Fot. East News

A gdyby tak nie cztery, tylko trzydzieści razy po 0:0, to co? To GKS Bełchatów utrzymałby się w Ekstraklasie. Z 30 punktami miałby to jak w banku. W poprzednim sezonie lepszy ze spadkowiczów zdobył ich 24, dwa lata temu – 28, trzy lata temu – 27, cztery lata temu – 29 i wreszcie pięć lat temu – 26. To kolejny przykład na to, że w myśleniu o utrzymaniu na plan pierwszy musi wysunąć się koncepcja o murowaniu, a dopiero później o konstruowaniu. Trzeba mieć solidnych obrońców, paru defensywnych pomocników o charakterze zabijaków i świetnego bramkarza. Takiego jak Litwin Emilijus Zubas (na zdjęciu), który nie zmieścił się w Skarbie Kibice „Przeglądu Sportowego”. Przyszedł pięć minut przed rozpoczęciem rundy wiosennej (niestety, ciągle tylko z nazwy) i już wygrał swoje pięć minut. Teraz walczy o czas dodatkowy.

Drugim bohaterem 19. kolejki był Łukasz Gikiewicz. Sława o jego wewnętrznej emigracji, do której zmusiła go reszta drużyny, w której obronie dobrego imienia wystąpił donosząc na pijanego kolegę (uff…), a więc ta sława ogarnęła całą Polskę i także ją podzieliła. Sformułowanie o szczelności szatni jeśli jeszcze nie weszło, to powinno wejść do codziennego użytku. Gikiewicza ostatecznie stado przygarnęło, ale nadal traktuje jak czarną owcę i kazało w samotności przeżywać radość ze strzelonego gola. Zwolennicy teorii spiskowych, których jak wiadomo w naszym kraju nie brakuje, patrząc na to, co rozegrało się we Wrocławiu po 90 minucie, inaczej zinterpretują sytuację z 32. Wtedy Sebastian Mila – główny prokurator w sądzie nad Gikiewiczem – na złość i pohybel oskarżonemu nie wykorzystał rzutu karnego przez niego przecież wywalczonego.

Ze snu zimowego w ostatniej kolejce obudzili się napastnicy. W Legii aż trzech na raz, w Jagiellonii dwóch, w Wiśle zdegradowany do roli rezerwowego Bułgar, w Piaście debiutant, tylko w Zabrzu ciągle świstak nie zapowiedział wiosny. Prejuce Nakoulma przynajmniej już się przeciąga, ale Ireneusz Jeleń cały czas leży plackiem bez ruchu. Trener Adam Nawałka piekli się i ima różnych sposobów (Wojciech Łuczak na środku ataku wydaje się zły), żeby tylko wyszli z pościeli jeszcze przed Wielkanocą.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

W tym roku Mecz Gwiazd odbył się w zupełnie nowej, niespotykanej dotąd formule. Najlepsi zawodnicy z polskiej Tauron Basket Ligi zmierzyli się we wrocławskiej Hali Stulecia z reprezentantami czeskiej Mattoni NBL. Koncert Haliny Mlynkovej, występy artystyczne, taniec w wykonaniu Wrocław Cheerleaders oraz pokaz wsadów Emila Olszewskiego – to wszystko miało wpływ na to, że tegoroczny Mecz Gwiazd był jednym z najlepszych w ostatnich latach.

Rywalizacja polsko-czeska sprawiła, że samo spotkanie było poważniejsze niż kiedykolwiek. Na dowód trzeba podać fakt, że już w pierwszej kwarcie kibice zobaczyli faule i rzuty wolne. Nie zabrakło oczywiście efektownych podań i wsadów, czyli kwintesencji tego typu spotkań. Mogło się to podobać zarówno doświadczonym fanom koszykówki jak i tym, którzy tego sportu na co dzień nie oglądają.

Nie mogło zabraknąć tradycyjnych konkursów. W rzutach z dystansu najlepszy okazał się Przemysław Zamojski z Asseco Prokomu Gdynia, który w finale pokonał Michała Chylińskiego z PGE Turowa Zgorzelec. Co ciekawe, Zamojski jako jedyny miał także szansę na triumf w konkursie wsadów. To się jednak nie udało, a najlepszym graczem w tym elemencie okazał się Michael Deloach z czeskiego Qanto Turi Svitavy. Amerykanin jest doskonale znany polskim kibicom, ponieważ w przeszłości reprezentował barwy klubu z Tarnobrzega.

Organizatorzy przygotowali także niespodziankę – drużynowy konkurs Shooting Stars, w którym brali udział m.in. Sebastian Mila, Maciej Zieliński, Adam Wójcik i Jiri Zidek. Najlepszy okazał się zespół Dolnego Śląska, który strzeleckie zadanie wykonał w czasie krótszym niż 24 sekundy!

Ostatecznie pierwszy Polsko-Czeski Mecz Gwiazd wygrała reprezentacja Tauron Basket Ligi 109:104. Najbardziej Wartościowym Zawodnikiem (MVP) spotkania został Walter Hodge ze Stelmetu Zielona Góra, który zdobył 22 punkty. Tegoroczny Mecz Gwiazd wraz z całą otoczką był naprawdę świetnym widowiskiem! Podobnych emocji możemy spodziewać się w rewanżu, który już za rok rozegrany zostanie w Czechach.

Wojciech Kłos, PLK.pl

Fot. East News

Jak chyba każdy z Was, zimowe wyczekiwanie na rundę wiosenną skracałem sobie śledzeniem newsów: transfery, wyniki sparingów, obozy, powroty. Zimą ponoć poważnie się trenuje, ale poważnie się nie gra, nie ma presji, więc z każdej strony gazet i internetu zalewała nas gigantyczna fala optymizmu. Wszyscy uśmiechnięci, bo wszytko przecież udało się zrealizować, a nawet ciut więcej. Jedni mówili, że w sparingach, do wyników których oczywiście nie przywiązywali żadnej wagi, wyglądali tak dobrze, że nawet przypadkowi goście z zagranicy chwalili. Drudzy upierali się, że nikt nie zrobił i długo nie zrobi tak dużych wzmocnień, trzeci zapewniali, że jedna gwiazda zgasła, ale nowa zabłyśnie oślepiającym światłem itp., itd.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Kiedy to przepuszczałem przez siebie, przypomniał mi się skecz Janusza Gajosa „Koncert chopinowski”. Pianista wychodzi na scenę, popatrzy tu, popatrzy tam, łbem zarzuci, stołka poprawi, ogony od fraka fru na boki, szpony do góry, po mankietach spojrzy i… już wie, że tego stołka za blisko sobie przysunął… Bo najlepszen jest ten, który w ogóle nie zagra.

Skecz się nie zestarzał, inauguracja wiosny dla paru pianistów przyszła za wcześnie. Gdyby nie ona, po zimowym praniu mózgów nadal tkwilibyśmy w przekonaniu, że wszędzie jest dobrze, że każdemu się udało. Że Abdou Razacka Traore nie ma co żałować, bo Rahoui ma taki strzał jak trzech Traorów. Może i ma, ale przy swoim poprzedniku wygląda na piłkarskiego analfabetę. Że wiedza i zapał Piotra Stokowca cenniejsze będą od pieniędzy Ireneusza Króla i ambitny trener jednak bat ukręci. Po tym co zobaczyłem, to raczej wątpię. Że Ebi Smolarek po pełnym cyklu przygotowań będzie nie tym samym piłkarzem. Tymczasem jakby pozostał odporny na nauki Tomasza Hajty. Że Legia to Guliwer, który rozdepcze wszystkich na polskich trawnikach, a już liliputom z Kielc wystarczyły zaledwie trzy marne linki, żeby rzucić go na kolana.

Oczywiście byli też tacy, którym występ opinii nie zszargał i żeby ich oglądać wcale nie trzeba było mieć – kolejny cytat z Gajosa – żelazowej woli. Kasper Hamalainen podobał się i Sebastian Mila zrobił swoje, ze 200 procent normy wypracowali obrońcy. Policzyliście o ile ich goli wzbogaciła się inauguracja? Na jednej ręce nie da rady sporządzić rachunku. Siedem. Pod tym względem lepiej być już nie musi, pod kilkoma innymi mam nadzieję, że tak.

Tomasz Lipiński

Canal+