Ja, ty, my, pan, pani, wszyscy bez względu na klubowe sympatie powinniśmy trzymać kciuki za Wladimera Dwaliszwilego. Nieważne, że Gruzin strzela gole dla Legii ratujące ją z opresji w Pucharze Polski i Ekstraklasie. Ważne, że strzela dla siebie. Jeśli zostanie królem strzelców, to dokona rzeczy bez precedensu w historii naszej ligi, ba – w historii wielu lig, a pewnie takie przypadki jak on na całym świecie dałoby się policzyć na palcach jednej ręki (statystycy już mogą zabrać się do roboty i szukać zatartych śladów). Chodzi oczywiście o to, że coraz więcej wskazuje, iż klasyfikację strzelców wygra piłkarz, który w jednym sezonie po równo reprezentował barwy dwóch klubów. Dwaliszwilemu tak samo dobrze jak na Konwiktorskiej wychodzi na Łazienkowskiej.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Z kolei Aleję Piłsudskiego upodobał sobie Marcin Robak. Dziś w Piaście, kiedyś długo i dobrze w Widzewie. Łodzianie znali go świetnie, wiedzieli czego się spodziewać i dali się zaskoczyć w najbardziej oczywisty sposób. Równanie Robak+głowa=gol okazało się dla nich za trudne. A miłośnicy piłkarskich sentencji mogli sobie gdzieś pomiędzy „piłka jest okrągła a bramki są dwie” i „dopóki piłka w grze wszystko jest możliwe” zapisać: najłatwiej strzelić gola poprzedniej drużynie.

Tym razem przy Bułgarskiej zabrakło rewelacyjnego Bułgara (Tonewa), ale jego nieobecność zrekompensował fanom Lecha Piotr Reiss. Na dwa miesiące przed 41 urodzinami wszedł i zrobił to, po co wracał na ukochany stadion. „Reksio” pokazał piłkarskie pazury, zęby i jak najbardziej ludzki, charakterystyczny dla siebie uśmiech.

Jeszcze odwiedźmy ulicę Słoneczną w Białymstoku, gdzie najmocniej świecił Emmanuel Sarki. Gol z rzutu wolnego a la Cristiano Ronaldo i David Beckham razem wzięci plus asysta, plus wcześniejsza bardzo dobra zmiana w meczu z Legią każą w nim widzieć godnego następcę Kalu Uche. Może Nigeryjczyk okaże się tym kijem, który zawróci Wisłę. Ale to dopiero w następnym sezonie.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Postawiłem sobie wyzwanie, żeby po kolejce, w której wszyscy uwiesili się u gardeł sędziów i zacisnęli zęby, nie napisać o nich ani słowa. Język świerzbi, ręka się wyrywa, ale jak nie, to nie. I bez nich była to fajna kolejka.

Weźmy taką Wisłę. Tak grającej to jej kibice jeszcze za czasów Tomasza Kulawika (a on wykonał już pełen rundowy obrót) nie widzieli. Biała Gwiazda walczyła, kreowała, nie poddawała się, trzymała do końca. Nic dziwnego, że fani obu drużyn szybko zapomnieli o tym, że stawili się na stadionie nie po to, żeby obrażać siebie wzajemnie, ale dopingować. To był jeden z bardziej emocjonujących meczów tej rundy i jedna z większych niesprawiedliwości.Lepsi na pewno nie wygrali.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Pod Wawelem drastycznie zmalała liczba cudzoziemców (przeciw Legii było ośmiu do trzech dla naszych). Także jakby coś wreszcie ruszyło w Lubinie, gdzie od kilku lat szczycą się pracą z młodzieżą i różnymi wymiernymi sukcesami. Na tym polu jak równy z równym szli z Legią. Wszystko dobrze, tyle że nic z tego nie miała pierwsza drużyna. To już czas przeszły. Adrian Błąd i Adrian Rakowski wyłamali drzwi, przez które przejdą następni. Kwestia czasu.

Mniej więcej rok temu o tej same porze Pogoni też było mocno pod górkę. Pewny wydawało się awans do Ekstraklasy stanął pod dużym znakiem zapytania. Po kolejnym meczu, w którym portowcy zatonęli na stadionie przeciwnika, Radosław Janukiewicz wygarnął całą prawdę w oczy słuchających go dziennikarzy. Oczywiście prawdę nie o nich, tylko o odrabiających pańszczyznę swoich kolegach z zespołu. I zrobił to w tak brawurowy i bezkompromisowy sposób, że został bohaterem internetu. Niepotrzebny był obraz, wystarczył sam dźwięk. Kto nie słyszał, ten kiep. I tak sobie myślę, że nadszedł moment, żeby Janukiewicz znów wyszedł przed szereg i wygłosił równie emocjonalny speech. Inaczej to nie Pogoń będzie uciekała, ale goniła, na co zresztą może być już za późno. Na wykorzystywanych od czasu do czasu karnych Ediego daleko się nie zajedzie, zwłaszcza kiedy po drugiej stronie stoi Robert Demjan (siedem goli na wiosnę), który prawie połyka Daniela Ljuboję.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

A gdyby tak nie cztery, tylko trzydzieści razy po 0:0, to co? To GKS Bełchatów utrzymałby się w Ekstraklasie. Z 30 punktami miałby to jak w banku. W poprzednim sezonie lepszy ze spadkowiczów zdobył ich 24, dwa lata temu – 28, trzy lata temu – 27, cztery lata temu – 29 i wreszcie pięć lat temu – 26. To kolejny przykład na to, że w myśleniu o utrzymaniu na plan pierwszy musi wysunąć się koncepcja o murowaniu, a dopiero później o konstruowaniu. Trzeba mieć solidnych obrońców, paru defensywnych pomocników o charakterze zabijaków i świetnego bramkarza. Takiego jak Litwin Emilijus Zubas (na zdjęciu), który nie zmieścił się w Skarbie Kibice „Przeglądu Sportowego”. Przyszedł pięć minut przed rozpoczęciem rundy wiosennej (niestety, ciągle tylko z nazwy) i już wygrał swoje pięć minut. Teraz walczy o czas dodatkowy.

Drugim bohaterem 19. kolejki był Łukasz Gikiewicz. Sława o jego wewnętrznej emigracji, do której zmusiła go reszta drużyny, w której obronie dobrego imienia wystąpił donosząc na pijanego kolegę (uff…), a więc ta sława ogarnęła całą Polskę i także ją podzieliła. Sformułowanie o szczelności szatni jeśli jeszcze nie weszło, to powinno wejść do codziennego użytku. Gikiewicza ostatecznie stado przygarnęło, ale nadal traktuje jak czarną owcę i kazało w samotności przeżywać radość ze strzelonego gola. Zwolennicy teorii spiskowych, których jak wiadomo w naszym kraju nie brakuje, patrząc na to, co rozegrało się we Wrocławiu po 90 minucie, inaczej zinterpretują sytuację z 32. Wtedy Sebastian Mila – główny prokurator w sądzie nad Gikiewiczem – na złość i pohybel oskarżonemu nie wykorzystał rzutu karnego przez niego przecież wywalczonego.

Ze snu zimowego w ostatniej kolejce obudzili się napastnicy. W Legii aż trzech na raz, w Jagiellonii dwóch, w Wiśle zdegradowany do roli rezerwowego Bułgar, w Piaście debiutant, tylko w Zabrzu ciągle świstak nie zapowiedział wiosny. Prejuce Nakoulma przynajmniej już się przeciąga, ale Ireneusz Jeleń cały czas leży plackiem bez ruchu. Trener Adam Nawałka piekli się i ima różnych sposobów (Wojciech Łuczak na środku ataku wydaje się zły), żeby tylko wyszli z pościeli jeszcze przed Wielkanocą.

Tomasz Lipiński

Canal+