Podobno na juniorskich turniejach już słychać dziewczęta naśladujące swoje idolki. Idolki „wyhodowane” przez nieudolne władze ITF i WTA. Jeśli tenis kobiecy będzie kroczył w tym właśnie kierunku i za parę lat każdy mecz z paniami w roli głównej będzie się kojarzył z wyciem i wrzaskiem, to obawiam się, że jego popularność stanie pod znakiem zapytania i nad tym tematem władze światowe tego sportu powinny się czym prędzej pochylić – pisze Witold Domański, komentator wydarzeń tenisowych w Eurosporcie.

Trudno zaprzeczyć tej tezie. Granica smaku wydaje się być znacznie przekroczona. Gdyby kilkadziesiąt lat temu któraś z pań równie intensywnie wydzierała się na korcie, publiczność z całą pewnością zastanawiałaby się, czy aby na pewno wszystko jest „w porządku”…

Zobacz: Azarienka – Szarapowa

Wyć albo nie wyć

Zarówno kilka miesięcy temu oglądając półfinałowy mecz w Stambule między Azarienką i Szarapową, jak i teraz, przyglądając się półfinałowej rywalizacji obu pań we French Open, zastanawiałem się dokąd zmierza damski tenis. Przypominają mi się czasy, nie tak przecież odległe, kiedy podziwialiśmy Steffi Graf, Martinę Navratilową, Martinę Hingis. Lista jest długa. Pierwsza, którą kojarzę z popularnym dziś „głośnym” tenisem, jest Monika Seles. Ona wprowadziła modę na wydawanie z siebie dźwięku przy odbijaniu piłki, choć porównując ją z dzisiejszymi mistrzyniami wycia na korcie, to było niewinne dziecko.

A elegancja? Tenis, nazywany niegdyś „białym sportem”, bo nikomu nie przychodziło do głowy wkładać innych niż białe stroje, kojarzył się kibicom z gracją i spokojem. To była gra angielskich dżentelmenów, która już dla klasy średniej była z wielu, głównie finansowych względów, nieprzystępna. Jakże to różne od współczesności, w której czołowe zawodniczki światowego rankingu pokazują raz po raz wściekłość i ekstremalne zacietrzewienie wyjąc po wygranej piłce i zaciskając pięść. Gusta są różne, mnie jednak znacznie bardziej podoba się to, co oferują widzowi na przykład siostry Radwańskie, niż ryczące cyborgi.

Tenis „trafił pod strzechy” w końcówce lat 60. poprzedniego wieku, kiedy zaczęło się zawodowstwo. Jeszcze równo pół wieku temu Australijczyk Rod Laver, wygrywając wimbledoński turniej dostał w nagrodę klubowy krawat i – jak kazała tradycja – przyjęty został do szacownego grona All England Lawn Tenis and Croquet Club. Nawiasem mówiąc, gdy rok później stał się zawodowcem, członkostwo klubu mu odebrano, zakazując jednocześnie pokazywać się w krawacie. Nagradzanie grających pieniędzmi było do tego momentu traktowane jako coś, nie tyle niewskazanego, co raczej wykraczającego poza granice dobrego smaku.

Świat idzie szybko naprzód. Inni są gracze, inna publiczność. Współczesny tenis z całą pewnością wymaga lepszego przygotowania kondycyjnego, wymaga większej siły (popatrzcie na bicepsy niektórych pań) i jeszcze większego zaangażowania w trudnych meczach. Może więc nie da się dojść do mistrzowskiego stopnia nie demonstrując stylu gry i determinacji, który prezentują Azarienka i Szarapowa? Jeśli tak, to skąd zatem zwycięstwa Sereny Williams, cichej myszki w tej kategorii?

Podobno na juniorskich turniejach już słychać dziewczęta naśladujące swoje idolki. Idolki „wyhodowane” przez nieudolne władze ITF i WTA. Jeśli tenis kobiecy będzie kroczył w tym właśnie kierunku i za parę lat każdy mecz z paniami w roli głównej będzie się kojarzył z wyciem i wrzaskiem, to obawiam się, że jego popularność stanie pod znakiem zapytania i nad tym tematem władze światowe tego sportu powinny się czym prędzej pochylić.

A tak, nawiasem mówiąc, nie jestem jakoś w stanie wywołać w wyobraźni obrazu Rogera Federera ryczącego przy każdym uderzeniu piłki.

Witold Domański

Fabrice Santoro, pamiętacie? Francuz „nikczemnego wzrostu”, jak by powiedział pan Zagłoba, grający oburącz i z forhendu, i z bekhendu, co wśród panów jest rzadkością wielką. Nie potrafił „zabić” jedną piłką, ale za to jak zabijał pomysłami na korcie! Doprowadzał tym swoich rywali do rozpaczy. Do tych pomysłów dodać należy znakomite opanowanie techniki. Pete Sampras po trzysetowej porażce w Indian Wells 2002 nazwał go „the Magician” – magik.

Piszę o tym, ponieważ patrząc dziś na grę Agnieszki Radwańskiej przypomina mi się właśnie magik Santoro. Różnic między nimi znaleźć można wprawdzie bardzo wiele, że wymienię chociażby jednoręczny forehand Agnieszki, ale biorąc pod uwagę styl odróżniający i ją, i jego od rywali z kortu, a także nieprawdopodobne umiejętności bronienia teoretycznie przegranych piłek i wychodzenia obronną ręką z trudnych sytuacji, są niemal identyczni. Nie mięśnie, lecz głowa! To głowa ma decydujące znaczenie w rozwiązywaniu sytuacji na korcie.

Santoro spytany kiedyś przez dziennikarza o to, co sprawia, że gra w taki właśnie sposób odpowiedział, że musi szukać innych sposobów, aby pokonać rywali, ponieważ nie ma podobnej siły uderzenia jak oni. Czyż nie odnosi się to w stu procentach również do Agnieszki?

Polka daleko już przeskoczyła francuskiego magika. Jemu nigdy nie udało się tak wysoko awansować w rankingach światowych, nigdy nie grał

w półfinałach Masters, ba, nigdy do tego turnieju się nawet nie zbliżył. Znacznie większa skuteczność Agnieszki, pomijając kilka kwestii, wynika chociażby z tego, że w damskim tenisie, różniącym się tak bardzo od męskiego, iż – jak twierdzi mistrz Wilander – nie powinno się robić w tym względzie żadnych porównań, regularność nie jest cechą wiodącą. Łatwiej o błąd rywalki po kolejnej próbie „rozstrzelania”. Cierpliwość na korcie, jak w życiu, przydaje się.

Witold Domański

Fot. Sportowe Wywiady

Marcel Hirscher przypieczętował tryumf w Pucharze Świata podczas finałów w Lenzerheide. W Szwajcarii odwołano zjazd i supergigant, a w gigancie i slalomie Austriak był drugi. Hirscher jest pierwszym narciarzem od dekady, który obronił trofeum. Zawodnik z Austrii wyprzedził o ponad 300 punktów Norwega Aksela Lunda Svindala. Hirscher zdobył też małą Kryształową Kulę za slalom.

Sportowe Wywiady: Przed finałowymi zawodami w Lenzerheide Svindal teoretycznie mógł dogonić Hirschera.

Witold Domański, komentator narciarstwa alpejskiego: Teoretycznie tak, gdyby supergigant i zjazd doszły do skutku i gdyby Hirscherowi podwinęła się noga. Teoretycznie tak, ale praktycznie nie. Podczas finałów w Lenzerheide Svindal koncentrował się głównie na tym, by utrzymać prowadzenie w klasyfikacji supergiganta. Zresztą obie konkurencje szybkościowe nie odbyły się, co ostatecznie załatwiło sprawę. Warto podkreślić, że w tym sezonie były dwie konkurencje miejskie: slalomy równoległe w Monachium i Moskwie. Z obu zaliczono punkty do Pucharu Świata, z czego skorzystał Hirscher. Daje to powiększenie puli punktów dla konkurencji technicznych. Nie powiększono jednocześnie puli dla konkurencji szybkościowych i specjaliści od nich, jak Svindal, mieli trudniejszą sytuację.

Fot. oficjalna strona Marcela Hirschera

Oczywiście Hirscher jest gwiazdą pierwszej wielkości. Wygrał drugi raz z rzędu bazując tylko na konkurencjach technicznych. Wygrywanie Pucharu Świata wyłącznie zawodami technicznymi lub szybkościowymi jest rzeczą niezwykle rzadką. Austriak zapewne rozszerzy swoje umiejętności, pewnie dołączy supergigant, i w następnych sezonach będzie jeszcze groźniejszy.

Hirscher został też mistrzem świata w slalomie i był królem sezonu. Jednak Svindal zdobył małe Kryształowe Kule za zjazd i supergigant oraz mistrzostwo świata w zjeździe. Chyba nie można powiedzieć, że Norweg miał słaby sezon?

- Nie, absolutnie nie. Miał pecha na koniec, bo odwołano obie konkurencje szybkościowe finałów w Lenzerheide. A nuż stałby się cud i Hirscher dałby się wyprzedzić… Z całą pewnością drugie miejsce jest dla Svindala dobre. Sam powiedział, że sezon uznaje za udany. Ma mistrzostwo świata i dwie Kryształowe Kule. Wciąż jest w czołówce, chociaż nie jest już najmłodszy. Svindal jest starszy od Hirschera o siedem lat. To duża różnica. Kiedy Svindal był już zawodnikiem wygrywającym, utytułowanym, Hirschera nie było jeszcze w Pucharze Świata.

Trzecim bohaterem sezonu był Ted Ligety. Amerykanin do mistrzostwa świata w gigancie, supergigancie i superkombinacji dołożył małą Kryształową Kulę za gigant.

- Był też trzeci w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, tak jak Hirscher i Svindal zdobył ponad tysiąc punktów. Jak rzadko kto zdominował jedną konkurencję. W tym sezonie w gigancie ani razu nie zszedł z podium. Tacy zawodnicy trafiają się bardzo rzadko. Ligety doprowadził technikę jazdy w nowych nartach, które nawiasem mówiąc krytykuje, do perfekcji. Jest wzorem dla wszystkich. Hirscher powiedział, że będzie szedł w kierunku gigantowej techniki Ligety’iego. A jest to konkurencja techniczna, w której Hirscher jest drugi. Dodam, że obok Amerykanina i Austriaka pojawił się trzeci młody zawodnik, który wkrótce będzie walczyć o najwyższe trofea, może nawet o Puchar Świata. To Francuz Alexis Pinturault. W tym sezonie wygrał trzy starty, był szósty łącznie, a trzeci w gigancie. Trzeba wspomnieć, że sezon zaczął z opóźnieniem, bo miał kontuzję.

Trzy tygodnie temu rozmawialiśmy o sezonie kobiet (link poniżej). Tina Maze w końcówce jeszcze powiększyła przewagę i biła kolejne rekordy. Czy kiedykolwiek ktoś tak zdominował sezon – kobiet lub mężczyzn – jak teraz Słowenka?

- Nie, nigdy. Maze zdobyła więcej punktów niż wynosił rekord Hermanna Maiera, który doszedł do poziomu dwóch tysięcy. Ona doszła wyżej. Można próbować cofnąć się do Stenmarka, ale są to tak odlegle czasy, że nie ma co porównywać. Zmieniło się oblicze narciarstwa alpejskiego, konkurencja jest dużo większa. Patrząc na jej wszechstronność – zdobywa punkty we wszystkich konkurencjach – i umiejętności, można przypuszczać, że prędko nie zrezygnuje z wygrywania. W tym sezonie nie miała też żadnej kontuzji. Nie jest już młoda, ale też nie jest jeszcze stara. Jeśli będzie zdrowa i będzie tak jeździć, może dominować dalej. Techniki jej nikt nie odbierze.

Rozmawiał Adam Dutlinger