Przez sześć dni w gigantycznej Sinan Erdem Arena odbywał się festiwal kobiecego tenisa. Impreza bilansująca 10-miesięczną rywalizację pod względem sportowym okazała się dużo lepsza od wszystkiego, do czego nas panie przez miniony rok przyzwyczaiły. Atutem był choćby już sam skład finałowej ósemki. Zakwalifikowały się tym razem tenisistki, które reprezentowały dość odmienne style gry. Większość przed przyjazdem do Turcji występowała mało, albo wręcz przez dwa ostatnie tygodnie odpoczywała. Zamiast szpitalnej mordęgi, znanej z poprzednich lat, zobaczyliśmy tym razem sporo długich, wyjątkowo atrakcyjnych pojedynków.

Dzięki Agnieszce Radwańskiej i jej heroicznym, maratońskim meczom z Marią Szarapową, a potem z Sarą Errani, nasze spojrzenie na ten turniej stało się zdecydowanie optymistyczne. Z  pozycji rezerwowej, wyczekującej potulnie na swą szansę, Polka stała się dziś jedną z czterech rozpoznawalnych gwiazd cyklu. Osiągnęła pierwszy półfinał, mocno ulokowała na miejscu nr 4 w rankingu. Dokonała ogromnego skoku, ale chyba też przekonała się, że droga jeszcze wyżej prowadzi poprzez mocniejszy niż dotąd trening ogólny. Nasza tenisistka, jeśli idzie o styl, porównywana jest często do Andy’ego Murraya. Chyba przydałoby się wzięcie teraz przykładu ze Szkota i jego ciężkich treningów fizycznych sprzed lat.

Końcowe wyniki turnieju nie są żadnym zaskoczeniem. Typowano finał z udziałem Sereny Williams przeciwko Wiktorii Azarence, albo też Marii Szarapowej. Białorusinka wyraźnie przekombinowała z kalendarzem startów, bo za występ w ostatniej chwili w Linzu zapłaciła brakiem świeżości na wolnym korcie w Stambule. Rosjanka dokonała w trakcie sezonu wyczynów niezwykłych, wróciła na poziom, jaki osiągnęła sześć lat temu, potem utracony przez poważną kontuzję ramienia. Przy wszystkich zachwytach nad tym, jak się potrafiła zmienić i jak pod wpływem szwedzkiego trenera usunęła liczne błędy, trudno nie zauważyć, że to i tak było za mało na młodszą z amerykańskich sióstr. Serena raz jeszcze pokazała, że jest jedyna w swoim rodzaju. „Mistrzynią ona jest zawsze, liderką rankingu bywa czasami, kiedy jej się chce” – napisał jeden z amerykańskich dziennikarzy. Trudno o bardziej trafne określenie tej postaci. Amerykanka swobodnie wygrała Mistrzostwa WTA po raz trzeci. W przeszłości, głównie z powodu kontuzji, uciekło jej aż siedem takich okazji, jak ta z ostatniej niedzieli.

Jak się należało spodziewać Stambuł pobił prawie wszystkie ubiegłoroczne rekordy, w tym zwłaszcza frekwencyjny. W sobotę, podczas półfinałów, bramy obiektu przekroczyło 15,5 tys. kibiców. Średnia dzienna wynosiła grubo ponad 11 tys., cały turniej to blisko 70 tys. osób płacących za bilety. Kiedy dodamy aż 500 godzin relacji telewizyjnych, przekazanych przez 22 stacje do 167 krajów całego świata, to może się zakręcić w głowie. Ekonomiści obliczyli, że wygenerowano w tym roku zyski na poziomie 50 mln $ dla gospodarzy i ponad 100 mln $ poza granicami Turcji. Niepotrzebne – jak widać – było zamartwianie się, czy te 42 mln $, zapłacone przez organizatorów do kasy WTA za trzyletnią licencję to kwota dobrze zainwestowana.

Stambuł przyjmie czołowe tenisistki świata jeszcze jeden raz, za rok o tej porze, ale szefowa WTA, Stacey Allaster, już poinformowała o zmianach. Po prawa do organizacji, od sezonu 2014 poczynając, ustawiły się w kolejce cztery miasta: rosyjski Kazań, meksykańskie Mexico City, Singapur i chiński Tianjin. Za kilka miesięcy, po weryfikacji kandydatur dokonany zostanie ostateczny wybór. W bilansującym wystąpieniu pani prezydent WTA pojawiły się też wątki dziękczynne. Turecki turniej zapisał ostatnią stronę w bardzo grubym dokumencie o współpracy z firmą Sony oraz ze stacją Eurosport. Czas pokaże, czy te akurat rozstania, aby na pewno są krokami we właściwym dla kobiecego tenisa kierunku. Kanadyjka, stojąca na czele WTA, ma opinię dość bezwzględnie działającej kobiety biznesu i jak na razie osiągała zakładane cele. Nie wolno jednak zapominać, że jeśli idzie o sponsora tytularnego rozgrywek i wiodącą stację telewizyjną to korzystała z osiągnięć amerykańskiego poprzednika, Larry’ego Scotta. Teraz zobaczymy, co sama potrafi na tym poletku.

Podczas ceremonii nagradzania najlepszych przykrym zgrzytem okazało się przywitanie przez publiczność tureckich oficjeli. Dla tenisistek i władz WTA przeraźliwe gwizdy z trybun zabrzmiały kompletnie niezrozumiale. Szczególnie w zestawieniu z klimatem wręcz uwielbienia, jaki ta sama widownia kreowała wcześniej, w trakcie finałowego pojedynku. Pewnie gdyby nie ten drobny incydent należałoby imprezę zgłosić do miana najwspanialszego widowiska sportowego w mijającym sezonie. Być może ten turniej był w sumie jak słynne rachatłukum, czy inne tureckie słodkości. Dogadzał podniebieniu, cieszył oko nie tylko wyglądem, lecz i smakiem, ale w nadmiarze, trochę mdlił. Tak czy inaczej, niech żałuje każdy, kto przynajmniej raz nie skosztował…

Karol Stopa

fot. EastNews

Podczas tegorocznego finału w Miami, jednego z najważniejszych turniejów w sezonie (Premier Mandatory), Agnieszka Radwańska pokonała Marię Szarapową po raz pierwszy od 5 lat. Było to zaledwie drugie zwycięstwo Polki w dziewięciu dotychczasowych konfrontacjach. Warto zatem wrócić wspomnieniami do tamtego meczu, aby przypomnieć sobie jak należy zagrać by Rosjankę pokonać.

W Miami, podobnie jak w Sinan Erdem Arena mamy bardzo wolną nawierzchnię. To powinno przemawiać na korzyść Polki. Agnieszka musi postawić na cierpliwość i skuteczną grę w defensywie. Szarapowa będzie chciała narzucić własne tempo, czemu z kolei należałoby szybko zapobiec wprowadzając arytmię gry. Może się jednak okazać, że od początku będą widoczne problemy z regularnością Rosjanki. Wtedy moim zdaniem trzeba dać jej pograć – niech się męczy z własnym tenisem. Trudno jednak oczekiwać takiego rozwoju wydarzeń, patrząc na jej wczorajszy występ z Sarrą Errani.

Wiemy doskonale jakie są mocne strony jednej i drugiej tenisistki. Agnieszka będzie musiała szczególnie uważać na return rywalki po swoim drugim serwisie. Musi unikać odgrywania krótką piłką, przede wszystkim po wysokim koźle. Z Rosjanką, mierzącą ponad190 cmwzrostu, należy grać nisko nad siatką, aby nie mogła łatwo doprowadzać do sytuacji kończenia piłek uderzając z góry na dół. Szarapowa lubi wchodzić w kort i kończyć piłki z powietrza drajw wolejami dlatego też w akcjach defensywnych, krakowianka za każdym razem będzie musiała pilnować długości odgrywanych piłek. Jak będzie krótko, będzie po wymianie. Umiejętność wykorzystania geometrii kortu przez Radwańską może mieć istotny wpływ na zdobywanie punktów. Szarapowa musi biegać jak najczęściej i jak najwięcej. Grając z miejsce jest piekielnie groźna, o czym przekonaliśmy się już nie raz. Podczas finału w Miami stosunek niewymuszonych błędów wynosił 45:12 na niekorzyść Rosjanki. Regularna i cierpliwa gra Polki także i tym razem może okazać się kluczowa.

Michał Lewandowski

fot. East News

Radwańska zagrała dokładnie tak jak było trzeba, żeby pokonać słabiej dysponowaną rywalkę. Wynik stanowi niespodziankę, to oczywiste, zważywszy dotychczasowe trzy przegrane spotkania z Petrą Kvitovą. Nikt się też nie spodziewał, że pójdzie tak szybko.

Polka zagrała na swoim optymalnym poziomie. Widać było, że wypoczęła, poruszała się po korcie bardzo swobodnie. Na tej nietypowej, wolnej i szorstkiej nawierzchni czuła się dużo lepiej niż Czeszka. Dopisywał timing, dobrze funkcjonowało pierwsze podanie w ważnych momentach. Niektóre akcje w obronie wyglądały wręcz znakomicie. Świetnie wybijała z rytmu ubiegłoroczną zwyciężczynię Masters. Cieszy szczególnie dobra defensywa, bo Szarapowa też potrafi rozdawać punkty za darmo a mecz z Rosjanką może przebiegać na podobnych warunkach. Przypomnijmy sobie finał w Miami, kiedy Maria nie potrafiła rozbić obrony Polki.

Nie można zapomnieć o słabszych elementach w grze Polki, przede wszystkim drugie podanie było momentami zdecydowanie za słabe, co skrzętnie wykorzystywała rywalka, kończąc wymianę agresywnym returnem.

Polka będzie musiała na to uważać, szczególnie w konfrontacji ze swoją następną grupową rywalką – Marią Szarapową, która na pewno będzie polowała na słabszy serwis Radwańskiej. Niemniej jednak, po tym co dziś zaprezentowała na korcie tenisistka z Krakowa powinniśmy być dobrej myśli. Dobra i rzetelna gra w defensywie powinna być kluczem do kolejnych zwycięstw na tej najwolniejszej nawierzchni w całym sezonie.

 Michał Lewandowski