Nasza Ekstraklasa jest najlepsza na świecie! Przynajmniej przez jeden weekend. Nigdzie nie było takiej kumulacji pięknych i licznych goli, thrillerowych scenariuszy meczowych, sinusoidalnych nastrojów i zwyczajnie wspaniałych widowisk. Można? Można! Kiedy nacieszyłem się, poemocjonowałem i w końcu ochłonąłem, to też nie na żarty trochę się przestraszyłem. Bo skoro w jednej kolejce były same hity, co do jednego takie mecze, że mucha nie siada, to co nas czeka w następnej? Wiem, wiem: meczu Legia – Lech reklamować nie trzeba, ale… Żeby te wypróżnione magazynki przynajmniej w połowie zdążyły się naładować.

Jednak w 26. kolejce nie wszyscy grali z wiatrem. Żal Marcina Baszczyńskiego, którego dobre czy złe skutki reformy ligi guzik będą obchodzić, bo wcześniej niż zamierzał zawinie do portu. Po ludzku szkoda Tomasza Frankowskiego, któremu jubileusz trzechsetnego meczu w Jagiellonii i zarazem ostatniego występu przeciw Legii, której przecież tyle krwi napsuł w przeszłości, popsuł nieobliczalny przybysz z Chile. Mieszane uczucia względem Danijela Ljuboji. Niby nabroił, pomylił miejsce i czas i to nie po raz pierwszy ani drugi, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że lubiący spektakularne ruchy prezes Legii zachował się jak piłkarski sęp i z zimną krwią wykorzystał okazję. Ściął głowę Serbowi razem z jego obciążającymi klubowy budżet zarobkami. Umarł król, niech żyje król. Ljuboja stracił szansę na strzelecką koronę, wróciły nadzieje, że zdobędzie ją Wladimer Dwaliszwili. Nie wiem tylko, czy bardziej tego chce Gruzin, czy trener Jan Urban, który zdecydował, że jego podopieczny będzie w Białymstoku wykonywał rzuty karne do skutku. Na szczęście dla Legii udało się już za drugim razem.

No i jeszcze ta nieszczęsna Pogoń. Zespół węgla i papy, pieśni i tańca. Każdy – tylko nie piłkarski. Jeszcze dwa tygodnie temu gotów byłem pójść o każdy zakład, że Pogoń się utrzyma, a Flota nie awansuje. Teraz coś mi się wydaje, że Ekstraklasa nie opuści Szczecina tylko dzięki drużynie ze Świnoujścia.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Emilijus Zubas padł, choć był dzielny. Mur zbudowany przez niego z 497 cegiełek runął pod naporem Vlastimira Jovanovicia. Jeśli ktoś miał wyrwać murarza z Bełchatowa z pięknego snu, to ja się cieszę, że zrobił to Jovanović. Medialne pranie mózgów sprawiło, że kiedy myślimy o najlepszych cudzoziemcach z Ekstraklasy, to przywołujemy nazwiska Ljuboji, Dwaliszwilego, Nakoulmy, może jeszcze Radovicia, a zapominamy o pomocniku z Kielc, który prezentuje dużą klasę i ma tę cenną cechę, że im większe wyzwanie, tym bardziej można na nim polegać.

Runął też mur z napisem „nietykalny” otaczający Daniela Ljuboję. Można krytycznie oceniać grę Serba na wiosnę, można bezkrytycznie przyjmować argumenty trenera Jana Urbana (ponoć Ljuboja nie realizował założeń taktycznych w pierwszej połowie meczu z Zagłębiem), ale trudno oprzeć się wrażeniu, że przede wszystkim rozpoczęło się kontraktowe przeciąganie liny. Oni (zwierzchnicy piłkarza) pokazują, że bez niego drużyna też daje radę i delikatnie szantażują, żeby podpisał nowy kontrakt na ich warunkach, bo jak nie, to droga wolna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Tu się kruszy, a tam pęka pomnik trenera z brązu (medal z tego kruszcu należał się za rundę jesienną). Wyrzucenie z wózka, na którym mimo wszystko mieli wspólnie jechać trener i drużyna, Wojciecha Szymanka oznacza, że Piotr Stokowiec albo jedzie już zupełnie innym środkiem lokomocji, albo steruje w innym kierunku. Z drużyną coraz bardziej mu nie po drodze.

Mimo czterech kolejnych porażek, to oczywiście rozszerzając perspektywę na cały sezon nadal o wynikach osiągniętych przez Stokowca mogą tylko pomarzyć Bogusław Kaczmarek i Tomasz Kulawik. Jeśli chodzi o pierwszego, to na jego szczęście są konferencje prasowe, na których wypada najlepiej, wręcz bryluje. Ale przecież nie został zatrudniony w charakterze showmana. Drugi w ślady znanego króla nie pójdzie i choć zastał Wisłę drewnianą, to nie zostawi jej murowanej.

Muszę jeszcze dorzucić zdanie o sędziach. Jak wiele zyskałby w moich oczach i odpokutował wiele grzechów Marcin Borski, gdyby nie pokazał Tomaszowi Frankowskiemu żółtej kartki. Wiem, że Franek (na zdjęciu) zdjął koszulkę i naruszył śmiertelnie poważne przepisy gry w piłkę nożną, ale zdjął ją w szlachetnym celu. Podziękować tym, którzy pomogli zdobyć 168 bramek – bezcenne.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Wielki Tydzień i Święta sypnęły śniegiem i… wielkimi liczbami. Aż zaroiło się od nich w 20. kolejce. W związku z tym trzeba było odśnieżyć pamięć i kalkulator.

Jako pierwszy wspominki przywołał Ireneusz Jeleń, który 28 marca 2013 roku zrobił dla Górnika Zabrze to, co 8 kwietnia 2006 roku jako napastnik Wisły Płock zrobił Górnikowi. Czyli strzelił gola – między jednym faktem a drugim przepaść wielkości 2456 dni. Na tym ze wszech miar pozytywnym tle tylko dla porządku należy przywołać powrót do Ekstraklasy trenera mającego słabość do pewnego Fryzjera zmierzoną na dokładnie 711 połączeń telefonicznych. Na początku nowej drogi trenerskiego życia nie dał się Koronie, co akurat wielką sztuką raczej nie jest. Na wyjazdy rycerze z Kielc od dłuższego czasu – 28 kwietnia poprzedniego roku, czyli blisko 340 dni – wożą miecze wykonane z drewna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

W Wielką Sobotę numer wycięła Legia. Już miała wyjechać z Konwiktorskiej z punktem, zatem jak nakazywała tradycja jej czterech ostatnich wizyt na stadionie Polonii bez zwycięstwa, a tu przed bramką wyrósł pewien Man. FurMan i trzeba było liczyć. Na szczęście akurat niedaleko padło od ostatniej bramki Jelenia. Wyszło więc 2457 dni (dla matematyków podaję dane: od 9 kwietnia 2006 roku do 30 marca 2013).

Wielkość Emilijusa Zubasa podkreślimy bardziej, kiedy z dni przejdziemy na minuty. Bramkarz już przedostatniego w tabeli Bełchatowa strzeże bramki skuteczniej niż Cypryjczycy swoich banków od 450 minut, z doliczonym czasem nawet ciut więcej. Mylił się Tomasz Frankowski, zrównując się z Gerardem Cieślikiem na drugim miejscu w tabeli strzelców z dorobkiem 167 goli, jeśli myślał, że w tej rundzie dokonał już najtrudniejszego. Wyzwanie czeka go dopiero w 29. kolejce, kiedy przyjedzie do Bełchatowa na pojedynek z Litwinem. Bo dla każdego napastnika pokonanie Zubasa stało się nie lada wyzwaniem.

W lany poniedziałek wyłonił się z niebytu Dariusz Wdowczyk (na zdjęciu na górze). Ja zaliczam się do grupy tych, którzy uważają, że swoje odpokutował i dobrze, że wrócił do Ekstraklasy. Po bez mała sześciu latach, od 13 kwietnia 2007 roku upłynęło 2178 dni. Choć patrząc z rosnącym niesmakiem na grę Pogoni w rundzie wiosennej, tak sobie pomyślałem, że może najgorsze dopiero przed nim?

Tomasz Lipiński

Canal+