SportoweWywiady.pl » ministerstwo sportu

Klęska polskiego judo w Budapeszcie: Czas na poważną debatę – Bogdan Chruścicki

Marek Kaleta — Wed, 01 May 2013 10:31:12 +0000

Nic się nie stało, Polacy nic się nie stało?! Stało się. Za nami Mistrzostwa Europy w Judo w Budapeszcie, których podsumowanie należy wkomponować w szablon… klepsydry. Po raz pierwszy od 1984 roku nasza reprezentacja nie zdobyła jakiegokolwiek medalu.

Jak to możliwe, by nikt z Polski nie stanął choćby na najniższym stopniu podium? Co dzieje się z dyscypliną w której mamy piękne tradycje i garść medali olimpijskich, także złotych?

- Szkoda gadać! – skwitował krótko sytuację Bogdan Chruścicki, dziennikarz kochający judo od zawsze.

Sportowe Wywiady: Czy brak jakiegokolwiek medalu w Budapeszcie traktujemy jako potknięcie, czy jako odzwierciedlenie rzeczywistego stanu dzisiejszego polskiego judo?

Bogdan Chruścicki: – To nie jest potknięcie. Niestety. Problem istnieje od lat. Sytuacja jest beznadziejna. Na naszych oczach w ostatnim czasie robiło się coraz gorzej z roku na rok. Nie mamy zawodników, którzy mogą rywalizować na poziomie światowym i co gorsza, zobaczyliśmy jak na dłoni – również na poziomie europejskim. Czasy Nastuli, Legienia, czy Szczepańskiej minęły. Nie wiem. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego kluby tak źle działają. Nie jestem działaczem. Ale to, co się dzieje mnie przeraża.

Szwankuje system szkolenia?

- Co z nim musi być nie tak. Wygląda na to, że nie ma utalentowanych osób, ale czy to możliwe? Zawsze ktoś się znajdował. Nie rozumiem tego i jest mi przykro. Tym bardziej, że przecież jesteśmy świadkami czasów w których sporty walki są bardzo popularne.

Coś musi być na rzeczy.

- Zaniedbanie. To, co dzieje się z polskim judo wygląda na zaniedbanie i brak profesjonalnego podejścia do dyscypliny. Oczywiście nie można zapominać, że część młodych ludzi interesujących się sztukami walk w poszukiwaniu popularności i pieniędzy decyduje się na modne ostatnio MMA. To może mieć jakiś wpływ.

Judo przegrywa z MMA? To usprawiedliwienie mnie nie przekonuje. MMA nie jest akademickim sportem. Ponadto małe dzieci nie chodzą na zajęcia MMA. Nie wyobrażam sobie dziesięciolatka okładającego pięściami twarz rówieśnika w parterze. „Szkraby” mogą za to śmiało chodzić na judo.

- Pozbyto się dobrych trenerów.

Co znaczy pozbyto?

- Nie ma już asów trenerskich, którzy prowadzili zawodników i zawodniczki do medali na mistrzostwach. Po prostu już ich nie ma. Nikomu na nich zbytnio nie zależało, więc już ich nie ma. To co się u nas dzieje jest paradoksem, bo judo na całym świecie jest szalenie popularne. Pytam sam siebie dlaczego nie w Polsce? Nie wiem. Chyba ludzie odpowiedzialni za tą dyscyplinę w naszym kraju nie robią nic, by ją popularyzować, by żyła. Żal. To idealny sport, który mógłby być upowszechniany choćby w szkołach. Judo uprawia się w 150 krajach na świecie.

A jak wygląda wspieranie judo przez Ministerstwo Sportu?

- (śmiech) Zostało zdegradowane do niższego koszyka. Generalnie stworzenie koszyków to poróżnianie ze sobą środowiska sportowego. Tworzenie jakiś podziałów. Ale skoro już o koszykach, które stały się faktem, to poświęćmy im chwilę. W pierwszym pozostają na przykład zapasy, które mogą wypaść z Igrzysk Olimpijskich. Mam oczywiście nadzieję, że nie wypadną. Nie rozumiem jednak dlaczego, i tu kolejne pytanie, dlaczego podnoszenie ciężarów jest w pierwszej grupie, a judo w drugiej? Czy minister Mucha chce, żeby dzieci w szkołach podnosiły ciężary? Owszem, jest jeszcze ministerstwo edukacji, które ma wiele do powiedzenia w sferze szkolnictwa, ale oba ministerstwa podlegają jednemu rządowi i działają wspólnie na rzecz naszego wspólnego dobra. Tak przynajmniej powinno to wyglądać z definicji. A zatem pytam, czy zamiast podnoszenia ciężarów nie lepiej wspierać judo? No, może chodzi o to, że społeczeństwo musi się przygotowywać do dźwigania worów, zamiast uprawiać sporty ogólnorozwojowe. Oczywiście żartuję, ale jak tu nie żartować? Ministerstwo sportu, utrzymywane z naszych podatków i dzielące nasze pieniądze, winno dbać o rozwój sportu i o tężyznę naszego społeczeństwa. Jeśli nie ono, to kto ma być czuły na tym punkcie? Chyba nie Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. Wszyscy chcemy, by Polacy nie byli kalekami. Pytam: – dlaczego tak piękny sport jak judo przegrywa również z kajakarstwem i wioślarstwem, sportami, które można uprawiać tylko tam, gdzie jest rzeka lub jezioro, w wypadku wioślarstwa. Judo może przecież zaistnieć w każdej szkole bez wyjątku, jeśli tylko znajdzie się prowadzący zajęcia.

Judo przegrywa też z kolarstwem, które jest w pierwszym koszyku.

- Jakie jest kolarstwo dowiedzieliśmy się od Armstronga. Oprócz tego promocji nie potrzebuje i towarzyszą mu sponsorzy, a przecież kluczem do segregacji sportów miało być również to, by wspierać sporty, które nie mają wielu sponsorów i jest im ciężej. Kolarstwo nie jest biedne. Popularyzacji wśród społeczeństwa również nie potrzebuje. Ludzie zawsze będą jeździć na rowerach. Nie trzeba im tego proponować. Tym bardziej teraz. Nie stać ich na benzynę, więc tym bardziej wsiądą na rower. Nic nie rozumiem. Nie wiem dlaczego judo jest dla ministerstwa „passe”.

Miejmy nadzieję, że te mistrzostwa będą zimnym prysznicem, który rozpocznie dyskusję na temat judo.

- Również mam taką nadzieję. Czas na poważną debatę. Dzieje się źle ze sportem, który jest pożyteczny dla nas wszystkich, który jest widowiskowy i który dawał nam zawsze wiele powodów do radości. Judo to wspaniała przygoda. Judo buduje charakter i daje dużo przyjemności. Każdy, kto uprawiał ten sport wie, że judo nie wiąże się tylko z wysiłkiem, ale również z wielką frajdą. Po raz pierwszy od 30 lat nie zdobyliśmy żadnego medalu na mistrzostwach Europy. To nie były mistrzostwa świata. To były mistrzostwa Europy. Najwyższy czas zbudzić się ze snu. Judo potrzebuje troski i właściwych osób na właściwych stanowiskach. Wyróżnienie dla Damiana Szwarnowieckiego (uznany za najlepszego juniora w Europie – dop. red.), za którego ściskam kciuki, to trochę za mało jak na kilkudziesięciomilionowy kraj, który sięgał po mistrzostwo olimpijskie i to niejeden raz.

Dziękujemy za rozmowę.

Sportowe Wywiady

Biathlon: Twardy medal do zgryzienia dla minister Muchy. Monika Hojnisz zdobywa kolejny krążek MŚ w zdegradowanej dyscyplinie

Marek Kaleta — Mon, 18 Feb 2013 01:49:46 +0000

Brązowy medal Moniki Hojnisz w biegu ze startu wspólnego biatlonowych MŚ, wraz z wcześniejszym krążkiem Krystyny Pałki, stanowią mocny argument w rozmowach biatlonowego związku z Ministerstwem Sportu, do których dojdzie – jak się dowiedzieliśmy – w najbliższych dniach. Ogłoszone cięcie poziomu finansowania biathlonu o kolejne 10 % spowoduje łączną, realną redukcję dofinansowania o ok. 40% względem poprzedniego sezonu. Tego rodzaju oszczędności mogą zniweczyć wieloletni trud biathlonistek, który na naszych oczach przyniósł owoce w postaci medali. A Igrzyska za pasem…

- My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie – mówi Adam Kołodziejczyk, szef wyszkolenia Polskiego Związku Biathlonu. – Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk – dodaje.

„Dobijanie” przez ministerstwo sportów, które dziś nie przynoszą medali jest z gruntu złe. Gdzie są mądrzy doradcy, bo kompetencje obecnych wydają się bardzo wątpliwe? Jak można twierdzić, że w dyscyplinie, w której nie mamy dzisiaj medali nie ma talentów, które za chwilę przyniosą ich worek? Czyj to był pomysł, który już po kilku dniach okazuje się chybiony w swoich założeniach? Na szczęście nie jest za późno, by wprowadzić korekty, bądź ogłosić przedstawioną koncepcję jako pomyłkę. Lepiej się przyznać do błędu, zamiast w nim tkwić i działać na szkodę.

Sportowe Wywiady: Gratulujemy wspaniałego wyniku pań w mistrzostwach świata. To historyczny wyczyn dający nadzieję na realną walkę o medale na Igrzyskach w Soczi.

Adam Kołodziejczyk: – Dziękuję bardzo. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, że ciężka praca przyniosła wreszcie owoce. Byliśmy przekonani, że tak się stanie, choć nie sądziliśmy, że już w trakcie tych mistrzostw i to w postaci dwóch medali.

Monika Hojnisz ma 21 lat. Wcześniej zdobywała medale juniorskie, również złote, a teraz sięgnęła po seniorski. Dokładnie 21 lat miał Tomasz Sikora, gdy wywalczył pierwszy medal MŚ.

- Rozwój Moniki, i nie tylko Moniki, przebiega bardzo poprawnie i oby tak dalej. Zrobiła nam miłą niespodziankę. W zawodach PŚ wielokrotnie sygnalizowała, że może walczyć o pierwszą dziesiątkę, ale brakowało jej trochę szczęścia. Teraz świetnie pobiegła. Po słabszym występie w sztafecie, gdzie była bardzo zmęczona, narty jej chyba nie jechały i po prostu jakoś nie szło, dzisiaj była rewelacyjna.

Wyniki nie przychodzą same. Dziewczyny walczą z przeciwniczkami na trasie jak równy z równym. Czemu to zawdzięczamy? Musiało się coś zmienić w systemie szkolenia?

- I zmieniło się. Dwa lata temu, od kiedy pracujemy razem, zostało wdrożonych wiele nowych elementów treningu. Wielką pomocą jest dla nas również doświadczenie starszych zawodniczek i to, co zrobiły wcześniej z trenerami.

Co zostało zmienione, bądź wprowadzone?

- Podnieśliśmy poziom indywidualizacji pracy, bo każda czegoś innego potrzebuje. Robimy więcej treningów tempowych, stosujemy krótsze dystanse. Zmniejszyliśmy objętość treningów, ale znacznie zwiększyliśmy ich intensywność. Wprowadziliśmy trening siłowy na wysokim poziomie i z dużymi obciążeniami. Tych elementów jest wiele. Ściśle współpracujemy z dietetykiem i fizjologiem.

Te medale to dobry moment, żeby udać się do ministerstwa i porozmawiać z decydentami, którzy uznali, że biathlon nie jest „na medal”. Może warto?

- Prezes jest już umówiony w tym tygodniu na spotkanie w ministerstwie. Myślę, że dzięki ostatnim wynikom będzie jakaś reakcja urzędu, bo niestety wstawienie biathlonu do drugiego „koszyka” dyscyplin, w połączeniu z i tak okrojonym dofinansowaniem, nie wróży dobrze. Po wcześniejszych zmianach i kolejnej zapowiadanej redukcji będziemy mieć mniej środków o jakieś 40% w porównaniu z poprzednim sezonem.

Czy jest aż tak źle?

- Tak. Przed rozpoczęciem tych mistrzostw dowiedzieliśmy się, jakimi pieniędzmi będziemy mogli dysponować. Praktycznie powinniśmy zwinąć interes i nie startować do końca cyklu PŚ, żeby nam zostało parę groszy na przygotowania do Igrzysk. W dodatku nie mamy już większego, zewnętrznego finansowego wsparcia, ponieważ dotychczasowy tytularny sponsor rozwiązał umowę po odejściu Tomka Sikory.

Jak całą sytuację odbierają sportowcy?

- Prezes spotkał się zawodnikami i zawodniczkami na początku mistrzostw i powiedział, jaka jest sytuacja. Oznajmił, że mamy do wyboru: albo – albo. Albo stypendia albo szkolenia, albo sprzęt albo obozy. Nie ma szans, by pieniądze, które mamy dostać, starczyły na wszystkie niezbędne rzeczy. Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk.

A jeśli chodzi o bazę treningową? Jak wygląda sytuacja?

- Z tym, co jest, możemy sobie już radzić. Jak na nasze polskie warunki można uznać, że nie jest źle. W Dusznikach Zdroju przeprowadzono remont, zrobiono system dośnieżania, oświetlono strzelnicę. Wprawdzie nie mamy obiektów, które upoważniają nas do starań o organizację imprez rangi mistrzowskiej (ME, MŚ – dop. redakcji), ale nie narzekamy. Trudno. Jest jak jest. Można jednak śmiało powiedzieć, że juniorzy mają zaplecze i dobre warunki do treningu. Seniorki, tak czy inaczej, muszą uczestniczyć w obozach wysokogórskich. W Polsce nie da się tego zrobić, więc muszą wyjechać. Ponieważ fundusze są jakie są, przed mistrzostwami świata mieliśmy zgrupowanie na Kubalonce. Wszystkie reprezentacje porozjeżdżały się po całym świecie, a my postanowiliśmy trenować u siebie. Było trochę problemów z pogodą, która w całym kraju płatała figle, mieliśmy opady deszczu, śnieżyce, gęste mgły, ale daliśmy radę. Nie narzekamy. Efekty są pozytywne. Nie jest źle. My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie.

Dziękujemy za rozmowę.

Marek Kaleta

Koniec komuny? – pyta Igor Błachut

Adam Dutlinger — Wed, 06 Feb 2013 20:25:03 +0000

Fot. Sportowe Wywiady

Ministra sportu radośnie ogłosiła koniec komuny, ale mnie marzy się również koniec socjalizmu. Nie tylko w sporcie, ale od czegoś trzeba zacząć.

Z kratka, jak mawiają Czesi, to reforma kastracyjna polskiego sportu nie przyniesie nic poza obniżeniem poziomu we wszystkich dyscyplinach. Wszystkich, bowiem grupa „złota” – poza narciarstwem przygotowującym się do IO w Soczi – też dostanie po kieszeni. A ponieważ nie słyszałem, by w ramach wiekopomnej reorganizacji planowano ograniczenie czegokolwiek poza finansami, to po prostu mniej dostaną sportowcy i ośrodki szkoleniowe.

Dlatego podrzucam pomysł następujący: w ramach walki z komuną, etatyzmem, biurokracją i zbędnymi kosztami czas zlikwidować ministerstwo sportu. Pomijając fakt, że haniebna ranga tego urzędu sprawia, iż trafiają tam na stanowiska mężowie (i żony) stanu tej rangi co Mirosław Drzewiecki, błyskotliwa Elżbieta Jakubiak czy wszechkompetentna Joanna Mucha, to sam sens istnienia resortu „od wuefu” jest mocno wątpliwy.

Oczywiście minister Jakubiak wytłumaczyłaby mi, że bez urzędników piłkarze kopaliby się w głowę a lekkoatleci przewracali o własne nogi, ale będę brnął dalej. Na sport przeznaczana jest co roku określona suma pieniędzy z budżetu, wyrażana w procentach. Czy też ułamkach procent. W minionym, olimpijskim roku 2012, na ministerstwo p. Muchy zadatkowano w budżecie pół miliarda złotych. Dużo? Sam Król Bul, czyli kancelaria prezydencka, kosztowała ponad 30% tej sumy. Wszystko z fotoradarów, jak założył Jan vel Vincent. Czyli – kwota nieznaczna. A przecież trzeba z niej opłacić niemałą liczbę urzędników, jak również koszty funkcjonowania resortu. Nie lepiej byłoby pozostawić decyzję dotyczącą wydania tych pieniędzy tym, którzy je zarabiają (o ile w ogóle mamy za to płacić)? Oczywiście teraz to nie do pomyślenia, żebym sam miał decydować, czy chcę dotować boks czy łucznictwo, ale skoro żegnamy komunę…?

Nie jest problemem określenie, jaki procent podatków obywatele i firmy mogliby przeznaczać na sport, skoro istnieje odpowiedni zapis w budżecie. Wszystko zostałoby po staremu, ale uniknęlibyśmy centralnego rozdzielnika. Pozostałe „sportowe procenty” z podatków (których nie brakuje, skoro Dzień Wolności Podatkowej – wedle rozmaitych obliczeń – wypada bądź to pod koniec czerwca, bądź w lipcu) mogłyby zaś zostawać do dyspozycji samorządów. Taka sportowa autonomia. W czym lepsza od planowania centralnego? Bo lepiej wiadomo, czego w gminie czy powiecie potrzeba sportowcom, taniej można to wykonać, no i trudniej ukraść po drodze. Bo mniej pośrednich ogniw…

No dobrze, ale jeśli wszyscy znienacka pokochają, dajmy na to, curling a nikt nie zadeklaruje wpłaty na rzecz gimnastyków? Ano, trudno. Widoczny będzie to znak, że curlerzy bardziej się starają przyciągnąć zainteresowanie i pieniądze podatników. Byłby to też sygnał dla związkowych działaczy, żeby swoje dyscypliny promować i ułatwiać ich uprawianie chętnym. Uproszczenie przepisów, likwidacja setek bzdurnych zapisów w statutach związków, także – wobec zlikwidowania ministerstwa – byłyby prostsze.

I niech mi nikt nie jęczy, że w ten sposób polegniemy na Igrzyskach. Myślę, że dużo gorzej być nie może. A wolałbym 10 milionów sprawnych, ćwiczących amatorsko jakikolwiek sport (za swoje, wydane celowo, pieniądze) Polaków, niż 10 medali w Rio. To co, likwidujemy tę komunę?

Igor Błachut