Szwecja – Polska 28:21 w meczu eliminacji do ME w piłce ręcznej.

- Ja rozumiem, że Larholm i Andersson są znakomitymi zawodnikami, podobnie jak ich obrotowy, który nie dość, że jest dobry, to jeszcze miał „dzień konia”. Ale jak to jest możliwe, że Andersson rzuca kilka bramek z drugiej linii i ani razu nie ma w niego mocnego wejścia. Powinien wylądować na plecach czy na pośladkach – mówi rozżalony Robert Lis, wielokrotny reprezentant (128 występów), były kapitan polskiej drużyny piłkarzy ręcznych.

Sportowe Wywiady: Wynik był zaskoczeniem?

Robert Lis: – Tego meczu można się było obawiać, ale chyba trochę za dużo przegraliśmy.

Sylwester Sikora powiedział nam wprost, że w Szwecji nie mamy za bardzo czego szukać. Miał rację.

- No tak. Brak Jureckiego, Orzechowskiego, Lijewskiego czy Rosińskiego to potężne osłabienie. Orzechowski grał bardzo dobrze w mistrzostwach świata i jest świetnym rozgrywającym. Trudno go zastąpić. Z pierwszej siódemki wypada tak naprawdę trzech, którzy stanowią o sile reprezentacji. Nie mogę natomiast zrozumieć tego, co się wydarzyło z nami w grze obronnej w drugiej części meczu.

Pierwsza połowa.

- Była bardzo dobra w naszym wykonaniu, można tak śmiało powiedzieć. Nie zawodziły skrzydła. I Wiśniewski i Kuchczyński robili to, co do nich należy. Dobrze wszedł w mecz Karol Bielecki. W obronie nie było wówczas tragedii. Paweł Paczkowski, na prawym rozegraniu, jak na swój młody wiek pokazał się z dobrej strony. Sławek Szmal wybronił kilka bardzo ważnych piłek, z których poszły skuteczne kontry. Zabrakło odrobinę szczęścia, by zejść na przerwę przy remisie. Drużyna poszła do szatni z jedną bramką w plecy.

Druga połowa, jej początek i sytuacja, w której gramy z przewagą dwóch zawodników. Nie tylko nie zdobywamy bramki, ale ją tracimy.

- To był kluczowy moment i początek prawdziwych kłopotów, jak się wkrótce okazało. Szwedzi tuż po przerwie rzucają bramkę, potem my rzucamy dwie, jest po 14 i następuje ten moment, który jest wymarzoną okazją, by odskoczyć i kontrolować mecz. Koszmarny błąd w obronie Michała Kubisztala i tracimy bramkę.

To nie był jego dzień.

- To był fatalny dzień Michała i miał prawo taki być. Podobno gra z kontuzją, ale skoro wychodzi na boisko to znaczy, że jest zdrowy. Poza tym każdy zawodnik może mieć słaby dzień, nawet najlepszy. Trener widząc to, powinien takiego zawodnika zmienić. Nie pojmuję dlaczego Michał musiał grać całe spotkanie. Tym bardziej obecnie, kiedy trener ma na ławce nie dwunastu, tylko szesnastu zawodników. Potem jeszcze z obrony trener przesunął Michała na prawe rozegranie, co było już totalnym gwoździem do trumny i meczu i gry Michała. Nie rozumiem tej decyzji. Nie wiem co to miało wnieść, skoro każdy widział, że to nie jest dzień Kubisztala.

Wracając do tej sytuacji gry w przewadze. Sześciu na czterech w polu. Graliśmy wtedy w obronie 6-0. Niewyłączany był żaden Szwed. Dlaczego? Czy to lider obrony o tym decyduje, czy trener?

- Nie no… zwykle trener. To powinien być zresztą automatyzm. Realizacja elementu gry. Trener krzyczy tylko do jednego – wyjdź i ten wychodzi. Nie podejrzewam, aby na tym poziomie taka sytuacja nie była omówiona przed meczem. Moim zdaniem aż się o to prosiło, by wyłączyć na przykład Anderssona, choć obrona 6-0 jest również skuteczna pod warunkiem, że się ją wykonuje prawidłowo. Nie udało się. To był fatalny dla nas moment, który nas rozbił i uskrzydlił Szwedów.

Obrona zaczęła się rozpadać.

- Słyszymy zawsze, że trener Biegler koncentruje się na obronie i jest to jego oczko w głowie. A co widzieliśmy? Gramy bardzo pasywnie, nie ma typowego lidera, brak charyzmy, zacięcia. Ja rozumiem, że Larholm i Andersson są znakomitymi zawodnikami, podobnie jak ich obrotowy, który nie dość, że jest dobry, to jeszcze miał „dzień konia”. Ale jak to jest możliwe, że Andersson rzuca kilka bramek z drugiej linii i ani razu nie ma w niego mocnego wejścia. Powinien wylądować na plecach czy na pośladkach. Wydawało się czasem, że chłopaki nie wiedzą, co mają robić, czy wyjść, czy nie. Obrona momentami nie istniała. To przekłada się również na grę bramkarzy. Mieli niski procent skuteczności. Mecz wyglądał chwilami jak egzekucja. Żal było patrzeć.

Szwedzki sztab chyba lepiej odrobił lekcje z analizy przeciwnika.

- Zdecydowanie na to wygląda. Nasz sztab zawalił. Tak uważam. Szwedzi wykorzystywali przewagi 6/5 i widać było, że mają pomysły na różne scenariusze. Mieli to rozpracowane. Nasi grali cały czas podobnie. Za każdym razem. Brakowało ryzyka, brakowało błysku, brakowało czegoś, czym zaskoczylibyśmy przeciwnika, czym zburzylibyśmy jego pewność siebie. Mieli nas przeczytanych. Dochodzili i rzucali bramki praktycznie nietknięci.

Szwedów nie było w mistrzostwach świata.

- Ale grali w Igrzyskach i to grali podobnie, z tego co pamiętam. To samo działo się na kole – dużo piłek do Nilssona. Rozegranie Larholma i Anderssona siłą napędową. Tak przy okazji, to ostatnio była okazja by przyjrzeć się Jonasowi Larholmowi. Przecież grał dwumecz w Pick Szeged przeciwko Vive Targom. Był jak na dłoni, tak jakby sam się prosił o to, by przyjrzeć się jego grze. Nikt ze sztabu go nie widział? Można było go rozpisać na wszystkie strony. Wszystkie bramki rzucał w swoim stylu: podchodził, skradał się i albo wspinał na palce, albo rzucał z małego wyskoku. My staliśmy na szóstym metrze i próbowaliśmy łapać go na blok… A może nie rzuci… A on rzucał.

O czyjej grze warto jeszcze wspomnieć?

- Wolę się wypowiadać o drużynie. To gra drużyny decyduje o wyniku. O Michale wspominam wyłącznie dlatego, że po prostu miał słaby dzień, ten dzień, czego trener zdawał się nie zauważać. Trochę żal, że nie dał szansy niektórym zawodnikom, zmiennikom i Karola i Pawła Paczkowskiego. Nie pograł Marek Szpera, nie wyszedł Paweł Podsiadło, który został powołany, pojechał i siedział na ławce. Przeciwnicy wiedzą, czego spodziewać się po Karolu, po Pawle nie, co już jest utrudnieniem. Szkoda, że nie było większej rotacji. Dużo chłopaków nie grało. Marek Szpera mógł przecież wejść na prawe rozegranie i byłoby to lepsze niż przesunięcie tam Michała. Przynajmniej można było spróbować.

Czekamy na rewanż.

- Oj czekamy! (śmiech) Będzie lepiej.

Sportowe Wywiady

Fot. oficjalna strona Vive Targów Kielce

Polki po zwycięstwie nad Białorusią 30:22 zajęły pierwsze miejsce w pierwszej rundzie eliminacji mistrzostw świata. Również w niedzielę, szczypiorniści Vive Targów Kielce pokonali Bjerringbro-Silkeborg 34:25 i mają komplet siedmiu wygranych w Lidze Mistrzów. Trudno nie cieszyć się z pokonania rywali, ale nastroje tonuje komentator piłki ręcznej Sylwester Sikora:

„Polki wygrały, ale to był tylko wstęp. Białoruś to słaby zespół, bez tradycji w piłce ręcznej. Były to tylko prekwalifikacje do mistrzostw. W tej fazie nie ma silnych rywali. Wprost przeciwnie, są sami słabeusze. To był obowiązek wygrać tę grupę. Biało-czerwone zrobiły to i bardzo dobrze, ale to była trzecia liga. Jak Polki grają, będzie można powiedzieć wtedy, gdy zmierzą się z kimś mocniejszym. 16 grudnia obędzie się losowanie par play off, których zwycięzcy awansują do MŚ i to jest dzień, na który trzeba czekać. W play off Polki mogą trafić na rywalki, z którymi będą przegrywać 15 czy 20 bramkami. Wszystko zależy od losowania. Teraz już nie będzie „kelnerek”. Niech nasze reprezentantki trafią na Czarnogórę, Francję, Rosję czy Danię, to przegrają wysoko. Jeżeli będą mieć niefart w losowaniu, to wpadną na potwornie mocną ekipę i już powodów do radości nam nie dostarczą.”

„Co do Vive Targów, duński zespół ma w kadrze tylko jednego obcokrajowca, a budżet 4-5 razy mniejszy od klubu z Kielc. Taki mecz trzeba było wygrać i trudno uznać to za sukces. Wygrana była obowiązkiem, jak w przypadku meczu kobiet Białoruś-Polska. Jedyną drużyną w tej grupie, która potrafiła zagrać twardo i postawić się Vive Targom, był Metalurg Skopje. Piłkarze Bjerringbro-Silkeborg nie mają mocnych warunków fizycznych i nie mogli przeciwstawić się rosłym graczom z Kielc. Vive Targi tę grupę wygrają spokojnie, bo czekają ich jeszcze trzy mecze z gorszymi od siebie, w tym dwa u siebie. Nie mają z kim przegrać. Jednak tak jak w przypadku polskich piłkarek, czeka ich losowanie. Odbędzie się pod koniec lutego i będzie mieć spore znaczenie. Niespodziewanie okazuje się, że czwartą drużyną z grupy A może być Montpellier, a z grupy B – Celje Pivovarna. Najlepiej byłoby trafić na przeciwnika z grupy D, którym prawdopodobnie będzie Pick Szeged lub Croatia Osiguranje.”

adu

fot. Patryk Ptak/oficjalna strona klubu

Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce zwyciężyli Metalurga Skopje 21:20 (8:12) w meczu 6. kolejki Ligi Mistrzów. Po pierwszej połowie przegrywali 8:12.

- Atmosfera w zespole jest bardzo dobra – powiedział po spotkaniu Radosław Wasiak, były zawodnik Vive, obecnie dyrektor sportowy klubu. - Wygrywamy mecze w Lidze Mistrzów, mamy zapewniony awans. Utrzymanie pierwszego miejsca jest dla nas bardzo istotne. To jest nasz cel i wcale tego nie ukrywamy. W meczu z Metalurgiem mieliśmy emocje przez cały czas, nie tylko w końcówce. W pierwszej części nie zagraliśmy tak jak trzeba. Gra nie układała się po naszej myśli. To co wydarzyło się w drugiej połowie i co pokazali chłopaki to czapki z głów. Była walka o każdy centymetr. Macedończycy rzucili w drugiej połowie 8 bramek. Fakt ten mówi sam za siebie. Ciężko im było pokonać naszą obronę i bramkarza.

Wszyscy zagrali dobrze i nie chcę wyróżniać poszczególnych graczy. Widzieliśmy prawdziwy kolektyw w defensywie i wszystkim należą się słowa uznania. Sławek zagrał w bramce bardzo dobrze, Krzysiek Lijewski, Michał Jurecki, Grabarczyk. Każdy dołożył własną cegiełkę. Mateusz Jachlewski również zaliczył bardzo pozytywny występ. W kluczowych momentach nie zawodził Ivan Cupić. Zagrał cały zespół, a gdy tak się dzieje to wtedy jest sukces.

Na razie nie myślimy o tym, kto będzie naszym kolejnym rywalem po rundzie grupowej. Jeszcze zostały nam do rozegrania 4 mecze. Wiadomo, że będzie to jedna z drużyn, która w pozostałych 3 grupach zajmie czwarte miejsce. Walka we wszystkich grupach jest zacięta i nie wiadomo kto to będzie. Będziemy się tym przejmować później.

mak

fot. oficjalna strona Vive Targów Kielce

Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce odnieśli piąte zwycięstwo w piątym meczu Ligi Mistrzów. Pokonali na wyjeździe Metalurga Skopje 23:21 i są pewni awansu do fazy pucharowej. Jednak ambicje mistrzów Polski sięgają dużo dalej. O tym oraz o spotkaniu w Macedonii dla Sportowych Wywiadów komentator piłki ręcznej Sylwester Sikora:

„Szczypiorniści Vive Targów wygrali ważną konfrontację drużyn, które miały po 4 zwycięstwa. Wygląda, że już nic nie stanie na przeszkodzie, by zespół z Kielc wygrał grupę, co jest szalenie istotne. Ekipa z pierwszego miejsca zmierzy się w 1/8 finału z rywalem z czwartej pozycji z innej grupy. To byłaby wielka zdobycz. W końcu mistrzowie Polski mierzą wyżej. Celem Vive Targów jest historyczny awans do turnieju Final Four w Kolonii. Trzeba więc wygrać grupę, pokonać rywala w 1/8 finału, czego nie dokonał żaden polski klub, a potem zwyciężyć w ćwierćfinale. Byłoby to wydarzenie epokowe. Dotychczas w Final Four grały niemal wyłącznie zespoły z Niemiec i Hiszpanii. Na pewno są ogromne szanse na pierwsze miejsce w grupie. Losowanie było bardzo szczęśliwe.

Mecz w Skopje był brzydki, nerwowy, szarpany. Była ostra walka i dużo wykluczeń, a mało subtelności w grze. Do tego doszła prawdziwie bałkańska atmosfera. Na trybunach było prawie 7 tysięcy fanatycznych kibiców. Tym większa chwała gościom, że potrafili wygrać w tym bałkańskim kotle.

Zespół Metalurga ma kilka atutów. Przede wszystkim jest to chorwacki trener Lino Červar, który ze swoją drużyną narodową zdobył mistrzostwo olimpijskie i świata. Chorwat mądrze prowadzi zespół. Atutem na pewno jest hala i publiczność. Najlepszy gracz to Renato Vugrinec. Jednak Słoweniec ma 37 lat. W ogóle cała drużyna jest stara, wszyscy mają ponad 30 lat. Generalnie skład jest słaby w porównaniu z ekipą z Kielc. Można powiedzieć, że to wyrobnicy, może poza Vugrincem i bramkarzem z Serbii, który jednak w niedzielę nie miał swojego dnia. Grają właściwie w siedmiu i nie mają wartościowych zmienników. Podstawowi gracze trzymali grę, póki nie opadli z sił. Po wejściu rezerwowych gra już się nie kleiła.

Vive Targi ze swoim budżetem to za dobry zespół na takiego rywala. Polska drużyna ma dwóch piłkarzy na każdą pozycję i to o odpowiednich umiejętnościach. Červar pracował w reprezentacji Chorwacji z pięcioma zawodnikami Vive Targów, ale to nie pomogło gospodarzom. Mistrzowie Polski są bardziej ograni, mają przewagę fizyczną, są wyżsi. A przede wszystkim mają piłkarzy światowej klasy, takich jak Michał Jurecki i Krzysztof Lijewski.

Jurecki zagrał dobrze i rzucił 4 gole, najwięcej z Polaków. Na lepszą ocenę w ekipie z Kielc zasługuje tylko Sławomir Szmal. Bramkarz grał cały mecz i cały mecz dobrze. Generalnie mistrz Polski nie zaprezentował się rewelacyjnie, ale najważniejsze jest zwycięstwo. Za styl nie ma punktów. Padło mało goli, ale był to efekt gry gospodarzy, którzy długo rozgrywają i wciąż podają do kołowego. Na plus Vive Targom należy też zaliczyć występ Karola Bieleckiego, który wraca do formy po dłuższej przerwie.”

adu

Rzutki przedsiębiorca w branży używanej odzieży, właściciel grupy Vive, 49-letni dziś Holender Bertus Servaas – niedoszły piłkarz Ajaxu Amsterdam – przed dziesięcioma laty przejął ekipę Kolportera. Od początku rysował wielkie plany, lecz nie starczało szmalu. Dziś Bert, kawaler Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, z polskim paszportem wciąż dowodzi na kieleckim okręcie. Sytuacja jednak się zmieniła, bo zyskał wielkich sojuszników: miasto Kielce, Targi Kielce (od 2009 roku) i licznych mniejszych sponsorów zorganizowanych na modłę niemiecką w Klubie Stu. Dziś sekcja piłki ręcznej dysponuje jak na polskie warunki gigantycznym budżetem w granicach 4 milionów euro na sezon.

Kryzys europejski spowodował, że inne kluby zaciskają pasa i można kupić wspaniałych zawodników nie tak drogo jak kiedyś, a Vive Targi na to stać. No więc nie było kłopotu zapłacić Osiguranju Zagrzeb 150 tysięcy euro odstępnego za 23-letniego Manuela Sztrleka, zdolnego lewoskrzydłowego, reprezentanta Chorwacji. On jest przeszczęśliwy, zarabia bowiem w Kielcach kilkanaście tysięcy euro miesięcznie. To nic nadzwyczajnego, największe asy trenera Bogdana Wenty (100 tys. złotych miesięcznie z firmy Servaasa) dostają od 12 do 17 tysięcy euro za miesiąc. Poziom Bundesligi, najlepszej i najlepiej dotowanej ligi świata. Krzysztof Lijewski, wyśmienity prawy rozgrywający, kielczanin z tegorocznego zaciągu, otrzymywał ponoć w Lwach-Renu Neckaru skąd przyszedł 400 tysięcy euro rocznie.

Zagraniczni gracze Vive-Targów: 4 Chorwatów, Serb, Słoweniec, Duńczyk i Islandczyk zdominowali ekipę mistrzów Polski. W podstawowym składzie wychodzi co najwyżej dwóch Polaków. Nie ma formalnych przeszkód, żeby całe mecze rozgrywali tylko zaciężni. Chorwacja podpisała w grudniu 2011 traktat akcesyjny do Unii, więc może występować nawet siedmiu graczy z Zagrzebia bez przerwy. Zastanawiam się jednak, czy taki mistrz Polski jest naprawdę polski. Jaki jest interes ZPRP, nasz, mówiąc ogólnie, żeby tak się działo? Oczywiście, wolny rynek, wspólna Europa, w płockiej Wiśle jest jeszcze gorzej, bo ci czasem walczą na parkiecie bez Polaka w składzie, w arcymocnej Kilonii, najlepszej ekipie Europy 2012, z 15 zawodników tylko 4 Niemców i tylko dwóch często w składzie, itd., itp. W Kielcach padają jeszcze inne argumenty. Że pracują z młodzieżą doskonale – prawda – że kibice stoją murem za tą międzynarodową trupą – prawda – że w kraju nie ma piłkarzy ręcznych na miarę Czupicia czy Zormana – prawda.

Rozumiem taką sytuację – największe kluby świata, także futbolowe, pierwsze co robią, to uczą lokalnego języka nowo przybyłych. Lubię sportowców z Bałkanów, potrafię się z nimi dogadać w ich językach. Ciągle jednak rozmyślam, czy tak musi być, że mistrz Polski jest coraz mniej polski?

Sylwester Sikora