nie miałem sumienia mieszać w piątkowy piłkarski spacerek naszego tenisowego nadczłowieka.

Pozostając przy tenisie, nie wiem, komu kibicuje pokonany wielki Szkot, ale piłkarskie Glasgow zrobiło się małe przy Warszawie. Rangers zostali odesłani z salonów na pastwiska i teraz samotnie króluje Celtic. Nie ma w poważnych ligach europejskich drugiego takiego miasta jak Warszawa, nie mówiąc o stolicy, z którego dwa kluby otwierałyby tabelę. To najważniejsza konkluzja w momencie, kiedy piłkarze wykonali 33 procent normy całego sezonu. Druga, wiążąca się i tłumacząca poniekąd pierwszą, jest taka, że nadszedł czas młodych. Grają tak, że serce rośnie. Trenerzy zaczęli się ścigać, kto wystawi więcej ledwie dwudziestolatków lub jeszcze nastolatków, kto da szanse młodszemu. Na razie prymusem wśród pierwszoklasistów jest Mariusz Stępiński z Widzewa.

Ciekaw jestem co czuje JW Construction, kiedy patrzy na akcje, gole i dojrzałą regularność żółtodzioba Teodorczyka. Theo, na którego on swego czasu postawił, nie okazał się Bosem, w odróżnieniu od Łukasza.

10. kolejka niespodzianek dużych nie przyniosła, bo kto święcie wierzy w moc sprawczą nowej miotły, tego nie zdziwił wynik meczu w Lubinie. Nie potrafię tylko wytłumaczyć, dlaczego rezerwowy Podbeskidzia i przeciętny Liran Cohen ma już dwa gole, a uważany za wielkiego piłkarza i obdarzany zaufaniem w Wiśle jego rodak Melikson tylko jednego. I to z karnego. Ostania kolejka przyniosła jeszcze zbliżenie stanowisk. Dawni przyjaciela z trenerskiej ławki i nie tylko, czyli Czesław Michniewicz oraz Rafał Ulatowski dawno nie byli tak blisko siebie, jak w niedzielę w Gdańsku. Pierwszy siedział na stanowisku komentatorskim Polsatu, a drugi – TVP.

Tomasz Lipiński Canal+

poprzednia kolejka