Rozbudzone po French Open apetyty zostały w trakcie Wimbledonu zaspokojone. – Janowicz to rewelacja nie tylko tego turnieju, ale już całego ATP – mówi Katarzyna Strączy. O Łukaszu Kubocie: – To  zawodnik, na którym w zasadzie postawiono już „krzyżyk”.

Gra Urszuli Radwańskiej – zdaniem byłej mistrzyni Polski, obecnie trenera i komentatora tenisa – upoważnia ją do tego, by dołączyć do pierwszej dziesiątki rankingu. Agnieszka mogłaby poprawić nieco drugi serwis.

Czy to plotka, że Jerzy Janowicz i Marta Domachowska są parą?

Ile wynosi niezbędne minimum finansowe jakim muszą dysponować rodzice, by dochować się profesjonalnego tenisisty, bądź tenisistki?

Sportowe Wywiady: Łukasz Kubot zasługuje na miano największego bohatera z naszej ekipy. Czy takie stwierdzenie jest uprawnione?

Katarzyna Strączy: – Myślę, że zdecydowanie można tak powiedzieć. To zawodnik, na którym w zasadzie postawiono już „krzyżyk”. Zetknęłam się z mnóstwem opinii, że może grać tylko gorzej i nawet, że powinien myśleć o zakończeniu kariery. Naprawdę się wykazał. Zrobił sobie i nam wspaniały prezent jakim jest ćwierćfinał Wimbledonu.

Czy to znaczy, że właśnie się rozkręcił?

- Wydaje mi się, że będzie grał na poziomie trzecich rund, ćwierćfinałów, ale o jeszcze większy sukces będzie mu bardzo trudno. Tu sprzyjało mu losowanie i wszystko się dobrze ułożyło. Podkreślmy przy tym, że trawa to ulubiona nawierzchnia Łukasza. On ma ciąg i lubi atakować na siatkę, nie lubi stać z tyłu kortu, a ta nawierzchnia jest do tego najlepsza.

31 lat Kubota, który pokazuje, że można. Marta Domachowska ma 27 lat, czyli, że może i ona jeszcze zdoła wspiąć się wysoko?

- I zostaje powoli dziewczyną Janowicza, czy o to chodzi? (śmiech)

Nie, ale tak przy okazji, to czy jest to plotka, czy powinniśmy podejść do tej kwestii na zasadzie informacji i życzyć im powodzenia.

- To drugie. Lubią się.

No to jeśli Marta ma takiego chłopaka to może tym bardziej możemy liczyć na to, że podniesie poziom swojej gry?

- Kto wie. Oby tylko nie stało się tak jak z Vaidisovą i Stepankiem. To musiałoby być poparte ogromną pracą i wyrzeczeniami. Nie ma mowy o stałym spotykaniu, o chodzeniu na imprezy. Ale jest to możliwe. Tylko potrzebny jest staranny plan i chęci. Czy będzie jej się chciało ciężko pracować tego nie wiem. Mam nadzieję, że ta znajomość zmotywuje Martę do jeszcze większego zaangażowania w grę.

A co się stało z Nicole Vaidisovą?

- Boję się, żeby nie było tak jak z Vaidisovą, dla której siedzenie na trybunach stało się szybko milsze, niż praca i trening. Po tym, jak związała się z Radkiem Stepankiem błyskawicznie zakończyła karierę w bardzo młodym wieku i już jej nie oglądaliśmy na korcie.

(red. Radek Stepanek – ciekawa postać. Najpierw spotykał się z Hingis, potem zostawił ją dla Vaidisowej. Od pewnego czasu głośno w środowisku o tym, że teraz podoba mu się… Petra Kwitowa i rozwód z Vaidisovą jest ponoć w toku)

Michał Przysiężny?

- Swego czasu był najbardziej utalentowanym tenisistą w Polsce. Każdy się zachwycał jego „ręką”. Niestety kontuzje przeszkadzały mu w rozwoju kariery, ale wydaje mi się, że teraz wszystko układa się po jego myśli i idzie do przodu. Zapewnia, że jest zdrowy i czuje się świetnie. Uważam, że ćwierćfinał jest dla niego osiągalną rzeczą, podobnie jak pierwsza pięćdziesiątka rankingu. Jak każdy potrzebuje trochę szczęścia. Przedarł się przez kwalifikacje, awansował do drugiej rundy… U Janowicza też musiało minąć trochę czasu zanim się wspiął wyżej w rankingu, zanim eksplodował jego talent wraz z wiarą w umiejętności. Przysiężny ma więcej lat, doświadczenie, zobaczymy co zrobi dalej. Czas mu ucieka i może jeszcze znajdzie dodatkową mobilizację.

Jerzy Janowicz.

- Bezsprzecznie rewelacja nie tylko tego turnieju, ale już całego ATP. Tu możemy liczyć na wygranie turnieju wielkoszlemowego, bez wątpienia.

Szkoda, że w półfinale przy prowadzeniu w secie 4:1 rozluźnił się. Wydaje się, że zaczął grać trochę na pokaz, co wykorzystał Murray i błyskawicznie się odbudował. To kwestia doświadczenia i właściwej oceny piłek, które są najważniejsze i które trzeba bezwzględnie wygrać szybko kończąc punkt. Ale spokojnie patrzmy w przyszłość.

A tak przy okazji o Wojciechu Fibaku – podwójna kara – obsmarowanie w prasie i pobicie jego wyczynu w czasie, gdy nikt nie pyta go o komentarz do wydarzeń. 

- Myślę, że jest to pech. Nie chcę tego komentować, ale pewnie jest tak, że spotyka nas to, na co pracujemy.

Urszula Radwańska.

- Zatrzymała się na drugiej rundzie. To bardzo zdolna tenisistka. Wydaje mi się, że ma coś takiego, że wygrywając mecz z trudną rywalką zaczyna myśleć, że teraz już będzie łatwo. Takie mniej lub bardziej świadome rozluźnienie. Poświęca wszystko na trudny pojedynek i brakuje jej motywacji w meczu z rywalką teoretycznie słabszą. Uważam, że stać ją na pierwszą dziesiątkę i jej gra ją do tego uprawnia. Głowa jest bardzo ważna. Musi być cierpliwa. Nie trzeba kończyć wszystkich piłek, tylko te, które trzeba. Ale jak mówię, stać ją na pierwszą dziesiątkę tym bardziej, że są tam zawodniczki z którymi już wygrywała.

Agnieszka Radwańska.

- Miała doskonałą sytuację do wygrania wielkoszlemowego turnieju. Wszystko układało się po jej myśli. Będzie jej ciężko w kolejnych startach ponieważ inne tenisistki poznają jej grę i wierzą, że mogą z nią wygrać. Na tym turnieju zabrakło jej trochę sił. Była lepiej przygotowana fizycznie niż poprzednio i jeśli utrzyma ten wzrost pod względem formy fizycznej i będzie jeszcze mocniejsza, będzie łatwiej. Przy Lisickiej wyglądała trochę jak kruszynka.

Ale były przecież i Hingis i Henin-Hardenne. Nie były potężne.

- Były silne, zwłaszcza Hardenne, która miała przy tym niezwykłą dynamikę. Obie głównie atakowały, nie grały raczej z kontry. Pamiętajmy też, że upłynęło trochę lat i tenis nieco się zmienił. Coraz więcej tenisistek gra bardzo mocno i bazuje na serwisie. Hingis wygrywała dopóki nie przyszły siostry Williams. Dziewczyn z silnym podaniem i mocnym forehandem jest coraz więcej. Agnieszka będzie pewnie pracować sporo nad drugim serwisem, który powinien być trochę groźniejszy.

Tak udanego turnieju wielkoszlemowego jeszcze nie mieliśmy.

- Cieszę się przede wszystkim z tego, że nie tylko występy pań, ale i panów trzymały nas w napięciu. To jest z pewnością turniej, który znacznie wpłynie na popularność tenisa w Polsce. Takie wyniki motywują młodzież i rodziców.

Rodziców bez których w Polsce tenis by nie istniał. Rodzina Janowicza wydała ok. 2 mln. złotych. Aż tyle trzeba poświęcić?

- To dużo pieniędzy, ale myślę, że inni wydają jeszcze więcej.

A jakie jest minimum?

- Jeśli chce się mieć profesjonalnego zawodnika, bądź zawodniczkę, to solidne minimum wynosi 200 tysięcy na rok. Taki trzeba mieć budżet od 12-13 roku życia tenisisty.

Czyli trzeba tego rzędu środki inwestować przez okres minimum 5 lat, a to daje milion.

- Tak. Tyle potrzeba by mieć profesjonalnego trenera i jeździć tam, gdzie się chce, a nie w miejsca gdzie jest taniej. Ta kwota to jest minimum.

W jakim wieku tenisiści zaczynają odciążać rodziców i sami zarabiać? Oczywiście jeśli wszystko układa się pomyślnie i połączenie talentu z pracą daje oczekiwane wyniki.

- Ogólnie można powiedzieć, że dla dziewczyn to wiek około 17 lat, a dla chłopców 19. Oczywiście jeśli wszystko pójdzie dobrze i mamy regularne postępy. U dziewczyn jest o tyle łatwiej, że jeżeli jest naprawdę zdolna i pracowita adeptka, to wyniki przychodzą nieco szybciej. U chłopaków trwa to trochę dłużej i jest trudniejsze do osiągnięcia, ale możliwe, jak widać.

Sportowe Wywiady

Agnieszka Radwańska zagrała bardzo dobry mecz z Aną Ivanovic i bardzo dobry z Sarą Errani, mimo, że przegrany. Ona ma swój styl, niepowtarzalny w światowej czołówce – uważa Tomasz Wolfke.

– Ula potrzebuje jakiegoś spektakularnego wyniku, żeby prawdziwie uwierzyła, że stać ją. Jakiś półfinał, czy finał mógłby ją doskonale podbudować, pchnąć nieco w rankingu i dodać wiary we własne umiejętności – dodaje z zatroskaniem rozmówca Sportowych Wywiadów.

Ukształtowała się ciekawa grupa w której są siostry Radwańskie, może dołączy do nich Paula Kania, może Sandra Zaniewska, może odrodzi się niespełniona Marta Domachowska?

Sportowe Wywiady: Zanim porozmawiamy o dokonaniach we French Open sióstr Radwańskich warto podkreślić, że pod względem obfitości Polaków i Polek takiego jak ten turnieju nie było.

Tomasz Wolfke: – Mieliśmy jedenaścioro reprezentantów – dziesięcioro w turnieju seniorskim i jeszcze juniora Kamila Majchrzaka. Wszyscy jakoś sobie radzili i co najmniej zaznaczyli obecność w turnieju. Majchrzak w debiucie przeszedł rundę i w singlu i w deblu. Ilościowo i jakościowo wypadliśmy bardzo dobrze, co oddaje poprawiającą się sytuację polskiego tenisa w ostatnich kilku latach. Ukształtowała się ciekawa grupa w której są siostry Radwańskie, może dołączy do nich Paula Kania, może Sandra Zaniewska, może odrodzi się niespełniona Marta Domachowska? Na razie mamy dwie tenisistki w pierwszej setce wśród pań. Łukasz Kubot i Michał Przysiężny będą teraz najprawdopodobniej klasyfikowani na granicy pierwszej setki, a Jerzy Janowicz jest w pierwszej trzydziestce. Mamy szóstkę deblistów. Nie pamiętam takiej sytuacji w polskim tenisie,  żeby trzech Polaków było nie tylko w drugiej rundzie, ale i na starcie. To jeden z najlepszych wyników w historii naszego tenisa.

Agnieszka Radwańska.

- Oczekiwania były sprzeczne. Z jednej strony czwarta rakieta świata i to nie od dziś. Teoretycznie powinna dotrzeć do półfinału. Z drugiej strony dość słabe jak na jej możliwości wyniki na kortach ziemnych, lekkie problemy ze zdrowiem, plus to, że nigdy nie szło jej dobrze w Paryżu. A tym razem doszła do ćwierćfinału. Więc w ten sposób analizując jej wynik to jest to na pewno sukces na kortach Rolanda Garrosa. Zagrała bardzo dobry mecz z Aną Ivanovic i bardzo dobry z Sarą Errani, mimo że przegrany. Akurat przegrać z nią na kortach ziemnych w Paryżu to żaden wstyd. Pamiętajmy, że Errani jest piąta na świecie, a więc grały najbliższe sąsiadki w rankingu. Byliśmy może pod wrażeniem korzystnego bilansu Agnieszki z Sarą Errani, ale już ostatni ich mecz na korcie w Stambule był morderczy, trwał ponad 3 godziny. Niektórzy optymiści nawiązywali do zwycięstwa 6/0 6/1 w Madrycie przed rokiem. Ale pamiętajmy, że po tym turnieju Sara Errani pojechała do Paryża i doszła do finału. To jest tenis kobiecy, tu wszystko się może zdarzyć.

Mówi się, że Agnieszka nie lubi grać z takimi zawodniczkami jak na przykład Errani, bo nie ma z czego kontrować.

- No ale z drugiej strony słyszymy opinie, że niewygodne są dla niej również takie, które mocno uderzają, jak Serena Williams, Szarapowa, Azarenka, Kvitova, czy Ana Ivanovic.

Opinie wykluczające się wzajemnie.

- No właśnie. Nie dajmy się zwariować. Ja uważam, że Agnieszka ma swój styl, niepowtarzalny w światowej czołówce. Jest oparty na grze z kontry ale też na niesamowitej inteligencji na korcie, na cierpliwości, dokładności. Cały czas pewnie jest coś do poprawienia, zwłaszcza drugi serwis, który jest raz lepszy, raz gorszy. W meczu z Errani było to widać. Ale reasumując: Agnieszka po raz pierwszy w karierze awansowała na Roland Garros do ćwierćfinału, więc jest to sukces. A przecież mówiło się, że jest w słabej formie. Czyli ten występ Agnieszka może sobie zapisać na plus.

Urszula?

- Urszula raczej na minus, chociaż nie miałem okazji obejrzeć meczu z Dinah Pfizenmaier po którym odpadła z turnieju. Można było usłyszeć opinie, że zagrała bez wiary, a rywalka rozegrała mecz życia. Ale mimo wszystko porażka z jak na razie zupełnie anonimową Niemką, odległą w rankingu, która przebijała się do turnieju przez kwalifikacje, musiała być dla Uli bardzo bolesna.

Być może nastawiła się na łatwy mecz i dostała cenną lekcję…

Radwańska nie powinna przegrać tak łatwo, a przynajmniej tak łatwo wynikowo (3/6 3/6 – red.). Ula potrzebuje jakiegoś spektakularnego wyniku, żeby prawdziwie uwierzyła, że stać ją. Nawet może być to mniejsza impreza, niekoniecznie wielki szlem, czy bardzo wysoko punktowany turniej. Jakiś półfinał, czy finał mógłby ją doskonale podbudować, pchnąć nieco w rankingu i dodać wiary we własne umiejętności. Szansa na lepszy wynik w Paryżu na pewno była.

Otarliśmy się o rodzinną batalię w 3 rundzie.

- Kolejna rzecz. Szkoda. Byłby to pierwszy pojedynek sióstr o coś. Dotychczas spotykały się na korcie w meczach, których stawka nie była tak wysoka i w pierwszych rundach. Jeśli dobrze pamiętam miało to miejsce trzykrotnie. Teraz mielibyśmy grę naprawdę poważną – o 1/8 finału. Bardzo ważny dla obu pojedynek. Zobaczylibyśmy coś bardzo ciekawego dla polskiego kibica. Szkoda, że do tego nie doszło. Z drugiej strony widzieliśmy jej zwycięski, bardzo trudny mecz z Venus Williams, choć to już inna Williams niż ta, która wygrywała turnieje wielkoszlemowe i widać było, nawet po serwisie, że to już nie to.

To był jej „konik”.

- Przypomnijmy, że Venus jest pierwszą kobietą w historii, która zaserwowała piłkę z prędkością powyżej 200 km/h. Tu mieliśmy 160-170 i to z problemami. Ale zwycięstwo z nią na pewno jest Urszuli sukcesem. Ogranie Amerykanki w dowolnym turnieju zawsze jest czymś, co można sobie wpisać do tenisowego CV. Życzę Uli sukcesu jak najszybciej, bo bardzo jej pomoże.

Sportowe Wywiady

Polacy zagrają z Australią o awans do Grupy Światowej Pucharu Davisa. Mecz odbędzie się we wrześniu w naszym kraju. Polska zapewniła sobie grę o miejsce w elicie zwycięstwem nad RPA. W miniony weekend w Zielonej Górze biało-czerwoni wygrali 3:1. Najpierw zwyciężył Jerzy Janowicz. Drugi mecz singlowy Łukasz Kubot przegrał i był remis. Polacy odzyskali prowadzenie po sukcesie debla Mariusz Fyrstenberg – Marcin Matkowski. Ostatniego dnia Janowicz zapewnił tryumf i awans. Przy stanie 3:1, drugi pojedynek Kubota nie był rozgrywany.

Sportowe Wywiady: Polacy pokonali osłabioną reprezentację RPA 3:1. Zadanie zostało wykonane, ale nie było to gładkie zwycięstwo.

Karol Stopa, dziennikarz, komentator tenisa: Mecz z RPA był dosyć dziwnym zdarzeniem sportowym. Teoretycznie Polacy mieli na papierze gigantyczną przewagę i wydawało się, że wygrają bez problemów. Goście przyjechali bez trzech najlepszych zawodników, a czwarty na miejscu złamał rękę. Przy naszym w miarę wyrównanym składzie było to gigantyczne osłabienie. Jednak Polacy mieli kłopoty. Janowicz grał chory, nie w pełni dysponowany. Gdyby nie to, że dobrze rozumie obowiązki reprezentanta, pewnie by nie wystąpił. Widać było, że się meczy. Jego choroba położyła się cieniem na postawie całego zespołu. Wszyscy byli tym zaniepokojeni. Kubot zagrał nienajlepsze spotkanie. Rywal wyraźnie mu nie pasował. Kubot od początku grał źle, nerwowo, miał problemy z pachwiną i mięśniami. Było 1:1 i zrobiło się trochę nieswojo. Były obawy, że nasi debliści mogą zagrać gorzej, a tenisiści z RPA zawsze mieli lepsze wyniki deblowe niż singlowe. Fyrstenberg i Matkowski wygrali, ale mecz był trudny. Rywale grali przyzwoicie, a naszym szło ciężko. Po przegranym deblu, rywale ocenili, że mają już małe szanse. Dokonali zmiany i przeciwko Janowiczowi wystawili czwartego zawodnika. Janowicz czuł się jeszcze gorzej niż pierwszego dnia, ale znów zwyciężył. Zmagania z RPA wcale nie okazały się proste i łatwe. Nie brakowało dramaturgii.

Mecz decydujący o awansie do Grupy Światowej zagramy z Australią. Polaków stać na zwycięstwo z tak utytułowanymi rywalami?

- Z oceną szans lepiej się wstrzymać. Do września mamy prawie pół roku. W tenisie gra się z tygodnia na tydzień i wiele może się zdarzyć. Polsce i Australii może się wykruszyć drużyna z przyczyn losowych. W wypadku kontuzji, wycofań, Australijczycy mają więcej wartościowych zmienników niż my. Jednak w składach na dziś reprezentacje są porównywalne. Chociaż Australia ma wspaniałą historię i tradycję, nasza sytuacja wygląda dobrze. Po pierwsze – gramy u siebie. W efekcie – i to po drugie – będziemy mieli prawo wyboru nawierzchni. Pewnie będzie to hala i korty twarde. W końcu mecz odbędzie się krótko po US Open. Jeśli chodzi o siłę gry, mamy porównywalną drużynę. Nasz najlepszy zawodnik, czyli Janowicz pokonał najwyżej notowanego z Australijczyków Bernarda Tomicia w juniorskim US Open w 2007 roku. Na dziś szanse oceniam pół na pół.

Abstrahując od kwestii czysto sportowych, będzie to historyczne wydarzenie. Do naszego kraju przyjadą gwiazdy.

- Zdecydowanie tak. Poza spotkaniami Pucharu Davisa przed II Wojną Światową, nigdy nie graliśmy z drużyną tego formatu. Australia to jest marka. To tak jakby w piłce nożnej przyjechała do nas Brazylia. Kapitanem Australijczyków jest Pat Rafter, w kadrze jest Lleyton Hewitt. Będziemy świadkami wydarzenia, jakiego w polskim tenisie nigdy nie było. Tym bardziej trzeba wszystko dobrze przygotować. Należy wybrać obiekt na poziomie, z odpowiednio dużymi trybunami. Na pewno będzie spore zainteresowanie kibiców.

Rozmawiał Adam Dutlinger

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/szczesliwie-janowicz-rozumie-obowiazki-reprezentanta-karol-stopa-ocenia-mecz-z-rpa-i-szanse-w-rywalizacji-z-australia/feed/ 0