Siatkarze Asseco Resovii obronili mistrzowski tytuł. Zabiegi w sezonie zasadniczym, by zająć czwarte miejsce okazały się uzasadnione. Droga jaką wybrali zawodnicy do obrony tytułu nie była najprostsza, ale jak się okazało szlaki pełne zakrętów i trudnych wyzwań też mogą doprowadzić na szczyt.

Sukces smakował wyjątkowo, bowiem nie sztuką jest wygrywać kiedy wszystko się układa, ale wtedy, kiedy jest pod górkę i trzeba powstać z kolan.

Resovia po zajęciu czwartej pozycji w lidze trafiła w ćwierćfinale na Skrę. W piątym meczu decydującego piątego seta wygrała różnicą zaledwie trzech punktów.

Kolejnym rywalem, w półfinale, była Delecta. Poza pierwszym spotkaniem nad Brdą, zwycięstwo przyszło już zdecydowanie łatwiej.

Finał z ZAKSĄ był huśtawką nastrojów. Po wygraniu jednego ze spotkań w Kędzierzynie-Koźlu wydawało się, że nic już nie odbierze Asseco mistrzostwa i rzeszowianie będą fetować u siebie zdobycie tytułu mistrzowskiego. Nic bardziej mylnego. ZAKSA skutecznie powstrzymała ten scenariusz i przed decydującym spotkaniem przed własną publicznością wydawało się, że to ona może już powoli nakrywać stoły do wielkiej uczty. Tak się jednak nie stało. Ostatnie słowo należało bowiem do podopiecznych Andrzeja Kowala. Piąty mecz finału nie był może porywającym widowiskiem, ale z pewnością przejdzie do historii. Oto w jaskini lwa gościom udało się wyrwać trzy cenne sety tracąc tylko jednego. Tym samym Resovia wygrała w play-off 3:2.

Aż trudno uwierzyć, że Paweł Zagumny pozostaje więc dalej niczym świetny koszykarz NBA Reggie Miller – obaj nigdy nie byli mistrzami ligi. Ale nie tylko od Zagumnego można było wymagać więcej w finale. Lepiej mogli zagrać też Felipe Fonteles czy Michał Ruciak.

Daniel Castellani skrytykował system Challenge nazywając go „głupim”, ale gdyby ten pomógł mu wygrać mistrzostwo z pewnością byłby „mądrym”.

Za nami interesujący sezon w którym wiele się działo. Było kontrowersyjnie, było kolorowo i nieszablonowo. To był sezon, który zaskakiwał już w trakcie rundy zasadniczej i jeszcze bardziej zaskoczył w ostatniej fazie. Konia z rzędem temu, który przewidzi do kogo trafi mistrzostwo za rok.

 Resovia Pany!

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Orange Sport i Polskiego Radia

Tytuł siatkarskich mistrzyń Starego Kontynentu wywalczony przed kilkoma dniami przez polskie kadetki jest czymś więcej niż tylko powodem do radości. To nowy obowiązek. Szkoda byłoby zmarnować ujawniony potencjał. Od razu przypomniały się kibicom chwile tryumfu „Złotek” i trener Andrzej Niemczyk, którego poprosiliśmy o kilka słów komentarza.

- Były kłopoty, dlatego chcę ustrzec przed nimi. Wszystkie muszą być otoczone bardzo troskliwą opieką. To po to, by te kadetki w wieku 20-21 lat były dalej niż dziewczyny, które mieliśmy my. Konkurencja jest coraz większa – mówi Sportowym Wywiadom.

ALBO ZDROWY, ALBO WCALE

Obecnie trener Andrzej Niemczyk, pod którego wodzą polskie siatkarki zdobyły dwa tytuły mistrzyń Europy, wraca do zdrowia po pechowej serii zdarzeń. Wspomina o tym niechętnie będąc wierny własnej zasadzie: - Niemczyk ma być albo zdrowy, albo wcale! Dodaje też z uśmiechem: – Chyba nazbierało się grzechów i to za karę.

Sportowe Wywiady: Polskie kadetki mistrzyniami Europy. Ta informacja musiała ucieszyć.

Andrzej Niemczyk: – To co zrobiły nasze kadetki to wspaniała rzecz, wspaniała robota. Zaraz po medalu zadzwoniłem do Macieja Binkiewicza, dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu. Jesteśmy kolegami jeszcze z czasów studiów, byliśmy w tej samej grupie. Znamy się od podszewki. Od niego się dużo dowiedziałem, także o trenerze i jego warsztacie. Zadzwoniłem również do trenera, żeby pogratulował dziewczynom. Z tym jednak, że schody dopiero się zaczęły.

W jakim sensie?

- Zaczęły się schody, bo kariera dziewczyn dopiero się zaczyna. Wszystkie muszą być otoczone bardzo troskliwą opieką. Chodzi o indywidualny trening, który jest teraz bardzo ważny. Jeżeli mamy materiał ludzki, potencjał, to trzeba go indywidualnie dopracować. W zespole każdy gra na jakiejś pozycji, ma określone obowiązki i określoną odpowiedzialność jako na przykład środkowa albo atakująca. W szkoleniu indywidualnym dobrze jest tak wyszkolić zawodniczkę, by była maksymalnie wszechstronna i doskonale radziła sobie na dwóch pozycjach – to po pierwsze. Ja zawsze do tego dążyłem. Trener ma wtedy większe możliwości. Zresztą tu chodzi również o dobro zawodniczki, bo w jednym klubie jest zapotrzebowanie na jedną pozycję, a w drugim na inną. Dziewczyna ma większe szanse na grę.

To było po pierwsze, a po drugie?

- Druga sprawa, to trzeba poświęcić dużo pracy nad doskonaleniem mentalnym. Koniecznie. Dziewczyny poczuły, że je stać na zwycięstwo. To bardzo ważne. One muszą być bardzo odporne w dojrzałej siatkówce.

Odporność pokazały przecież już teraz. W półfinale stoczyły dramatyczny bój z Turcją. W finale podniosły się z 0:2 i wygrały z Włoszkami po zaciętym tie-breaku 18:16.

- No tak, tylko nie zapominajmy o tym, że po przeciwnej stronie siatki stały takie same dziewczyny jak nasze – młodziutkie i słabe mentalnie.

Jak odporne były „Złotka”?

- Były kłopoty, dlatego chcę ustrzec przed nimi. Skowrońska miała wtedy 20 lat, Mróz miała 20, Bełcik chyba to samo. To były bardzo młode dziewczyny. Mówię to wszystkim, powiedziałem prezesowi, że moim wielkim problemem było również to, że dziewczyny były indywidualnie, technicznie niedoszkolone. Mam tu na myśli zwłaszcza ten brak wszechstronności, o którym wspomniałem.

Trzeba było nadrabiać zaległości.

- Indywidualne wyszkolenie techniczne jest nie do przecenienia. Właśnie dlatego, z uwagi na dużą liczbę błędów własnych, moi poprzednicy nie osiągali sukcesów. Nie mogli nic wygrać. Położyłem bardzo duży nacisk na treningi indywidualne, czasami na zwykłe podstawowe techniki i na szkolenie psychiki.

Czyli dobry początek za kadetkami i długa droga przed nimi.

- Długa i bardzo ważna. Chodzi o to, by te kadetki w wieku 20-21 lat były dalej niż dziewczyny, które mieliśmy my. Konkurencja jest coraz większa. Trochę martwi fakt, że wzrostowo ten zespół nie jest imponujący. No ale dziewczyny szesnastoletnie jeszcze mogą urosnąć. Nie są niskie, ale nie są wysokie jak na siatkówkę. Serdecznie gratuluję sukcesu. Trzeba teraz dobrych specjalistów i dużo indywidualnej pracy z zawodniczkami.

Kończąc temat kadetek proszę powiedzieć jak przebiega pański powrót do zdrowia i co się stało?

- Pomału zaczynam się ruszać o kulach. To prawdziwy pech. Złamałem rękę w barku i nogę. Od pół roku praktycznie cały czas byłem w szpitalu. Co ciekawe nigdy mi się nic nie przytrafiło ani podczas jazdy na rowerze ani na nartach.

A jak to się stało?

- Banalnie. Pani sprzątająca wypastowała w domu parkiet i uprzedziła, że jest śliski, a mimo to wywinąłem orła i poszła ręka. Trafiłem do szpitala. Tam z kolei, będąc w toalecie dla niepełnosprawnych, z ręką na temblaku, rozjechały mi się nogi do szpagatu. Lewą ręką mogłem się złapać i bronić przed upadkiem, ale prawą już nie. W efekcie złamałem nogę i to w dwóch miejscach.

Minęło z pół roku.

- To wszystko stało się we wrześniu. Od tamtej pory szpitale i rehabilitacje. Teraz jestem głównie w domu, ale do maja nie mogę jeszcze obciążać nogi. Nie wolno mi.

Trzeba się podporządkować. Nie ma wyjścia!

- Ale to co teraz mówię to nie do artykułu!

Dlaczego nie?

- Kalecy trenerzy są bezużyteczni! (śmiech)

Nie ma w tym nic złego.

- Nie wiem. Jakoś niechętnie… Tym bardziej, że połamanego Niemczyka zobaczyłem pierwszy raz w życiu! Proszę mi wierzyć. Pierwszy raz w życiu sobie coś złamałem i to w dodatku najpierw w domu, a potem doprawiłem się w szpitalu.

Każdemu się może zdarzyć.

- Chyba nazbierało się grzechów i to za karę. (śmiech)

Wspomnimy o tych perypetiach. Ależ się pan upiera.

- Bo Niemczyk ma być albo zdrowy, albo wcale.

Napiszemy. Powrót do zdrowia będzie szybszy, gdy więcej osób będzie życzyć rychłej odbudowy formy.

- No dobrze.

Dziękujemy za rozmowę i proszę szybko zdrowieć.

- Dziękuję. Staram się.

rozmawiał Marek Kaleta

Koniec pieśni! Słodka chwila przyjemności siatkarzy Delecty skończyła się w poniedziałkowy wieczór na Podpromiu. Zwycięzcy fazy zasadniczej przegrali w play-off z Asseco Resovią 1:3. Dopiero drugi raz, ale też drugi z rzędu, ekipa, która zgromadziła najwięcej punktów po 18 ligowych spotkaniach w PlusLidze nie zostanie mistrzem Polski. Powiem szczerze, że zanosiło się na to od momentu, kiedy drużyny zaczęły kombinować co tu zrobić, żeby tej fazy nie wygrać. Nikomu nie było spieszno do konfrontacji bądź to ze Skrą, bądź z Resovią już w półfinale.

Nie były to jednak łatwe mecze. Zwycięstwo trzeba było wyszarpać, wydrapać, zmierzyć się w walce o każdą piłkę, a na końcu przetrwać egipskie ciemności po awarii prądu i dobić przeciwnika. Zadanie wykonali zawodnicy Andrzeja Kowala. Piotr Makowski czuje z pewnością niedosyt, ale jemu życie może osłodzić nowa posada – selekcjonera kobiecej reprezentacji, którą już szykują dla niego działacze PZPS.

Słodko i apetycznie będzie też z pewnością w meczach finałowych PlusLigi. Szykuje się prawdziwa uczta. Spotkanie Resovii z (prawdopodobnie) ZAKSĄ będzie meczem dwóch najsilniejszych w tym momencie drużyn w kraju. Będzie to konfrontacja, w której trudno jednoznacznie wskazać faworyta. Ot, mistrz kontra pretendent. Z trzech rozegranych w tym sezonie spotkań między tymi drużynami lepiej poradziła sobie ZAKSA wygrywając dwa. Pamiętajmy jednak, że zemsta też bywa słodka.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Orange Sport i Radiowej Jedynki

Siatkarze i kibice Skry Bełchatów nucą chyba niedawny hit braci Cugowskich „Nad przepaścią”. Wicemistrzowie Polski przegrali z Asseco Resovią dwa ćwierćfinałowe mecze i nie mają już marginesu na błąd. Każdy kolejny krok do tyłu będzie oznaczał, że runą w przepaść, być może tak ogromną, z której długo się nie wygrzebią. Odpadniecie siedmiokrotnych hegemonów PlusLigi już w tej fazie będzie zapewne oznaczać pożegnanie z marzeniami o Lidze Mistrzów w przyszłym sezonie i nie pomogą ani czary mary, ani działacze Europejskiej Konfederacji Siatkówki, którzy w takiej sytuacji nie będą mieli mocy by przyznać dziką kartę. Tak szybka porażka może mieć tragiczne konsekwencje i nie mowa tu o trzęsieniu ziemi, ale o prawdziwym tsunami, którym w ostateczności może być nawet wycofanie się sponsora tytularnego.

Kibice na Podpromiu zobaczyli w niedzielę i poniedziałek dwa bardzo dobre mecze. Zobaczyli też Mariusza Wlazłego, któremu nie tylko nie służy pozycja przyjmującego, ale wciąż nie potrafi zachować zimnej krwi przy ważnych zagrywkach. Ile to już razy popularny „Szampon” trafiał w siatkę, kiedy od jego serwisu zależały losy meczu? Ostatnio z Arkasem Izmir w Lidze Mistrzów. Starał się zatem i robił co mógł Aleksandar Atanasijević. W pierwszym meczu (1:3) wychodziło mu to średnio, w drugim (2:3) już wybornie – w ostatnim secie Skra prowadziła przecież dzięki niemu 6:2 i 7:3, ale to skuteczny w stu procentach w tej partii Zbigniew Bartman spijał śmietankę. Atakujący polskiej kadry czerpał chyba inspirację z atakującego reprezentacji Włoch Iwana Zajcewa. Po meczach Ligi Mistrzów z Lube Banca Macerata zainspirował się nie tylko irokezem przeciwnika, którego przeszczepił na swoją głowę, ale przeszczepił też przymiot nieomylności w decydujących fragmentach gry. Tak więc to Bartman i spółka świętowali, a Wlazły & company płakali tak jak rok temu po decydującym meczu finałowym. Wtedy stara śpiewa kibiców „Nic się nie stało” była jak najbardziej na miejscu. W niedzielę, jeśli to Resovia znowu wygra, nastąpi prawdziwy koniec świata.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Orange Sport i Radiowej Jedynki

Fot. oficjalna strona ZAKSY Kędzierzyn-Koźle

ZAKSA Kędzierzyn-Koźle po 10 latach wystąpi w turnieju finałowym Ligi Mistrzów. Trzecia drużyna sezonu zasadniczego PlusLigi będzie jedynym polskim klubem w Final Four. ZAKSA zajęła drugie miejsce w grupie, a w play off wygrała wszystkie spotkania i wyeliminowała Noliko Maaseik oraz Arkas Izmir. W pierwszej rundzie play off odpadły dwa pozostałe zespoły z naszego kraju, finaliści ostatniego sezonu PlusLigi: Asseco Resovia i PGE Skra Bełchatów (która nie sprostała Arkasowi). Turniej finałowy Champions League odbędzie się 16 i 17 marca w Omsku. Prowadzona przez Daniela Castellaniego ZAKSA zagra w półfinale z Bre Banca Lannutti Cuneo. W drugim meczu zmierzą się reprezentanci gospodarzy: Zenit Kazań i Lokomotiw Nowosybirsk.

Sportowe Wywiady: ZAKSA odniosła największy sukces od dekady.

Witold Roman, wiceprezes PZPS, były reprezentant Polski, olimpijczyk z Atlanty, tryumfator mistrzostw i Pucharu Polski: To prawda. 10 lat temu do klubu z Kędzierzyna-Koźla weszły roczniki 1977 i ‘78, mistrzowie świata juniorów, ludzie, którzy mieli sukces międzynarodowy. Znaleźli się w reprezentacji seniorów, której stali się podporą na lata. Przyszły też sukcesy w klubie. Potem były chudsze lata. Od niedawna pojawiło się większe zaangażowanie finansowe. Do ZAKSY znów ściągnięto bardzo dobrych zawodników i są efekty. W Kędzierzynie-Koźlu mają czołowych reprezentantów Polski oraz mocnych zawodników z zagranicy. Ten międzynarodowy skład jest dobrą mieszanką. Z polskiej ligi grają najrówniej. Prezentują fajną, miłą dla oka siatkówkę. Zbudowali solidny zespół. Mają też nowego szkoleniowca, którego metody sprawdzają się w Polsce i który tchnął w ten zespół ducha. Warto podkreślić, że ZAKSA wygrała sobie ten awans na boisku. Nie weszła do finału będąc gospodarzem, co niektórzy zarzucali Skrze Bełchatów. Musiała o to walczyć.

Przed sezonem wydawało się, że większe szanse na grę w Final Four mają raczej Skra i Resovia.

- Tak to wyglądało. Skra była silna zawsze. Resovia zdetronizowała Skrę w finałach PlusLigi, co też świadczy o jej sile. Jednak po raz kolejny okazało się, że Skrze brakuje rozgrywającego na miarę Final Four. Z kolei w Resovii nie ma takiego lidera, jakim w poprzednim sezonie był Georg Grozer. W Lidze Mistrzów na sukces składa się wiele elementów. Czasami potrzeba trochę szczęścia, którego tym zespołom zabrakło. W Bełchatowie i Rzeszowie było też trochę kontuzji. Wielką sztuką dla trenerów siatkówki jest poprowadzić zespół przez cały sezon w zdrowiu.

W półfinale czeka Bre Banca Lannutti Cuneo. ZAKSA chyba nie jest na straconej pozycji?

- Myślę, że trudniej byłoby grać z drugim włoskim klubem Lube Banca Marche Macerata, który został wyeliminowany właśnie przez siatkarzy z Cuneo. Szanse oceniam po 50%. Na pewno wszyscy muszą być zdrowi, by ZAKSA mogła poważnie myśleć o zwycięstwie. Spotkają się dwaj wybitni rozgrywający, ikony ostatnich lat: Nikola Grbić i Paweł Zagumny. Bardzo ważna będzie gra środkowych. Na tej pozycji w Cuneo gra Luigi Mastrangelo, który podobno był w konflikcie z trenerem, co może mieć znaczenie. Jego rywalami będą Jurij Gładyr i Marcin Możdżonek. Składy obu ekip są więc wyrównane. Bardzo ważne jest to, że w Final Four o wszystkim decyduje jeden mecz. Włoska drużyna wie jak wygrać takie spotkanie, potrafi przygotować się na jedyną decydującą konfrontację. Doświadczenie też przemawia za zespołem z Italii. Jednak uważam, że ZAKSA może ich pokonać.

Przed nami play off PlusLigi. Czy ZAKSA okaże się rewelacją również na krajowym podwórku?

- Mam nadzieję, że ZAKSA ma potencjał, by dać sobie radę na dwóch frontach. W Lidze Mistrzów nie będzie już wielu wyjazdów, pucharowych śród. Pojadą jeszcze tylko raz, do Omska, gdzie zagrają dwa mecze. To może pomóc ustabilizować formę, wyleczyć kontuzje. Jest to bardzo mocny gracz w lidze i na pewno z aspiracjami na mistrzostwo. Spodziewam się, że ZAKSA będzie grała w finale.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Obawiałem się niedzieli cudów, tymczasem pierwszy i jedyny cud zdarzył się już w piątek. ZAKSA Kędzierzyn-Koźle pod żadnym pozorem nie chciała zająć pierwszego miejsca na koniec rundy zasadniczej i wzięła sprawy w swoje ręce. Bojąc się, że Delecta może położyć się na boisku w sobotę i oddać palmę pierwszeństwa, zdobywcy Pucharu Polski woleli swój mecz z Effectorem na wszelki wypadek przegrać w rezerwowym składzie 2:3 i przyglądać się co stanie się w kolejnych dniach. A w kolejnych dniach wszystko potoczyło się już zgodnie z prawami natury.

Delecta, która bez gry miała zapewnione pierwsze miejsce, pewnie wygrała 3:0 z Indykpolem. Skra tradycyjnie pomęczyła się z Politechniką, ale pokonała stołeczną ekipę 3:2. Zwycięstwo odniosła też Resovia, a sezon zasadniczy zakończył się w poniedziałek kilka minut po godzinie dziewiętnastej, kiedy to Jastrzębski Węgiel rozbił Wkręt-met Częstochowa 3:0.

Dzięki tej ostatniej wygranej drużyna Lorenzo Bernardiego wskoczyła na drugie miejsce w tabeli. Oznacza to, że jeśli i jastrzębianie, i ZAKSA przebrną ćwierćfinały to zagrają ze sobą, ale przewagę własnego boiska będą mieli w Jastrzębiu. Właśnie to może najbardziej zaboleć kędzierzyńską drużynę, która grała momentami najefektowniejszą siatkówkę w sezonie. Dziwna to była runda, po której mistrzowie Polski z Rzeszowa znaleźli się dopiero na czwartej pozycji i w ćwierćfinale zmierzą się z hegemonem ostatnich lat z Bełchatowa. W nagrodę za wygraną fazę zasadniczą, Delecta prawdopodobnie zmierzy się z którymś z potentatów z zeszłego sezonu już w półfinale. Wątpliwy to prezent.

Po półfinałach będziemy mieli więc odpowiedź czy opłacało się kombinować, czy grać fair play. Daniel Castellani na mistrzostwach świata w 2010 roku przeliczył się na czystej grze naszych Orłów, szczwany lis Andrea Anastasi rok później zdobył brąz mistrzostw Europy kombinując i podkładając się po drodze Słowacji. Wygląda na to, że Argentyńczyk poszedł po rozum do głowy i postanowił pójść śladami Włocha. Pytanie tylko czy teraz nie przechytrzy go inny były reprezentant Italii, a zarazem najlepszy siatkarz XX wieku, Lorenzo Bernardi. Jeśli choć w połowie jest tak dobrym strategiem, jakim był graczem, Castellani i spółka mogą mieć problem.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Radiowej Jedynki