Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce trzecim zespołem Europy i świata. Podopieczni Bogdana Wenty pokonali w meczu o brązowy medal Ligi Mistrzów broniące tytułu THW Kiel 31:30 (19:12). Trofeum wzniósł HSV Hamburg z Marcinem Lijewskim w składzie. Niemiecki zespół wygrał z Barceloną 30:29.

- Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć. Zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe – mówi Filip Kliszczyk. – Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu – dodaje wielokrotny reprezentant Polski.

Sportowe Wywiady: Konsekwentna, wieloletnia praca zaowocowała.

Filip Kliszczyk: – Ogranie THW Kiel to historyczny wyczyn. Gdyby nie „gorące głowy” w półfinale, to mielibyśmy finał i pewność, że Polak wygra. Ale i tak się udało! – Szeryf mistrz! („Szeryf” – przydomek Marcina Lijewskiego, HSV Hamburg)

Gorące głowy? 

- Niewymuszone błędy, rzuty z nieprzygotowanych pozycji, może trochę za szybko… Ale takie frycowe też bym chętnie chciał zapłacić w pierwszym występie Vive w historii Final Four Ligi Mistrzów. W półfinale mogło być inaczej, podobnie jak w meczu o trzecie miejsce – też mogło być inaczej. Wygrać z THW Kiel to jest coś. To nieczęsto się zdarza, zwłaszcza, że nie mówimy o meczu towarzyskim, tylko o meczu o stawkę trzeciego miejsca w Europie. Czyli tak jak napisaliście na Twitterze – na świecie. Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć.

A może THW Kiel nie miało motywacji w meczu o trzecie miejsce. Celowali w obronę tytułu. Nie udało się i już im nie zależało. 

- A czy wynik mówi, że im nie zależało? Nie zgadzam się. Wygrał po prostu lepszy i tyle. Gdyby im nie zależało, to mielibyśmy wynik końcowy inny. A tak była różnica jednej bramki. Vive stać teraz by ugryźć każdego. Chłopaki to właśnie udowodnili. To ukształtowana drużyna. Osiągnęli to, co mogli na dziś, a osiągnęli bardzo wiele. W półfinale nie wyszło, a w meczu o trzecie miejsce ograli THW Kiel. Gdybym powiedział parę miesięcy temu, że można ograć ten zespół, to ktoś mógłby pomyśleć, że jestem hura optymistą.

Czy możemy mieć nadzieję, że od tej pory nasza klubowa piłka ręczna będzie się regularnie liczyć na arenie międzynarodowej?

- Nadzieje możemy mieć zawsze, ale teraz ma ona znacznie większe podstawy. Po tym co się wydarzyło w Final Four zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Przynajmniej tak mi się wydaje. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe. Nie ma dużego wyboru.

Aż taki problem? 

- Sądzę, że tak. Może są jacyś młodzi, których nie znam. Z drugiej strony okazało się przecież, że Marcin Lijewski, już nie młodzieniaszek, potrafił być filarem drużyny i potrafił z pomocą kolegów ograć THW Kiel. Potem, w finale z Barceloną, zwłaszcza w pierwszej połowie, wspaniale rozdawał piłki i był kluczowym zawodnikiem Hamburga. Doprowadził do tego, że Polak wygrał w piłce ręcznej. Wreszcie mu się udało. Wcześniej już grał w finale (dwukrotnie w barwach Flensburga – red.), ale przegrywał. Wielki sukces, a przecież już dawno wpisał się w historię naszej piłki ręcznej. Ma najwięcej występów w naszej reprezentacji, a w dodatku poziom, który wciąż reprezentuje, jest godny pozazdroszczenia.

Wracając do Vive – kogo należy wyróżnić, ktoś zachwycił szczególnie? 

- Szczególnie zachwycił klub, czyli wszyscy, począwszy od Berta (Bertus Servaas, prezes Vive Targów – red.), poprzez cały sztab szkoleniowy, Bogdana (Wentę – red.) i zawodników. To wszystko składa się w jedną całość. To efekt właściwego planowania tych, którzy klubem rządzą. Rezultat jest taki, że na dzień dzisiejszy jesteśmy trzecim klubem na świecie. Jesteśmy… no właśnie, tak mówię, bo serce gdzieś zostało. Grałem tam kiedyś i sentyment pozostał.

Kieleccy kibice nie zawiedli i tłumnie zjawili się w Kolonii. Można chyba powiedzieć, że w tym sukcesie mieli swój udział. 

- Gdyby nie kibice, to sport by nie istniał. Dla samej rywalizacji walka traci sens. Na wszelakich arenach sportowych ważni są kibice. Nie gra się dla siebie i dla czystej rywalizacji. W większości przypadków gra się dla kibiców, dla tych, którzy cię wspierają. Chłopaki grali dla kibiców, nie tylko tych, którzy za nimi wszędzie zawsze jeżdżą, ale grali dla całej Polski. Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu.

Sportowe Wywiady

fot. Vive Targi Kielce, Tomasz Fąfara

W weekend polscy piłkarze ręczni wygrali z wicemistrzami olimpijskimi Szwedami 22:18 w eliminacjach mistrzostw Europy. Zwycięstwo w pełnej Ergo Arenie (10 tysięcy kibiców) tym bardziej ucieszyło fanów, że trzy dni wcześniej Polacy wyraźnie przegrali na wyjeździe 21:28. Polska objęła prowadzenie w tabeli. W czerwcu zagramy jeszcze z Holandią i Ukrainą.

Sportowe Wywiady: Po słabej grze i porażce w Malmoe mieliśmy sporo obaw przed rewanżem. Jednak Polacy pokonali w Gdańsku Szwecję.

Robert Lis, wielokrotny reprezentant Polski, były kapitan drużyny narodowej: Na pewno był to dużo lepszy mecz biało-czerwonych, przede wszystkim w obronie. Zagraliśmy twardo w porównaniu z pierwszym spotkaniem. Druga sprawa – Sławomir Szmal bronił rewelacyjnie, jak za starych dobrych lat. Miał wspaniały procent obronionych rzutów. Dzięki świetnej postawie Szmala polska obrona skoncentrowała się na rozgrywających i obrotowych. Stąd tylko 18 bramek Szwedów. Jednak nasza gra w ataku nie zmieniła się tak bardzo. Tutaj nie jest jeszcze najlepiej. Gra ofensywna to jest element, który trzeba poprawić. 22 bramki to nie jest rewelacyjny wynik. Do tego trzeba dodać, że Szwedzi grali z Kimem Anderssonem, ale tak jakby go nie było. Andersson nie oddał rzutu z drugiej linii. Widać było, że miał poważny problem z barkiem. Zwycięstwo cieszy, ale trzeba uważać i nie popadać w huraoptymizm.

Znakomicie zagrał Szmal, a także Karol Bielecki. Czy nie było tak, że zwycięstwo zawdzięczamy w dużej mierze przebłyskom geniuszu tej dwójki?

- Bielecki zagrał drugi bardzo dobry mecz w ataku. Potrafił wziąć ciężar gry na siebie. Jednak w piłce ręcznej ciężko jest coś zrobić samemu czy we dwóch. Widać było osłabienia kadrowe. Bardzo brakowało na prawym rozegraniu Krzysztofa Lijewskiego. Brakowało też Michała Jureckiego, ale jego starał się zastąpić właśnie Bielecki i zrobił to dobrze.

Czy zwycięstwo z wicemistrzami olimpijskimi mogło być przełomowe i stworzyć nowy zespół, uruchomić wreszcie „chemię” między piłkarzami a Michaelem Bieglerem?

- Ciężko to ocenić po dwóch spotkaniach. Pierwszy mecz kompletnie nie wyszedł. Drugi był już lepszy, ale jest za wcześnie, by mówić, że trener odcisnął swoje piętno na drużynie i dał jej styl. Potrzeba kilku udanych meczów z rzędu, a najlepiej dobrego turnieju, by nazywać tę reprezentację „drużyną Bieglera”.

Tym zwycięstwem raczej przypieczętowaliśmy awans do mistrzostw Europy. Co dalej?

- Właściwie awans jest pewny od zwycięstwa na Ukrainie. Z Holandią wygramy na wyjeździe, z Ukrainą u siebie pewnie też. Awans jest praktycznie przesądzony, o ile w sporcie coś może być pewne. Jeżeli będą omijać nas kontuzje – ze Szwecją brakowało trzech piłkarzy z pierwszej siódemki z mistrzostw świata – i drużyna będzie po kilku tygodniach treningów, można stworzyć z tej grupy reprezentację, która ma szansę powalczyć o czołowe miejsca w mistrzostwach Europy. Mamy bardzo mocną drugą linię z zawodnikami klasy światowej z Vive Targów Kielce. Jest Sławek Szmal. Mamy kilku młodych zawodników, którzy mogą być wzmocnieniem podstawowej siódemki. Nie wygląda to najgorzej.

A propos Vive Targów, mistrzowie Polski zmierzą się z Metalurgiem Skopje o Final Four Ligi Mistrzów. Na ogół szanse ocenia się pół na pół.

- Ja uważam, że to kurtuazja. Myślę, że szanse są znacznie większe, zwłaszcza że Vive Targi rozegrają rewanż u siebie. Z drużyn, na które mogli wpaść, ta wydaje się najłatwiejszym a na pewno najbardziej oczekiwanym przeciwnikiem. Oczywiście nie wolno lekceważyć Metalurga i mam nadzieję, że nikt ich nie zlekceważy. Metalurg to drużyna solidna, niebezpieczna, z którą trudno jest wygrać wysoko. Należy spodziewać się meczów ostrych, wręcz brutalnych. Rywale są dobrze zgrani, występują razem długo. Mecze będą ciężkie, zapowiada się walka wręcz o każdą piłkę, ale to Vive jest faworytem.

Rozmawiał Adam Dutlinger

W tym tygodniu reprezentacja polskich szczypiornistów rozgrywa dwa eliminacyjne mecze ze Szwecją. Biało-czerwoni i ich obecni rywale wygrywali wcześniejsze konfrontacje z Holendrami i Ukraińcami. W przyszłorocznych mistrzostwach Europy na pewno zagrają dwie najlepsze drużyny. Mecze na szczycie grupy piątej odbędą się w czwartek w Malmoe i w niedzielę w Gdańsku. Na koniec eliminacji Polacy zmierzą się na wyjeździe z Holandią i u siebie z Ukrainą.

Sportowe Wywiady: Polska i Szwecja powinny poradzić sobie z Ukrainą i Holandią. Mecze ze Skandynawami zapowiadają się więc jako decydujące o pierwszym miejscu w grupie, które zapewni rozstawienie przed losowaniem grup mistrzostw Europy.

Sylwester Sikora, dziennikarz Przeglądu Sportowego i Eurosportu, komentator piłki ręcznej: Obawiam się, że w Szwecji nie za bardzo mamy czego szukać. Słychać głosy, by trener Michael Biegler wypróbował w tych meczach zmienników. Tylko kogo? W tej kadrze różnica miedzy podstawowymi a rezerwowymi jest rażąca. Trener nie bardzo ma z kogo wybierać. Ma siódemkę do grania, licząc z Bartłomiejem Jaszką, który dwa tygodnie temu miał operację wyrostka a ostatnio uszkodził palec na treningu. Na zdrowy rozum mecz w Malmoe przegramy, chyba że Sławomir Szmal zacznie bronić jak w transie i będzie miał 50% odbitych piłek albo Karol Bielecki rzuci 12 goli. Szwedzi to zespół chimeryczny, zdarzają im się potknięcia. Graliśmy z nimi wiele razy w eliminacjach ME i MŚ. W 2005 roku pokonaliśmy ich i pojechaliśmy na mistrzostwa Europy. To był pierwszy turniej z trenerem Bogdanem Wentą. Gracze obu reprezentacji znają się, bo sporo Szwedów występuje w Bundeslidze. Zdecydowanie łatwiej będzie wygrać u nas. Pewnie o pierwszym miejscu będzie decydować różnica bramek. Jednak ja uważam, że rozstawienie nie ma wielkiego znaczenia, bo w mistrzostwach Europy gra mało drużyn – tylko 16 – i poziom jest bardzo wyrównany.

W Malmoe nie wystąpią Michał Jurecki i Krzysztof Lijewski. To duże osłabienie?

- Jest to bardzo duże osłabienie naszej reprezentacji po prawej stronie. Mam na myśli zarówno rozgrywanie jaki i skrzydło. Bez nich nasza prawa strona jest słaba. Lijewski był najlepszym graczem meczu Ligi Mistrzów Vive Targi Kielce – Pick Szeged. To właśnie brak Lijewskiego będzie najgorszy. W obu spotkaniach 1/8 finału Ligi Mistrzów grał rewelacyjnie, nie tylko w ataku, ale też w obronie.

Skąd brać optymizm po nieudanych mistrzostwach świata, na których Polska odpadła już w 1/8 finału wysoko przegrywając z Węgrami?

- To nie była pierwsza, tylko kolejna wpadka z Węgrami. Kolejny raz przegraliśmy z nimi w bardzo ważnym spotkaniu. I to bardzo wysoko. Od 2009 roku, od brązowego medalu MŚ w Chorwacji, wszystkie kolejne imprezy były dla naszej drużyny narodowej nieudane. Mistrzostwa Europy 2010 i 2012, mistrzostwa świata 2011 i te ostatnie w styczniu, a do tego brak awansu do Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Jeszcze niedawno lekceważyliśmy Węgrów, którzy teraz nas biją. Nie ma z czego brać optymizmu. Trener to moim zdaniem nietrafiona decyzja związku. Za Wentą piłkarze szli w ogień. Biegler nic w sobie nie ma. Poza tym to pokolenie sukcesów z lat 2007-2009 kończy się. Marcin Lijewski zrezygnował definitywnie, tak samo Grzegorz Tkaczyk i Mariusz Jurasik, Bielecki na szczęście wrócił, ale też nie jest wieczny. Do tej drużyny 2007-09 z niezłych graczy doszedł tylko Michał Kubisztal, który ma 33 lata. A powinni dochodzić zawodnicy mający niewiele ponad 20 lat. Pokolenie się kończy, a w grupach młodzieżowych nie widać następców.

Przy okazji zapytam o Ligę Mistrzów. W tym miesiącu Vive Targi Kielce zagrają o awans do Final Four. Jak oceniasz szanse mistrzów Polski na przejście Metalurga Skopje?

- Wymarzony przeciwnik, życzyli sobie Metalurga i go mają, więc wręcz nie wypada przegrać. Wylosowali najgorszą drużynę z ćwierćfinalistów, ale wcale nie będzie łatwo ich pokonać. Ciężko będzie zwłaszcza na wyjeździe. Jeśli w Macedonii przydarzy się porażka różnicą pięciu goli, to zespół z Kielc będzie mieć problem. Zapowiada się bój na śmierć i życie. Szanse mistrzów Polski oceniam na 50%.

Rozmawiał Adam Dutlinger