fot. East News

Wygrywając wybory prezydenckie Barack Obama, świadomie lub nie, złamał pewną zasadę, która dotychczas dla wielu była wytyczną jak kompas. Tzw. „Redskins Rule”, na podstawie której można było wskazać zwycięzcę amerykańskich wyborów prezydenckich, zawiodła po raz pierwszy w przeszło półwiecznej historii.

Ktoś zapyta, co to wszystko ma wspólnego ze sportem? Dla kibiców futbolu amerykańskiego sprawa jest więcej niż oczywista. Chodzi o zespół NFL ze stolicy USA, czyli Washington Redskins.

Zasada mówiła zaś mniej więcej tyle: jeśli w ostatnim spotkaniu poprzedzającym wybory prezydenckie stołeczny klub przegra mecz ligowy wówczas w wyborach zwycięży kandydat tej partii, która przegrała poprzednią elekcję (w poprzedniej elekcji republikanin John McCain przegrał z Obamą); jeśli zespół z Waszyngtonu wygrywa – w wyborach tryumfuje „obrońca tytułu”, czyli urzędujący prezydent.

W minioną niedzielę stołeczny klub przegrał u siebie z Carolina Panthers 13:21, co oznaczało, że…

A zatem „nici” z tradycji.

O pewnym wyłomie można mówić w 2004 r., kiedy to przed wyborczym wtorkiem Redskins przegrali z Green Bay Packers, a i tak wygrał urzędujący prezydent, a był nim George Bush jr. Sprytni Amerykanie szybko jednak znaleźli sposób, by wykazać, że i tym razem każdy, kto obrał azymut na Washington Redskins, miał rację. Po słynnym zamieszaniu z głosowaniem na Florydzie skorygowano zasady i od pojedynku Busha juniora z Alem Gorem pod uwagę bierze się nie tylko głosowanie elektorów, ale również głosowanie powszechne, którego dotychczas nie uwzględniano (w tym drugim w 2004 r. górą był Gore).

Definitywnie skończył się jakiś etap w historii USA, o czym już wkrótce pewnie powstaną prace naukowe. Kryzys, także tradycji.

Sportowe Wywiady

piu

Koszykarski Dream Team kontra mistrzowie lodu wraz z najlepszym golfistą – do takiego schematu można sprowadzić poparcie udzielone przez ludzi sportu kandydatom ubiegającym się o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Pierwsze wrażenia: Obama ma za sobą prawdziwe tuzy nie tylko amerykańskiego, ale i globalnego sportu; kandydata republikanów popierają mało znani w skali globalnej medaliści i mistrzowie olimpijscy oraz wielki Jack Nicklaus.

Wśród osób, które wyłożyły własne pieniądze na tegoroczną kampanię urzędującego prezydenta są z jednej strony ludzie zaawansowani wiekowo (70-letni Muhammad Ali oraz baseballiści 81-letni Willie Mays i 78-letni Hank Aaron), a z drugiej niemal wyłącznie Afroamerykanie. Obok 3 baseballistów jest też 4 bokserów, i to jakich – oprócz Alego, Mike Tyson, Sugar Shane Mosley i Floyd Mayweather; jedynym białym jest przedstawiciel piłki nożnej i to spoza Ameryki – Wayne Rooney. Wszystkich biją  jednak na głowę koszykarze, których listę otwierają Magic Johnston i Michael Jordan, a tuż za nimi idą m.in. Patrick Ewing, LeBron James, Alonzo Mourning i Shaquille O’Neal. I ani jednej kobiety wśród ludzi sportu wykładających pieniądze na kampanię laureata pokojowego Nobla.

Wniosek: tuż przed 30. urodzinami Baracka Obamy Chicago Bulls po raz pierwszy w historii sięgnęli po mistrzostwo NBA. Przez całą kolejną dekadę obecny prezydent USA z bliska śledził ich wspaniałe występy i 5 kolejnych tryumfów.

Ostatnie tytuły klub z Wietrznego Miasta zdobywał pokonując w finałach Utah Jazz. Czy zatem wśród popierających związanego z tym stanem Mitta Romneya znajdziemy Johna Stocktona, Karla Malone’a, czy Jeffa Hornacka? Nie; nie ma tam nie tylko koszykarzy, ale kandydata republikanów niemal wyłącznie popierają reprezentanci sportów zimowych. Co jeszcze ciekawsze – więcej tu przedstawicieli ślizgania się w lodowej rynnie, aniżeli takich dyscyplin jak hokej na lodzie, narty alpejskie czy łyżwy figurowe. Są zatem wicemistrzyni olimpijska z Salt Lake City w skeletonie Lee Ann Parsley, jej koleżanka „po fachu” – Noelle Pikus-Pace, czy bobsleistka Jean Racine. Do tego łyżwiarze szybcy i mistrz olimpijski z Sarajewa w łyżwiarstwie figurowym – Scott Hamilton. Jest też hokeista i to nie byle kto – Mike Eruzione: kapitan drużyny, która w pamiętnym finale olimpijskim z Lake Placid 1980 r. pokonała ZSRR.

Last but not least – Jack Nicklaus. Golfista, który ma na koncie najwięcej w historii zwycięstw w turniejach wielkiego szlema – 18 (Tiger Woods – 14).

Wniosek: Mitt Romney bazuje na sportowcach, z których większość poznał gdy był szefem komitetu organizacyjnego zimowych igrzysk olimpijskich Salt Lake City 2002.  Błędnym jest natomiast inny wniosek, który mógł komuś przyjść do głowy: że bogacz Romney obraca się w środowisku krwiopijców kapitalistów – golf w USA i w ogóle na Zachodzie jest sportem masowym, niemal jak jazda na rowerze.

Koszykarze NBA, domagający się coraz wyższych kontraktów, skłaniają się ku Obamie; właściciele klubów – ku Romneyowi.

Zanosi się na emocjonującą walkę do końca. A kto wygra? Jeśli Was to ciekawi zajrzyjcie na stronę Sportowych Wywiadów jeszcze przed ogłoszeniem oficjalnych wyników.

Sportowe Wywiady

piu